Το παράθυρο

Posted by: Maria Atalanti

Published on: 05/10/2020

Back to Blog

Θέλω τόσο πολύ να ανοίξω το παράθυρο!

Φοβάμαι τόσο πολύ να ανοίξω το παράθυρο!

Μέσα στο αποπνικτικό δωμάτιο

οι άνθρωποι γύρω μου είναι βολεμένοι μες την μπόχα.

Κανείς δε θέλει να ανοίξει το παράθυρο.

Φοβάμαι τόσο πολύ να ανοίξω το παράθυρο…

Ψάχνω με τα μάτια λίγη βοήθεια, όμως

κανείς δε θέλει να ανοίξει το παράθυρο…

Οι άνθρωποι που αγαπώ

αποφεύγουν τη ματιά μου

Δε θέλουν να ανοίξουν το παράθυρο…

Κανείς δεν ξέρει τι βρίσκεται πίσω από το θαμπό τζάμι…

Όλα τα καλά, όλα τα κακά είναι μέσα στο δωμάτιο

Όλα τα γνωστά είναι δίπλα μας …

Εγώ όμως το ξέρω πως πρέπει να ανοίξω το παράθυρο…

Ο χρόνος τελειώνει…

Τα χρόνια πέρασαν…

Δε μένει πολύς καιρός.

Πρέπει να ανοίξω το παράθυρο.

Φοβάμαι.

Θα ήθελα τόσο πολύ κάποιος να με βοηθήσει!

Όμως κανείς δε θέλει.

Ο καθένας έχει τη δική του μάχη.

Το παράθυρο είναι δικό μου.

Πρέπει να ανοίξω το παράθυρο.

Τι να βρίσκεται άραγε πίσω από το τζάμι;

Να είναι φως ή σκοτάδι;

Να έχει κρύο ή λιακάδα;

Να είναι ωκεανός ή έρημος;

Κανείς δεν ξέρει…

Μάθαμε στην ασφάλεια του κατεστημένου

Και μας τρομάζει το άγνωστο…

Να ‘ναι άραγε μια απέραντη πεδιάδα ή ένας γκρεμός;

Ποτέ δε θα μάθω αν δεν ανοίξω το παράθυρο…

Μα ο μεγαλύτερος τρόμος είναι αν το παράθυρο ανοίγει σε ένα διπλανό δωμάτιο.

Το ίδιο με το δικό μας.

Είναι πολύ σημαντικό το παράθυρο να ανοίγει στο άπειρο…

Θέλω να απλώσω το χέρι μου

να γυρίσω το μάνταλο

και να ανοίξω το παράθυρο…

Ίσως, εκεί έξω να δω με τα μάτια της ψυχής μου

την ομορφιά του σύμπαντος

Ίσως, εμπειραθώ τη γαλήνη της σιωπής

Ίσως, ακούσω τη μελωδία των σφαιρών

Ίσως, καταλάβω το μυστήριο της ύπαρξης…

Χίλια ίσως …

Όμως πρέπει να τολμήσω

Να απλώσω το χέρι

Να γυρίσω το μάνταλο

Και να βουτήξω στο άπειρο…

Πρέπει να τολμήσω!

 

21 Αυγούστου 2013

 

8 responses to “Το παράθυρο”

  1. Maria.Klerides says:

    Πολύ ωραίο το ποίημα σου Μαρία μου. Με παραστατικό τρόπο δίνεις το μήνυμα της αγωνίας για το άγνωστο, την ανησυχία για το τι κάποιος μπορεί να συναντήσει όταν βγει από τη ζώνη ασφαλείας του. Συμπάσχει ο αναγνώστης μαζί σου και στο τέλος λυτρώνεται. Αποφασίζει να ανοίξει το παράθυρο για το όμορφο που μπορεί να συναντήσει και δεν θα μπορέσει ποτέ να αντικρύσει αν μείνει κλεισμένος στο καβούκι του.

    • Maria Atalanti says:

      Ακριβώς! Τέλεια ανάλυση του ποιήματος Μάρω μου. Πιστεύω μάλιστα ότι είναι συχνά που βρισκόμαστε όλοι σε τέτοια διλήμματα. Και είναι μόνο εμείς που μπορούμε να ανοίξουμε το “παράθυρο”. Κανείς άλλος.

  2. Μόνικα Ανδρέου says:

    Τι και αν το παράθυρο είναι ανοικτό, αν δεν υπάρχει, αν δεν υπάρχει τοίχος, αν δεν υπάρχει δωμάτιο, αν ο νους μας τα βλέπει έτσι; τι και αν είμαστε ελεύθεροι και νομίζουμε ότι είμαστε εγκλειστοι;

    • Maria Atalanti says:

      Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση εμείς θα πρέπει να το αντιληφθούμε. Τα παράθυρα και τους τοίχους εμείς τα βάζουμε στις ζωές μας.

  3. ΑΝΤΡΗ ΟΡΦΑΝΙΔΟΥ says:

    Πολύ ωραίο Μαρία μου. Ενθαρρυντικό. Να τολμούμε να ανοίγουμε παράθυρα. Να είμαστε ανοικτοί στην αλλαγή στο φως που υπάρχει έξω από κάθε ανοικτό παράθυρο.

    • Maria Atalanti says:

      Τι υπέροχα που το εξέφρασες Άντρη μου! Να είμαστε ανοικτοί στο φως! Υπέροχο.

  4. Voula says:

    Μαρία μου ακόμα ένα μπράβο! Σπουδαίο το μήνυμα! Εμείς μόνοι μπορούμε να ανοίξουμε το “παράθυρο”-κανείς άλλος!
    Να τολμούμε για το όμορφο που μπορεί να συναντήσει στη ζωή του κάποιος χωρίς να μενει κλεισμένος στο καβούκι του.

    • Maria Atalanti says:

      Πολύ σωστά. Εμείς έχουμε την ευθύνη της ζωής μας. Δεν πρέπει να περιμένουμε από τους άλλους.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *