Τα μπλε στολίδια

Posted by: Maria Atalanti

Published on: 11/12/2023

Back to Blog

 

Ήταν παραμονές Χριστουγέννων πριν από πολλά χρόνια. Εργαζόμουν τότε στο τμήμα των τροχονόμων του Δήμου Λευκωσίας, που βρισκόταν πάνω στο προμαχώνα Νταβίλα, στα βενετσιάνικα τείχη της Λευκωσίας, πάνω από την Πλατεία Ελευθερίας. Δουλειά μου ήταν να εισπράττω τα πρόστιμα. Καθόλου ευχάριστο καθήκον. Καθημερινά ερχόμουν σε επαφή με ανθρώπους εξαγριωμένους που έβριζαν, απειλούσαν και δημιουργούσαν κάθε είδους προβλήματα. Κάποιους τους βλέπαμε μόνο μια φορά, αλλά κάποιοι άλλοι ήταν καθημερινοί. Ίσως γιατί το σπίτι τους ή η δουλειά τους ήταν σε ελεγχόμενη περιοχή και συχνά λάμβαναν πρόστιμο γιατί παρανομούσαν και δεν είχαν καμία διάθεση να συμμορφωθούν για να μην καταγγέλλονται.

Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ένας ιδιοκτήτης μπαρ σε μια οδό της παλιάς Λευκωσίας. Ερχόταν, φώναζε, έβριζε, απειλούσε και νόμιζε ότι με αυτή την συμπεριφορά θα λυνόταν το πρόβλημά του. Δεν είχε καμία διάθεση να αλλάξει τις συνήθειές του για να μην καταγγέλλεται. Όσοι τον ήξεραν λίγο καλύτερα έλεγαν ότι επιδιδόταν και σε άλλες παράνομες ασχολίες. Ένας άνθρωπος δηλαδή από την άλλη όχθη της κοινωνίας.

Εκείνη τη χρονιά μια συνάδελφος είχε φέρει από το σπίτι της κάποια στολίδια που δεν χρησιμοποιούσε και στολίσαμε ένα μικρό δενδράκι στην είσοδο του γραφείου. Το ιδιαίτερο με αυτά τα στολίδια ήταν ότι όλα είχαν μπλε χρώμα και παρουσίαζαν μια ιδιόμορφη εικόνα ομορφιάς και λάμψης. Από την Πλατεία Ελευθερίας, που στήνονταν χορωδίες παιδιών, ακούγονταν χριστουγεννιάτικα τραγούδια και επικρατούσε παντού μια γιορτινή ατμόσφαιρα.

Ήταν τότε που είδα από το τζάμι της πόρτας του γραφείου μου τον ιδιοκτήτη του μπαρ να έρχεται και να μπαίνει μέσα έτοιμος για καυγά. Δεν είχα καμία διάθεση να συζητήσω μαζί του και ούτε να ακούω τις φωνές του και έτσι αφού τον πληροφόρησα ότι ο αρμόδιος υπεύθυνος δεν βρισκόταν στο γραφείο, του είπα με σταθερό και αυστηρό ύφος να περιμένει στο μικρό χολ στην είσοδο.

Προς μεγάλη μου έκπληξη, υπάκουσε και βγήκε έξω. Δεν ήταν ιδιαίτερα σωματώδης, αντίθετα ήταν κοντός, όμως αυτό δεν τον εμπόδιζε να γίνεται απειλητικός. Εγώ τον παρακολουθούσα από το τζάμι της πόρτας, με το φόβο μήπως καταστρέψει το μικρό χριστουγεννιάτικο δενδράκι. Σε μια στιγμή τον παρατήρησα να κοιτάζει δεξιά και αριστερά, να μην τον βλέπει κανείς και αργά – αργά να πλησιάζει τον δένδρο.

-Τελείωσε, σκέφτηκα. Πάει το δενδράκι, πάνε τα μπλε στολίδια!

Και τότε συνέβηκε αυτό που ποτέ μου δεν περίμενα, που ποτέ δεν φαντάστηκα. Ο  κύριος αυτός, άπλωσε το χέρι του, άγγιζε τα στολίδια με τα δάχτυλά του και έπαιζε μαζί τους σαν πεντάχρονο παιδάκι. Η σκληρότητα στο πρόσωπό του χαλάρωσε και έμοιαζε σχεδόν ευτυχισμένος. Προσπάθησα να τον παρακολουθώ διακριτικά για να μην με αντιληφθεί. Το παιχνίδι αυτό δεν ήταν στιγμιαίο. Κράτησε αρκετά, όσο να φτάσει ο επόμενος δημότης για να πληρώσει το εξώδικό του και ο υπεύθυνος του γραφείου, για να μπει ο κύριος στην συνηθισμένη του κατάσταση και να αρχίζει να βρίζει.

Όλοι εμείς οι άνθρωποι έχουμε την τάση να απορρίπτουμε όσους δεν μοιάζουν με μας και να τους κατατάσσουμε σε μια άλλη κατηγορία, αποκλείοντάς τους από αρετές όπως ευαισθησία, αγάπη, τρυφερότητα. Νομίζουμε ότι όλα αυτά αφορούν μόνο εμάς και τους όμοιούς μας. Όμως φαίνεται πως κάθε ανθρώπινη καρδιά, σε κάποια πτυχή της, διαθέτει όλα τα χαρίσματα, έστω και αν φαίνεται τραχιά και άξεστη.

Από τότε, κάθε τέτοια εποχή, σκέφτομαι αυτόν τον άνθρωπο, που μου επιβεβαίωσε πως όλοι μέσα μας κρύβουμε τρυφερότητα και αν βρίσκεται σε μια λανθάνουσα κατάσταση, ποιος ξέρει γιατί. Αν είναι ένα μήνυμα να μας δώσουν αυτές οι γιορτές είναι να μην είμαστε επικριτικοί αλλά ανεκτικοί στην διαφορετικότητα. Ποτέ δεν ξέρουμε τι συμβαίνει στις καρδιές και στις ζωές των άλλων ανθρώπων. Αυτό είναι αγάπη.

 

Φωτογραφία

10 responses to “Τα μπλε στολίδια”

  1. Μόνικα Ανδρέου says:

    Γλυκύτατο!

  2. Maria.Klerides says:

    Υπέροχη η ιστορία σου Μαρία μου. Και πόσο αληθινά τα μηνύματα που μας μεταφέρεις.

  3. Kyriakos says:

    Posa eidan ta matia sou Maria mou

    • Maria Atalanti says:

      Έτσι πρέπει στη ζωή, Κυριάκο μου! Όταν θέλεις να μαθαίνεις πρέπει να παρατηρείς.

  4. georgiagouti says:

    Ωραία ιστορία. Η πρώτη σκέψη μου ήταν πόσο είχε καταπιέσει τα τρυφερά και ευγενικά του αισθήματα. Οι συνθήκες και τα θέλω μας πολλές φορές μας οδηγούν σε τέτοιες συμπεριφορές

    • Maria Atalanti says:

      Ευχαριστώ Γεωργία μου! Κυρίως, πιστεύω, είναι οι συνθήκες που δεν αφήνουν τις ποιότητες της ψυχής να βγουν προς τα έξω.

  5. Ροδούλα Σερδάρη says:

    Mε συγκίνησε η ιστορία σου Mαρία μου! Κρατάω το: “Αυτό είναι αγάπη”! Ναι έτσι είναι! Σου εύχομαι μια όμορφη χρονιά, δημιουργική και ευλογημένη! Γεμάτη χαρά ψυχής!

    • Maria Atalanti says:

      Είναι μεγάλη χαρά για μένα που διάβασες αυτή την ιστορία από το μπλογκ μου και χαίρομαι πολύ που σου άρεσε. Ναι, η αγάπη είναι πολλές φορές η αποδοχή αυτού που κανονικά απορρίπτουμε. Εύχομαι και σε σένα δημιουργικότητα, που είμαι βέβαιη ότι θα έχεις με τα αγγελούδια που ασχολείσαι.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *