Μαρία (Κεφάλαιο 7)

Posted by: Maria Atalanti

Published on: 17/10/2021

Back to Blog

(Η ιστορία αυτή είναι προϊόν μυθοπλασίας και κανένα από τα πρόσωπα δεν είναι υπαρκτό. Τα ιστορικά στοιχεία που περιλαμβάνονται είναι πραγματικά)

Λευκωσία 1879 – 1888

Ο Αντώνιος κατάλαβε από την πρώτη στιγμή ότι η Evelyn McCain, δεν είχε πρόθεση να τον αφήσει να διατηρήσει τη σχέση που είχε με τη Μαρία. Ήθελε η Μαρία να είναι συνδεδεμένη μόνο μαζί της και με τον σύζυγό της, αφού διεκδικούσε τον αποκλειστικό ρόλο της μητέρας. Η αγάπη όμως και η  εξάρτηση που είχε η Μαρία στο πρόσωπό του, την ανάγκασε να τον αποδεχτεί σαν δάσκαλό της.

Από την άλλη, ο κύριος Michael McCain, ήταν πιο αδιάφορος για τη σχέση της Μαρίας με τον Αντώνιο. Ικανοποιείτο απλά με το γεγονός ότι η Μαρία  αγαπούσε τον ίδιο και της άρεσε ιδιαίτερα να παίζει μαζί του. Εκτός από το τρενάκι, έπαιζαν συχνά και με τα στρατιωτάκια. Τα παράτασσαν σε σειρά μάχης και ανάπτυσσαν τεχνικές άμυνας και επίθεσης. Φυσικά, η Μαρία δεν μπορούσε να καταλάβει ότι ο πόλεμος είχε απώλειες και πολλά δεινά. Για αυτήν ήταν απλά ένα παιχνίδι στρατηγικής. Ο κύριος McCain όμως, ήταν ενθουσιασμένος με τις επιδόσεις της κόρης του.

Όπως περνούσαν τα χρόνια και ο Αντώνιος εξακολουθούσε να διδάσκει τη Μαρία, κάθε μέρα εντυπωσιαζόταν όλο και περισσότερο από τη φιλομάθειά της και την ικανότητά της να αφομοιώνει οτιδήποτε έπεφτε στην αντίληψή της. Τα μαθήματα γίνονταν πάντοτε ιδιωτικά, στο σπίτι, και έτσι η Μαρία είχε την ευκαιρία να μάθει ότι της άρεσε περισσότερο και να εμβαθύνει σε θέματα που την ενδιέφεραν. Οι McCain δεν ήταν τόσο μορφωμένοι για να επέμβουν στο πρόγραμμα που της ετοίμαζε ο Αντώνιος και τους ικανοποιούσε το γεγονός ότι η κόρη τους εντυπωσίαζε τους πάντες με τις γνώσεις της.

Όταν η Μαρία έφτασε στα δώδεκα όμως, άρχισε να αντιλαμβάνεται τον κλοιό που επέβαλε, η μητέρα της κυρίως, γύρω από τη ζωή της και άρχισε να επαναστατεί. Ο Αντώνιος προσπαθούσε να την ηρεμήσει και συχνά της έλεγε:

-Μαρία μου, θα πρέπει πάντοτε να θυμάσαι ότι η μητέρα σου με απαράμιλλο θάρρος και γενναιότητα μπήκε στο τούρκικο σπίτι και σε απέσπασε από εκείνη την άθλια ζωή που ζούσες. Μάλιστα η αρχική της πρόσθεση ήταν να σε κάνει υπηρέτριά της, όχι κόρη της. Είναι ο πατέρας σου που σε λάτρεψε αμέσως, και παρόλο που διαφωνούσε με το όλο εγχείρημα, αποφάσισε να σε υιοθετήσουν. Τους χρωστάς τα πάντα στη ζωή σου.

-Σίγουρα τους χρωστώ πολλά, απαντούσε η Μαρία, αλλά είναι σε σένα που χρωστώ τα πάντα! Εσύ με ανακάλυψες σε εκείνο το άθλιο σπίτι και εσύ με έμαθες τι είναι γνώση. Καλύτερα να ήμουν υπηρέτριά τους, αντί κόρη τους. Θα ήμουν πιο ελεύθερη.

Ο Αντώνιος της έκρυβε ότι και κείνος το είχε σκεφτεί πολλές φορές. Αν δεν την υιοθετούσαν θα μπορούσε να γίνει δική του κόρη,  αλλά δεν της το έλεγε.

-Μην κάνεις τέτοιες σκέψεις, της έλεγε. Είναι αμαρτία. Αυτοί οι άνθρωποι σου έχουν χαρίσει τα πάντα. Όλα τα κορίτσια της Κύπρου θα σε ζήλευαν για ότι έχεις.

-Ναι έχεις δίκιο, συναινούσε στο τέλος η Μαρία. Τους αγαπώ, πραγματικά τους αγαπώ, αλλά η μητέρα μου κάποτε με πνίγει!

Όσο μεγάλωνε η Μαρία και γινόταν όλο και ομορφότερη, η μητέρα της αποφάσισε ότι δε θα την άφηνε στην Κύπρο, να ερωτευτεί κάποιο Κύπριο ή να την ερωτευτεί κάποιος Κύπριος και να τη χάσει. Άρχισε λοιπόν να της μιλά για το Λονδίνο, πόσο μεγάλη και θαυμαστή πόλη είναι, και τις δυνατότητες που θα μπορούσε να έχει εκεί.

Η Μαρία αντέδρασε πολύ αρνητικά στη σκέψη να φύγει για το Λονδίνο. Την είχε πιάσει πανικός. Θα έχανε το δάσκαλό της. Φυσικά, αυτό δεν το είπε στη μητέρα της, γιατί είχε καταλάβει πόσο ανταγωνιστικά τον έβλεπε η  Evelyn McCain.

Μίλησε όμως στον Αντώνιο. Εκείνου σφίχτηκε η καρδιά του. Είχε χάσει όλους όσους αγαπούσε στη ζωή του. Αν έχανε και τη Μαρία, δε θα είχε λόγο να ζει. Όμως δεν της είπε τίποτε. Προσπάθησε να την καθησυχάσει και να την παρηγορήσει.

-Μαρία μου, πρέπει να ξέρεις ότι ο πατέρας σου είναι στρατιωτικός. Σήμερα είναι στην Κύπρο, αύριο μπορεί να μετατεθεί στις Ινδίες ή και στην Αφρική. Δεν είναι η μόνιμη κατοικία του εδώ. Το Λονδίνο είναι μία καλή επιλογή από το να τρέχεις αύριο σε μια άγνωστη χώρα, που οι συνθήκες θα είναι πολύ χειρότερες από εδώ. Σίγουρα η μητέρα σου έχει ως απώτερο σκοπό να σε παντρέψει με κάποιο πλούσιο και ευγενή Άγγλο, αλλά εσύ μπορείς να το διαπραγματευτείς μαζί της. Θα της πεις ότι δέχεσαι να πας στο Λονδίνο, στην αδελφή της, νοουμένου ότι θα σου επιτρέψει να παρακολουθήσεις μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Έχουν πολύ υψηλού επιπέδου προγράμματα για την αρχαία ελληνική γραμματεία και είμαι βέβαιος ότι κάτι θα βρεις που θα σε ικανοποιεί και θα σε κάνει ευτυχισμένη. Παράλληλα θα έχεις χρόνο για να διαλέξεις τον κατάλληλο νεαρό που θα σου ταιριάζει. Είναι μεγάλο πράγμα ο έρωτας, Μαρία και αξίζει τον κόπο να τον ζήσεις.

Και έτσι άρχισε η διαπραγμάτευση της Μαρίας με τη μητέρα της. Εκείνη έγινε έξω φρενών όταν η Μαρία της είπε ότι θα ήθελε να συνεχίσει να σπουδάζει, αλλά η Μαρία ήταν ανένδοτη. Κατάφερε να παρασύρει μαζί της και τον πατέρα της, ο οποίος της είχε ιδιαίτερη αδυναμία και δεν ήθελε να της χαλά χατίρι. Έτσι ήταν δύο εναντίον ενός.

Μετά από έντονες «διαπραγματεύσεις» κατέληξαν στην απόφαση ότι η Μαρία θα πάει στο Λονδίνο για να σπουδάσει αρχαία ελληνική γραμματεία, αλλά παράλληλα θα σπουδάσει και αγγλική λογοτεχνία. Αυτό δεν ήταν κανένα πρόβλημα για τη Μαρία, που ήθελε να μαθαίνει τα πάντα. ‘Ήταν απλώς μια δικαιολογία για τη μητέρα της που επιθυμούσε  να έχει τον τελευταίο λόγο.

Έτσι στα δεκαεφτά της χρόνια η Μαρία άρχισε να ετοιμάζεται για να φύγει για το Λονδίνο. Θα τη συνόδευε και η μητέρα της, αλλά μετά εκείνη θα γύριζε πίσω για να μείνει με το σύζυγό της.

Η Μαρία βαθιά μέσα της πενθούσε για το γεγονός και παρόλο που δεν έλεγε τίποτε, το πρόσωπό της ήταν βαθιά θλιμμένο. Ο πατέρας της ήταν σχεδόν έτοιμος να δεχτεί να μη φύγει, αλλά η μητέρα της ήταν ανένδοτη. Λίγες ημέρες πριν την αναχώρηση η Μαρία έγραψε ένα γράμμα στο δάσκαλο για να του το δώσει πριν φύγει. Σε αυτό το γράμμα ξετύλιγε την καρδιά της και τα συναισθήματά της για αυτό τον άνθρωπο, που για την ίδια ήταν ότι σημαντικότερο υπήρξε στη ζωή της.

Έγραφε λοιπόν η Μαρία:

Δάσκαλέ μου, πατέρα μου, φίλε μου

Εγώ ξεκίνησα τη ζωή μου από την ανυπαρξία, μέχρι τη μέρα που σε συνάντησα στο φύλλωμα εκείνης της συκιάς. Σε αυτή τη ζωή οι περισσότεροι άνθρωποι παίρνουν την πρώτη ανάσα τους σαν βγαίνουν από τη μήτρα της μητέρας τους, εγώ την πήρα όταν χάραξες στο χώμα για πρώτη φορά το αλφάβητο για μένα. Τότε κατάλαβα το μεγαλείο του κόσμου. Κατάλαβα πως αν μάθαινα να διαβάζω τα σύμβολα, θα καταλάβαινα τον κόσμο γύρω μου.

Και από τότε, δάσκαλε, μελετώ, για να κατανοήσω τα μυστικά της ζωής, που μέσα από τους αιώνες οι άνθρωποι τα μετέτρεψαν σε σύμβολα, και  τα σκόρπισαν σε βιβλία για να τα ανακαλύψει όποιος ενδιαφέρεται.

Κάθε μέρα που περνά προσπαθώ όλο και περισσότερο και αν δέχτηκα να φύγω για το Λονδίνο, είναι γιατί ξέρω ότι εκεί θα συναντήσω περισσότερη γνώση και ίσως κατανοήσω την παράξενη μοίρα μου.

Πολλές φορές με παροτρύνεις να δείχνω περισσότερη ανοχή για τις πράξεις των γονιών μου και ιδιαίτερα της μητέρας μου. Θα ήθελα να σε διαβεβαιώσω ότι αγαπώ τους γονείς μου. Ξέρω ότι μου έχουν χαρίσει τα πάντα, αλλά προσπαθούν να με απομακρύνουν από εσένα. Αυτό με πληγώνει αφάνταστα.

Φοβάμαι πως δε θα μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε ξανά. Αυτό θα το φροντίσει η μητέρα μου. Δεν καταλαβαίνει ότι έτσι προκαλεί μεγαλύτερο χάσμα μεταξύ εκείνης και μένα. Θα ακολουθήσω την πορεία που μου ετοιμάζουν, αλλά πάντοτε θα ψάχνω για την αλήθεια, όπου και αν βρίσκομαι.

Δεν υπάρχουν λόγια για να εκφράσω την ευγνωμοσύνη και την αγάπη που αισθάνομαι για σένα. Με έμαθες ότι η μοίρα του ανθρώπου μπορεί να τον οδηγήσει σε πολλά παράξενα μονοπάτια, όμως στο τέλος θα τον φέρει στον προορισμό του και στο στόχο που επέλεξε στη ζωή του.

Δεν ξέρω πότε θα φτάσω εγώ εκεί, μα όταν φτάσω θα ήθελα να είσαι δίπλα μου.

Με αγάπη

Η κόρη σου Μαρία

Όταν συνάντησε τον Αντώνιο για τελευταία φορά και του έδωσε το γράμμα της, εκείνος της έδωσε ένα δικό του γράμμα. Ήταν ένα αποχαιρετιστήριο φιλί που θα μπορούσε να πάρει μαζί της.

Το δικό του γράμμα έλεγε:

Αγαπημένη μου κόρη Μαρία

Κάποτε έχασα μία άλλη κόρη που την έλεγαν Αθηνά. Όταν συνάντησα εσένα  θεώρησα ότι ο Θεός μου έστειλε μία δεύτερη κόρη. Δείλιασα όμως και δε σε πήρα εγώ από εκείνο το σπίτι. Έστειλα την Evelyn McCain και αυτή το έκανε, χωρίς καν να σε γνωρίζει. Για αυτό είναι μητέρα σου και πρέπει να την τιμάς και να συγχωρείς τις πράξεις της που δεν καταλαβαίνεις. Γιατί τόλμησε για σένα. Αν σε γεννούσε, να είσαι βέβαιη, με τον ίδιο τρόπο θα συμπεριφερόταν.

Σήμερα που φεύγεις για το Λονδίνο, ένας καινούργιος κύκλος ξεκινά στη ζωή σου. Τα χρόνια που πέρασαν και οι φουρτούνες που σημάδεψαν τη ζωή μου με έχουν διδάξει ότι οι ανθρώπινες υπάρξεις είναι φτερά στον άνεμο. Πετούν δεξιά και αριστερά και σπάνια παραμένουν πολύ καιρό σε ένα τόπο ή σε μια κατάσταση. Όμως φαίνεται, ο τρόπος που  στροβιλίζονται στη δίνη, δεν είναι τυχαίος. Δυνάμεις, ακατανόητες σε μας, κατευθύνουν τη μοίρα των ανθρώπων.

Πρέπει να μάθεις να ακροάζεσαι τη σιωπή και να διαβάζεις τα σημάδια των καιρών, όπως έμαθες να διαβάζεις τα γράμματα στα βιβλία. Δεν είναι εύκολο, όμως μόνο έτσι θα μπορέσεις να αντέξεις τα κτυπήματα της ζωής. Προσπάθησε να  καταφέρεις να βλέπεις πίσω από τα γεγονότα και να έχεις υπομονή. Κάποια στιγμή η μοίρα θα ανοίξει τα χαρτιά της και τότε εσύ θα πρέπει να είσαι έτοιμη για να καταλάβεις και να ενεργήσεις.

Η παρουσία σου σε εκείνο το σπίτι είναι ένα μυστήριο. Ένα μυστήριο που φοβάμαι εσύ δε θα έχεις την ευκαιρία να λύσεις, μέσα στα χρόνια που ακολουθούν. Αυτό το καθήκον θα το αναλάβω εγώ. Τώρα που θα φύγεις και η ζωή μου θα φαντάζει χωρίς σκοπό, θα ψάξω για την αλήθεια. Τα σημάδια της μοίρας δείχνουν ότι είσαι ένας πολύτιμος άνθρωπος και καμιά δύναμη δε θα ήθελε να χαθείς στην ανυπαρξία.

Υπόσχομαι λοιπόν να βρω την αλήθεια για τη ζωή σου. Και ότι και να συμβεί στο μέλλον, όσοι δρόμοι και να μας χωρίσουν, εγώ θα βρω τρόπο να αποθέσω αυτή τη γνώση στα χέρια σου.

Καλό ταξίδι να έχεις αγαπημένη μου κόρη, και να θυμάσαι πως η δίνη που σε οδηγεί αυτή τη στιγμή στο Λονδίνο, ίσως να γνωρίζει καλύτερα από σένα και από μένα ποιο είναι το καλό σου.

Με αγάπη

Αντώνιος Φιλίππου – ο πνευματικός σου πατέρας

Με το γράμμα του Αντώνιου στο χέρι και την καρδιά κομματιασμένη η Μαρία μπήκε στο καράβι για το Λονδίνο. Στεκόταν συχνά στο κατάστρωμα του πλοίου και μύριζε τη θάλασσα. Άφηνε τον αέρα να μπει βαθιά μέσα στα πνευμόνια της και να την αναζωογονεί. Ήλπιζε κάποτε να ξαναδεί τον δάσκαλό της και να μάθει την αλήθεια. Για τη δική της ζωή, αλλά  και για τα γυρίσματα του κόσμου.

Ο Αντώνιος, όταν έφυγε η Μαρία για κάποιες μέρες τα είχε χαμένα. Διάβαζε και ξαναδιάβαζε το γράμμα της Μαρίας και το κρατούσε σαν το πολυτιμότερο φυλαχτό.

Ενημέρωσε τον Michael McCain ότι θα αποχωρούσε από την υπηρεσία του και, παρά τις διαμαρτυρίες του, το έπραξε άμεσα. Επέστρεψε στο σχολείο και δίδασκε με πάθος τα παιδιά, που τον λάτρευαν, Ποτέ όμως δε συνάντησε κανένα παιδί που να μαθαίνει με την ταχύτητα που μάθαινε η Μαρία.

Παράλληλα γύρισε και στην παλιά του κατοικία, δίπλα από το τούρκικο σπίτι. Ήταν ο μόνος τρόπος να μάθει την αλήθεια για τη Μαρία.

Ο καινούργιος του στόχος του έδινε ένα κίνητρο για να υπάρχει. Δύναμη όμως του έδιναν και τα παιδιά που δίδασκε. Θυμόταν πάντοτε τα λόγια του πατέρα του:

Εγώ θα σε περιμένω να γυρίσεις. Γιατί πρέπει να γυρίσεις. Μόνο οι μορφωμένοι μπορούν να σώσουν το τόπο μας!

Δεν ήξερε αν θα μπορούσε ποτέ να σώσει τον τόπο του από τους κατακτητές, που διαδέχονταν ο ένας τον άλλο. Αλλά σίγουρα θα μόρφωνε όσα περισσότερα παιδιά μπορούσε. Αυτοί ίσως να έχουν τη δυνατότητα, αύριο, να σώσουν τον τόπο…

Τα βράδια καθόταν δίπλα από τη συκιά και μύριζε τον δροσερό αέρα της Λευκωσίας, ελπίζοντας για  ένα μήνυμα και μια κατεύθυνση πώς να πλησιάσει τη μάνα Αϊσέ. Ήταν βέβαιος ότι αυτή κρατούσε το κλειδί για το μεγάλο μυστικό.

 

Βιβλιογραφία και φωτογραφία: Αγνής Μ. Μιχαηλίδου “Χώρα η παλιά Λευκωσία”

12 responses to “Μαρία (Κεφάλαιο 7)”

  1. Μόνικα Ανδρέου says:

    Τέλειο!

  2. Tassou-Redor says:

    Bravo maria mou.
    Perimenw synexeia
    Kali vdomada

  3. Georgia Gouti says:

    Πολύ δυνατό συναίσθημα.

  4. Μάρω Στυλιανού says:

    Τέλειο! Συνέχισε Μαρία μου, ανυπομονούμε!

  5. Andreas Markides says:

    So, we are off to London! I wonder what next……
    Keep it going!

  6. Georgia Ioannou says:

    Δηλαδή θα μας κρατάς σε τέτοια αγωνία κάθε βδομάδα?Ανυπομονώ…..
    Μπράβο Μαρία μου!!!

    • Maria Atalanti says:

      Αν έχω καταφέρει να σας κρατώ σε αγωνία είναι μεγάλη επιτυχία! Έτσι θα ελπίζω ότι θα το διαβάσετε μέχρι το τέλος. Σας ευχαριστώ όλους πάρα πολύ!

  7. VOULA says:

    ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΡΙΑ ΜΟΥ! ΠΟΣΗ ΑΓΩΝΙΑ?? ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ…….
    ΞΑΝΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!!

    • Maria Atalanti says:

      Βούλα μου καλωσόρισες! Η παρουσία σου εδώ δείχνει ότι είσαι καλύτερα. Χαίρομαι ιδιαίτερα. Εύχομαι να πάνε όλα καλά για σένα και για όλους.Ευχαριστώ πολύ για τα συγχαρητήρια.

  8. Στέλιος Χρίστου says:

    Πολύ ωραίο. Μπράβο. Που τα βρίσκεις έννα με πελλάνεις

    • Maria Atalanti says:

      Θυμάσαι όταν ήμουν μικρή που έλεγα παραμύθια; Εκεί που εύρισκα τα παραμύθια τότε, βρίσκω τώρα τις ιστορίες! Είναι συγκεκριμένος χώρος στον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *