Τα γράμματα ( Σκηνή 2)

Posted by: Maria Atalanti

Published on: 08/02/2024

Back to Blog

ΣΚΗΝΗ 2

(Στο σπίτι της Ζηνοβίας και του Πέτρου, την ημέρα του μνημόσυνου της Ευρυδίκης. Ακούγεται το βουητό πολλών ανθρώπων που μιλούν)

ΖΗΝΟΒΙΑ: (Μιλώντας χαμηλόφωνα) Πέτρο μου, σε παρακαλώ πάρε τον κύριο Ορέστη στο γραφείο σου, δήθεν για να του δείξεις κάτι, γιατί του μιλούν όλοι μαζί και θα τον τρελάνουν. Ήδη δείχνει αρκετά συγχυσμένος.

ΠΕΤΡΟΣ: Ουφ, εντάξει. Και τι θα λέω εγώ μαζί του. Ούτε που τον ξέρω.

ΖΗΝΟΒΙΑ: Μην ανησυχείς. Είναι πολύ ενδιαφέρον άνθρωπος. Κάτι θα βρείτε να λέτε.

ΠΕΤΡΟΣ: Τελοσπάντων! (Μεγαλόφωνα) Κύριε Ορέστη, έρχεστε μια στιγμή μαζί μου που θέλω να σας δείξω κάτι.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Ευχαρίστως Πέτρο.

ΠΕΤΡΟΣ: Παρακαλώ περάστε. Αυτό είναι το γραφείο μου. Καθίστε εδώ, θεωρώ ότι είναι πιο άνετη αυτή η πολυθρόνα.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Ευχαριστώ. Τι θα ήθελες να μου δείξεις Πέτρο; Από ότι μου είπε η Ζηνοβία είναι συναφή τα επαγγέλματά μας. Είσαι, δεν ξέρω πώς το λένε στα ελληνικά, quantity surveyor.

ΠΕΤΡΟΣ: Σωστά. Λέγεται Επιμετρητής Ποσοτήτων. Αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να σας ρωτήσω. Ήταν ιδέα της Ζηνοβίας για να σας αποσπάσω από το βουητό των ερωτήσεων από τους συγγενείς.

ΟΡΕΣΤΗΣ: (ακούγεται ένα μικρό γέλιο). Η γυναίκα σου Πέτρο έχει την ευαισθησία και το νιάσιμο της μητέρας της. Προσέχει τους ανθρώπους γύρω της και προσπαθεί για το καλό τους. Είσαι πολύ τυχερός που την έχεις!

ΠΕΤΡΟΣ: Ναι, δεν έχω κανένα παράπονο για αυτό. Είναι μια εξαιρετική σύζυγος. Λίγο πιο ψυχοπονιάρα από το κανονικό, αλλά έχουμε μια ευτυχισμένη οικογένεια. Ο θάνατος των γονιών της την γονάτισε αλλά τώρα είναι καλύτερα. Σκέφτεται μάλιστα να επιστρέψει στην εργασία της.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Σίγουρα θα την βοηθήσει. Αλήθεια, τι δουλειά κάνει η Ζηνοβία; Δεν πρόλαβα να την ρωτήσω.

ΠΕΤΡΟΣ: Είναι νηπιαγωγός. Η ενασχόλησή της με παιδιά ελπίζω να της κάνει καλό.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Αυτό είναι βέβαιο. Όλοι πρέπει να προχωρούμε στη ζωή. Τα προβλήματα δεν τελειώνουν ποτέ και σίγουρα ο θάνατος δεν έχει επιστροφή. Απλά πρέπει κανείς να τον αποδεχτεί. Δεν μπορεί να τον αλλάξει. Το έχω ζήσει και εγώ με τον θάνατο της γυναίκας μου. Είναι φοβερά επώδυνος ένας αποχωρισμός από ένα πολύ αγαπημένο σου πρόσωπο, προπάντων όταν ξέρεις ότι είναι μόνιμος. Όμως ίσως να είναι και μια ευκαιρία να βάλεις στη ζωή σου άλλα πρόσωπα ή να ασχοληθείς με άλλα θέματα… Δύσκολο, πολύ δύσκολο, αλλά απαραίτητο.

ΠΕΤΡΟΣ: Έχετε δίκαιο. Νομίζω το έχει καταλάβει και η Ζηνοβία. Ξέρετε ήταν πολύ συνδεδεμένη με τους γονείς της και το πλήγμα ήταν τεράστιο. Όμως ας τα αφήσουμε όλα αυτά. Όπως είπατε και εσείς τίποτε δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Πώς και τόσα χρόνια στην Αυστραλία δεν ξαναήρθατε στη Κύπρο; Είναι περίεργο γιατί οι Κύπριοι συνήθως είναι πολύ συνδεδεμένοι με την πατρίδα τους.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Είναι μεγάλη ιστορία. Εσύ είσαι νέος και δεν ξέρεις το κλίμα που επικρατούσε στο τόπο πριν το 1974. Υπήρχε μία πόλωση και κάποιοι καλλιεργούσαν την εικόνα ότι οι άνθρωποι είχαν χωριστεί σε προσκείμενους στην Ελλάδα,  ενώ θεωρούσαν τους άλλους ανθέλληνες. Αυτό φυσικά σε πολύ απλουστευμένους όρους, γιατί σίγουρα δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο. Απλά υπήρχε μια στρεβλωμένη άποψη για την αγάπη προς την πατρίδα και τον ελληνισμό. Μην ξεχνάς ότι στην Ελλάδα υπήρχε τότε η χούντα με σύνθημα: Θρησκεία, Πατρίδα, Οικογένεια, που στην πραγματικότητα εξέφραζε μια εθνικιστική, στείρα άποψη αυτών των ιδανικών. Όμως άνθρωποι σαν εμένα, στην εφηβεία τότε, ήταν εύκολο να πέσουμε στη παγίδα και να παρασυρθούμε από τέτοια συνθήματα. Ένας τέτοιος ήμουν και εγώ. Εδώ ήταν που διαφωνούσαμε με την Ευρυδίκη, τη μητέρα της Ζηνοβίας. Εκείνη είχε πιο καθαρή αντίληψη των πραγμάτων, εγώ ήμουν τυφλός. Πολύ τυφλός. Όταν έγινε το πραξικόπημα λοιπόν, στις 15 Ιουλίου 1974, εγώ χάρηκα γιατί νόμιζα ότι έφθασε η ώρα να ενωθούμε με την Ελλάδα και όλα τα ιδανικά στα οποία πίστευα να πραγματωθούν. Δεν πέρασαν όμως πολλές μέρες και  έγινε η εισβολή των Τούρκων στις 20 Ιουλίου 1974, με αποτέλεσμα την κατάληψη της μισής Κύπρου. Βρέθηκα τότε, σαν έφεδρος, στη πρώτη γραμμή στην Κερύνεια και είδα με τα μάτια μου την προδοσία: τα παράκτια φυλάκια μη επανδρωμένα, έλλειψη οπλισμού, πλήρης αποδιοργάνωση. Τότε κατάλαβα το μέγεθος της προδοσίας και την εγκατάλειψη του τόπου μου από την «μητέρα πατρίδα». Τρέχοντας επιστρέψαμε από τις ακτές της Κερύνειας για να σωθούμε.

ΠΕΤΡΟΣ: Ναι τα έχω ακούσει όλα αυτά. Ήταν μια ενορχηστρωμένη προδοσία, αλλά φυσικά είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθώ τα δικά σας συναισθήματα. Πρέπει να ήταν τρομακτικά.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Ναι, είχα πέσει σε βαθιά κατάθλιψη. Την Ευρυδίκη ντρεπόμουν να την συναντήσω. Σάμπως και έφταιγα εγώ για ότι είχε γίνει. Ένοιωθα ότι σήκωνα στους δικούς μου ώμους το βάρος της εισβολής και της καταστροφής της πατρίδας μου. Οι γονείς μου είχαν πανικοβληθεί. Φοβόντουσαν ότι μπορούσε να αυτοκτονήσω. Μόλις οι συνθήκες το επέτρεψαν φύγαμε με πλοίο για τον Πειραιά και στην συνέχεια αεροπορικώς για τη Μελβούρνη της Αυστραλίας. Εκεί ζούσε ο θείος μου, ο αδελφός της μητέρας μου. Έφυγα χωρίς να αποχαιρετίσω την Ευρυδίκη. Ήθελα να ηρεμίσω και να της γράψω από την Αυστραλία.

ΠΕΤΡΟΣ: Ναι, εκείνη για χρόνια νόμιζε ότι ήσασταν αγνοούμενος, έτσι που είχατε εξαφανιστεί.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Με το δίκαιο της, αφού είχα χαθεί. Λογάριαζα να της γράψω λοιπόν, αλλά τα γεγονότα της ζωής μου στέρησαν αυτή την δυνατότητα. Δεν ξέρω πώς, αλλά έχασα το πορτοφόλι μου και μαζί την διεύθυνση και τη φωτογραφία της. Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ, όχι τόσο για τα λεφτά – παρόλο που δεν είχα τότε πολλά – αλλά περισσότερο για την απώλεια των στοιχείων της Ευρυδίκης.

ΠΕΤΡΟΣ: Είναι δύσκολο να καταλάβουμε τα παιχνίδια που μας παίζει η ζωή, αλλά ποιος ξέρει, ίσως να υπάρχει κάποιο πλάνο που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Έτσι όπως τα λες είναι. Στην Μελβούρνη οι γονείς μου με πήραν σε ψυχολόγο γιατί δεν μπορούσα να ξεπεράσω αυτό που βίωσα στην Κύπρο το 1974. Ξέρεις η Αυστραλία είναι μια πολυπολιτισμική χώρα και αναγκαστικά ο ένας δέχεται τον άλλο. Αυτό ήταν ένα μεγάλο μάθημα για μένα. Με την ενθάρρυνση του ψυχολόγου άρχισα να διαβάζω για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, αλλά και για άλλους πολιτισμούς της αρχαιότητας. Έβλεπα λοιπόν τα μονοπάτια από τα οποία κατέβηκε ο σύγχρονός πολιτισμός και σίγουρα δεν ξεκινούσαν όλα από την Ελλάδα. Υπήρχαν ρίζες και αλλού και είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις ποια είναι η λεωφόρος, όταν όλα εμπλέκονται μεταξύ τους.

ΠΕΤΡΟΣ: Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας κύριε Ορέστη. Πρέπει να είμαστε περήφανοι για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, αλλά δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ήταν αποτέλεσμα της ελεύθερης σκέψης των ανθρώπων που έζησαν τότε και όχι εμάς. Κοκορευόμαστε για το έργο κάποιων άλλων και μάλιστα με φανατισμό, αλλά εμείς τι έχουμε κάμει;

ΟΡΕΣΤΗΣ: Όπως τα λες Πέτρο. Άρχισα να διαβάζω, λοιπόν και συγχρόνως να γνωρίζω και ανθρώπους με διαφορετική καταγωγή και κουλτούρα. Πρώτα – πρώτα κατάλαβα ότι ο ελληνικός πολιτισμός δεν ήταν δογματικός και οι αρχαίοι φιλόσοφοι δεν είχαν στόχο να αποδείξουν την ανωτερότητά τους αλλά να καταλάβουν τη ζωή και το σύμπαν. Ήταν πάνω απ’ όλα επιστήμονες και εκφράζονταν με θαυμασμό, σαν παιδιά, μπροστά στη μεγαλοσύνη του κόσμου και του σύμπαντος. Σημαντικότατοι επίσης πολιτισμοί της αρχαιότητας ήταν ο Αιγυπτιακός, ο Κινεζικός, ο Ινδικός, ο πολιτισμός των Σουμέριων και πολλοί άλλοι. Εκείνο που με εντυπωσίασε όμως και με άφησε άφωνο είναι πόσο σημαντικός ήταν ο Ισλαμικός πολιτισμός. Φυσικά δεν πάει τόσο βαθιά στο χρόνο όπως οι προηγούμενοι πολιτισμοί, όμως όταν στην Ευρώπη επικρατούσε ο μεσαίωνας, σε πόλεις σαν την Βαγδάτη, άνθισαν οι επιστήμες και τα γράμματα.

ΠΕΤΡΟΣ: Τι μου λέτε κύριε Ορέστη; Αυτό δεν το γνώριζα!

ΟΡΕΣΤΗΣ: Τον 9ο αιώνα λειτουργούσε στη Βαγδάτη «Ο Οίκος της Σοφίας», κάτι σαν πανεπιστήμιο να πούμε, στον οποίο οι νέοι μελετούσαν τους αρχαίους συγγραφείς και φιλοσόφους άλλων πολιτισμών. Είχαν μεταφράσει τα έργα του Αριστοτέλη, του Ευκλείδη, του Γαλανού και άλλων, τα οποία αργότερα πήραν στην Ισπανία, όταν την κατέκτησαν. Εκεί αυτά τα έργα μεταφράστηκαν από τα αραβικά στα ισπανικά  και μπορούμε να πούμε ότι συνετέλεσαν σημαντικά στην διατήρηση τους μέχρι τις μέρες μας. Εκείνη την εποχή το Ισλάμ είχε αναπτυχθεί σε όλες τις επιστήμες, όπως τη φιλοσοφία, τα μαθηματικά , την ιατρική, την αστρονομία και ότι άλλο φανταστείς. Οι αλγόριθμοι, που σήμερα χρησιμοποιούνται κατά κόρο από την τεχνολογία, είναι ανακάλυψη των μαθηματικών του Ισλάμ.

Σε ένα  σημαντικό λόγιο που ονομαζόταν  Al – Kindi , αποδίδεται η φράση: «δεν πρέπει να ντρεπόμαστε να αναγνωρίζουμε την αλήθεια από οποιαδήποτε πηγή κι αν έρχεται σε μας, ακόμη και αν έρχεται από προηγούμενες γενιές και ξένους λαούς. Γι’ αυτόν που αναζητά την αλήθεια δεν υπάρχει τίποτα με ανώτερη αξία από αυτή την ίδια την αλήθεια.» Ο ίδιος ήταν επίσης και μαθηματικός, γεωμέτρης, μουσικός, αστρονόμος και αστρολόγος.

ΠΕΤΡΟΣ: Ειλικρινά έχω εντυπωσιαστεί. Δεν τα γνώριζα όλα αυτά!

ΟΡΕΣΤΗΣ: Θα μπορούσα να σου πω πολλά περισσότερα, αλλά δεν είναι αυτός ο στόχος μου. Εκείνο που θέλω να πω είναι ότι κάθε λαός και κάθε πολιτισμός πρέπει να χαίρει του σεβασμού μας. Κατά την γνώμη μου δεν είναι εγωιστικό ένας λαός ή ένας άνθρωπος να νομίζει ότι είναι σημαντικός. Όλοι είμαστε σημαντικοί. Εκείνο που είναι εγωιστικό και κατακριτέο είναι να θεωρούμε τους άλλους υποδεέστερους.

ΠΕΤΡΟΣ: Όμως δεν μπορείς να αμφισβητήσεις το γεγονός ότι σήμερα οι Ισλαμιστές συμπεριφέρονται σαν τρομοκράτες και προσπαθούν να καταστρέψουν το δυτικό πολιτισμό. Μην ξεχνάς τις επιθέσεις αυτοκτονίας που σκότωσαν τόσους αθώους ανθρώπους, χωρίς λόγο.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Ίσως να είναι δύσκολο να αντιληφθούμε τα πιστεύω τους και τις απόψεις τους. Μπορεί μάλιστα να μην είμαστε σε θέση να το κάνουμε, γιατί δεν έχουμε ούτε τις γνώσεις ούτε κατανοούμε την ιστορία σε βάθος. Θα ήθελα όμως κάπου αλλού να καταλήξω: Ο μεγάλος εχθρός κάθε λαού και κάθε ανθρώπου είναι ο φανατισμός. Μην ξεχνάς ότι και εγώ, σαν έφηβος το 1974, είχα συστρατευτεί, ιδεολογικά τουλάχιστον, με την βίαιη επιβολή των απόψεών μου. Και αυτό μου στοίχησε πολύ όταν είδα το τίμημα που πλήρωσε η πατρίδα μου από αυτές τις κούφιες ιδέες που μας πότιζαν. Με τους μουσουλμάνους τι νομίζεις πως γίνεται; Τους παίρνουν παιδιά, έφηβους, τους εμφυτεύουν, μισαλλόδοξες ιδέες και φανατισμό και τους στέλνουν έτσι ψυχρά να σκοτώσουν και να σκοτωθούν.

ΠΕΤΡΟΣ: Φυσικά κάποιοι επωφελούνται από αυτό.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Βέβαια κάποιοι επωφελούνται. Αυτός είναι ο στόχος! Εκείνοι που επωφελούνται, ούτε κινδυνεύουν ούτε σκοτώνονται. Δεν έχεις προσέξει ότι όλοι όσοι εκτελούν τις επιθέσεις αυτοκτονίας είναι νέοι, είναι φτωχοί και με τον ένα ή άλλο τρόπο αδικημένοι; Άκουσες για κανένα μεγάλης ηλικίας, πλούσιο, να ζώνεται τις βόμβες και να πηγαίνει να σκοτωθεί; Τους χρησιμοποιούν για να επιβάλουν τα σχέδιά τους, εκείνοι που μένουν πάντοτε στο απυρόβλητο.

ΠΕΤΡΟΣ: Οφείλω να ομολογήσω ότι με έχεις προβληματίσει. Έχεις μια άλλη θεώρηση για τον κόσμο.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Ο φανατισμός είναι ο χειρότερος σύμβουλος για την πνευματική υγεία του ανθρώπου. Δες τι κάνουν και σε πόσους βανδαλισμούς επιδίδονται οι φανατισμένοι οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων. Για μια ποδοσφαιρική ομάδα! Όχι για την πατρίδα τους!

ΠΕΤΡΟΣ: Από την οποία, ομάδα εννοώ, φυσικά κάποιοι κερδίζουν εκατομμύρια.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Ναι, κάποιοι θησαυρίζουν, κάποιοι γίνονται ινδάλματα  και κάποιοι εκπίπτουν πολύ πιο χαμηλά από την ανθρώπινή τους υπόσταση. Αφάνταστα πιο χαμηλά! Ανήκουν απλά σε ένα αναλώσιμο, ανώνυμο πλήθος, που κάποιοι χρησιμοποιούν επιδέξια.

(Εκείνη τη στιγμή η Ζηνοβία μπαίνει στο δωμάτιο).

ΖΗΝΟΒΙΑ: Έχουν φύγει οι καλεσμένοι μας και ήρθα να δω τι κάνετε εσείς.

ΠΕΤΡΟΣ: (γελώντας) Μια χαρά είμαστε. Αρχίσαμε φιλοσοφικές συζητήσεις για την βία που μαστίζει τον κόσμο και την πηγή από την οποία προέρχεται!

ΖΗΝΟΒΙΑ: Και πού έχετε καταλήξει; Αν έχετε λύσει αυτό το πρόβλημα,  μπράβο σας!

ΟΡΕΣΤΗΣ: Εγώ ξεκίνησα την συζήτηση με βάση τις δικές μου εμπειρίες. Η βασική θεωρία είναι ότι οι ισχυροί και επιτήδειοι της γης εκμεταλλεύονται την ευπιστία, ακόμα και τα ιδανικά των νέων και φανατίζοντάς τους σε μια ιδέα, που μπορεί να είναι  της θρησκείας, της πατρίδας, ακόμα και μιας ποδοσφαιρικής ομάδας ή ενός πολιτικού κόμματος, τους χρησιμοποιούν για τους δικούς τους σκοπούς και τα δικά τους οφέλη.

ΖΗΝΟΒΙΑ: Δεν έχετε άδικο σε αυτό! Είναι φρικτό να το σκέφτεται κανείς! Φαντάζομαι κύριε Ορέστη όλα ξεκινούν από τη εμπειρία  που ζήσατε το 1974 και επεκτείνονται σε όλες τις κατευθύνσεις.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Ναι παιδί μου. Όλα τα εγκλήματα, διαχρονικά, έχουν την ίδια αλάνθαστη συνταγή. Φανατίζεις τους νέους και τους εκμεταλλεύεσαι.

ΖΗΝΟΒΙΑ: Για αυτό και εγώ θέλω να διδάξω τα παιδάκια που εκπαιδεύω να έχουν άποψη και ελεύθερη σκέψη. Θα μου πείτε είναι νήπια, τι καταλαβαίνουν; Όμως είναι αυτά τα νήπια που θα διοικούν αύριο το κόσμο. Αχ, Πέτρο μου, πρέπει σύντομα να επιστρέψω στην δουλειά μου! Μου λείπει τόσο!

ΠΕΤΡΟΣ: Συμφωνώ απόλυτα. Είμαι δίπλα σου. Άρχισε από αύριο να ψάχνεις. Θα κάνω και εγώ ότι μπορώ.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Μου αρέσει πολύ να σας ακούω τόσο αγαπημένους και με τόση κατανόηση μεταξύ σας. Αχ παιδιά μου, να είστε πάντα έτσι και πάντα καλά!

ΠΕΤΡΟΣ: Ευχαριστούμε κύριε Ορέστη. Το ίδιο ευχόμαστε και σε σας. Να είστε πάντα καλά εννοώ και να προσπαθείτε να ερμηνεύσετε τον κόσμο.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Η αλήθεια είναι ότι προσπαθώ να ερμηνεύσω τον κόσμο μέσα από τις δικές μου εμπειρίες και παθήματα. Το ζητούμενο όμως είναι κάποιος να προσπαθεί αλλά και να καταφέρνει να αλλάζει τον κόσμο, προς το καλύτερο. Η δουλειά της Ζηνοβίας της παρέχει μια τέτοια ευκαιρία. Να πας παιδί μου, πίσω στη δουλειά σου και να παλέψεις για ένα δικαιότερο κόσμο, διαμορφώνοντας τις ψυχές των παιδιών να αγαπούν την ειρήνη και την αλήθεια.

ΠΕΤΡΟΣ: Έχετε όλοι δίκαιο αλλά ας τα αφήσουμε αυτά. Το να αλλάξεις τον κόσμο δεν γίνεται ούτε με συναισθηματισμούς, ούτε  έτσι εύκολα. Ας μιλήσουμε για το λόγο που ήρθατε στην Κύπρο και ψάχνατε την Ευρυδίκη.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Όπως είπα και στη Ζηνοβία, η Ευρυδίκη υπήρξε για μένα ο πρώτος εφηβικός μου έρωτας. Μην νομίσετε ότι επρόκειτο για κανένα πάθος, όπως αυτά που προβάλλουν σήμερα οι ταινίες. Ήταν κάτι απλό, ρομαντικό, περισσότερο μια βαθιά φιλία. Όμως το επίπεδο επικοινωνίας ήταν τόσο βαθύ, που ήταν σαν να κουβέντιαζα με τον εαυτό μου. Ακόμα και όταν διαφωνούσαμε, όπως σας έχω ήδη πει. Το γεγονός ότι έφυγα κάτω από εκείνες τις συνθήκες και δεν κατόρθωσα να επικοινωνήσω ξανά μαζί της, άφησε μέσα μου μια ανεκπλήρωτη επιθυμία, ένα κενό.

ΖΗΝΟΒΙΑ: Ξέρετε, φαίνεται ότι και η μητέρα μου σας σκεφτόταν ή τουλάχιστον ήσασταν μια έγνοια στη ζωή της. Όταν έλαβε εκείνα τα γράμματα τα συνδύασε αμέσως μαζί σας. Βλέπετε, νόμιζε ότι ήσασταν αγνοούμενος.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Συγνώμη για ποια γράμματα μιλάτε; Εγώ δεν της είχα στείλει ποτέ γράμματα!

ΖΗΝΟΒΙΑ: Έχετε δίκαιο. Δεν σας έχω μιλήσει για τα γράμματα. Εσείς αντιλαμβάνομαι ότι είχατε φύγει από την Κύπρο μετά το 1974. Τον Γενάρη του 1980,  η μητέρα μου, νεαρό κορίτσι τότε, άνοιξε μια μέρα το γραμματοκιβώτιο και βρήκε ένα γράμμα απευθυνόμενο σε εκείνη από την Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας. Μας είχε μιλήσει πολλές φορές για την έκπληξή της και το μυστήριο που την γέμισε, χωρίς να μπορεί να σκεφτεί καμιά πιθανή εξήγηση ή να βρει κάποιο νόημα. Τότε, για τους Κύπριους η  Τουρκία ήταν ένα κόκκινο απαγορευμένο πανί. Η όλη υπόθεση έμοιαζε  σαν να έλαβε γράμμα από τον Άρη.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Και τι έλεγε αυτό το γράμμα;

ΖΗΝΟΒΙΑ: Από ότι θυμάμαι ήταν μια κάρτα με ευχές για τα Χριστούγεννα, σε ύφος βαθιά ερωτικό. Όταν ξανάρθετε, γιατί σίγουρα θα ξανάρθετε, θα την βρω για να σας την δείξω. Θα σας διαβάσω και ένα απόσπασμα από το ημερολόγιο της μητέρας μου που περιγράφει εκείνες τις μέρες, πώς αντίδρασε και τις ενέργειες που έκανε. Θεωρώ ότι θα το βρείτε πολύ ενδιαφέρον.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Με έχετε αφήσει άφωνο! Δεν ξέρω τι να πω. Και πώς το συνδύασε με μένα;

ΖΗΝΟΒΙΑ: Όπως σας έχω ήδη πει η μητέρα μου νόμιζε, δεν ξέρω ακριβώς γιατί, ότι ήσασταν αγνοούμενος. Τότε το θέμα αυτό ήταν πολύ καυτό για την κοινωνία της Κύπρου. Οι άνθρωποι περίμεναν ότι με κάποιο θαυματουργό τρόπο, οι αγνοούμενοι θα επέστρεφαν πίσω. Όλοι προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να συλλέξουν πληροφορίες. Θεώρησε λοιπόν ότι ίσως να ήταν κάποιο καμουφλαρισμένο μήνυμα από εσάς και προσπάθησε να συνεχίσει την επικοινωνία με τον άγνωστο, ίσως μπορέσει να μάθει κάτι.

ΠΕΤΡΟΣ: Κύριε Ορέστη, εσείς μπορεί να φύγατε και πήρατε μαζί σας τον πόνο και το δράμα σας, αλλά εδώ οι άνθρωποι αναζητούσαν ανάμεσα από τα ερείπια ελπίδες, που δεν έρχονταν.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Λυπάμαι, πραγματικά λυπάμαι! Ακόμα νοιώθω και ένοχος που έφυγα.

ΖΗΝΟΒΙΑ: Όχι, όχι, δεν είναι αυτό το ζητούμενο! Έχει περάσει σχεδόν μισός αιώνας. Δεν έχει νόημα να μεμψιμοιρούμε για ότι έγινε τότε. Θα σας δείξω τα γράμματα μόνο για να έρθετε σε επαφή με τη μητέρα μου. Μου υπόσχεστε ότι θα έρθετε την Τετάρτη το βράδυ να φάμε. Είναι εντάξει για σένα η Τετάρτη, αγάπη μου;

ΠΕΤΡΟΣ: Ναι, θα φροντίσω να σχολάσω νωρίς.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Δεν μπορώ να πω όχι. Αυτή η ιστορία μου έχει κινήσει το ενδιαφέρον. Θα ήθελα να μάθω περισσότερα.

ΖΗΝΟΒΙΑ: Θα σας περιμένουμε λοιπόν, στις 8 το βράδυ.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Καλή σας μέρα λοιπόν παιδιά μου. Χάρηκα τόσο πολύ που σας γνώρισα. Είστε υπέροχοι άνθρωποι.

ΖΗΝΟΒΙΑ: Και εμείς χαρήκαμε που σας γνωρίσαμε κύριε Ορέστη. Είστε ένας θαυμάσιος άνθρωπος από το παρελθόν της μητέρας μου. Και αυτό σας κάνει φίλο.

ΠΕΤΡΟΣ: Καλό μεσημέρι να έχετε κύριε Ορέστη. Θα σας δούμε την Τετάρτη το βράδυ.

ΟΡΕΣΤΗΣ: Καλό μεσημέρι παιδιά μου!

 

Συνεχίζεται…

Φωτογραφία

 

2 responses to “Τα γράμματα ( Σκηνή 2)”

  1. Maria.Klerides says:

    Μέσα από την ιστορία σου Μαρία μου δίνεις μηνύματα και ουσιαστικές πληροφορίες. Συνέχισε….

    • Maria Atalanti says:

      Ευχαριστώ πολύ! Αυτό προσπαθώ να κάνω. Να μοιράζομαι μαζί σας ότι μπόρεσα να μάθω στη ζωή μου!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *