Μαρία (Κεφάλαιο 21 – Επίλογος)

Posted by: Maria Atalanti

Published on: 23/01/2022

Back to Blog

(Η ιστορία αυτή είναι προϊόν μυθοπλασίας και κανένα από τα πρόσωπα δεν είναι υπαρκτό. Τα ιστορικά στοιχεία που περιλαμβάνονται είναι πραγματικά)

Λευκωσία, Ιούνιος 1927

Η Μαρία καθόταν στη πολυθρόνα του γραφείου της και σκεφτόταν. Ήταν η αγαπημένη της θέση όταν ήθελε να πάρει αποφάσεις. Την βοηθούσε να βυθίζεται στα ενδότερα στρώματα του μυαλού της και να συλλογίζεται σφαιρικά τα θέματα.

Ο Kristian είχε ήδη φύγει για να συναντήσει τους συναδέλφους του στην αποστολή και η κόρη της με την οικογένειά της ταξίδευαν προς την Μεγάλη Βρετανία. Ήταν και πάλι μόνη, όμως αυτή τη φορά ήξερε ότι η μοναξιά της ήταν μια σύντομη ανάπαυλα, που ενδυνάμωνε τις προσδοκίες της για  την επιστροφή του Kristian. Ναι, αυτή τη φορά η ζωή ήταν διαφορετική. Είχε ένα σύντροφο. Μοιραζόταν τα όνειρα και τα προβλήματά της με κάποιο που τους ένωνε η αγάπη.

Θυμήθηκε ένα χρόνο πριν, τότε που σαν η αριστοκράτισσα Λαίδη Mary William Moore, είχε αποφασίσει να αφήσει το Λονδίνο και την πολυτέλεια στη ζωή της για να ψάξει το παρελθόν της. Ήταν μια μεγάλη απόφαση που ήξερε ότι θα την οδηγούσε σε άγνωστα μονοπάτια με επίφοβα αποτελέσματα. Όμως το τόλμησε.

-Τώρα πια είμαι η Μαρία Hubertus, σκέφτηκε, κοιτάζοντας τη βέρα της. Είμαι όμως μια «Hubertus»; Διερωτήθηκε. Ποια είμαι στα αλήθεια; Πώς αισθάνομαι; Είμαι η Μαρία. Ίσως, να μην έχω επίθετο γιατί δεν ανήκω πουθενά. Γεννήθηκα στη Πάφο και μετά περιπλανήθηκα στις γειτονιές του κόσμου, αφήνοντας στην άκρη την πραγματική μου ταυτότητα. Τώρα που την βρήκα, θα την κρατήσω. Είμαι η Μαρία. Δεν ξέρω το επίθετο των πραγματικών γονιών μου, έτσι είμαι απλά η Μαρία. Για τους θεσμούς της κοινωνίας θα είμαι η κυρία Μαρία Hubertus, αλλά για μένα, είμαι η Μαρία.

Το γεγονός ότι μόλις παντρεύτηκαν με τον Kristian, αυτός ήταν αναγκασμένος να φύγει, δεν ήταν ιδιαίτερα ευχάριστο για τους δυο τους. Έτσι είχαν αποφασίσει, την επόμενη φορά η Μαρία να τον ακολουθήσει και να μείνει μαζί του. Οι συνθήκες δεν θα ήταν πολύ άνετες, αλλά αυτό δεν την ένοιαζε. Άργησε πολύ να βρει τον άνδρα της ζωής της και δεν παρέμειναν πολλά χρόνια για να ζήσουν μαζί. Θα τα αξιοποιούσαν με τον καλύτερο τρόπο.

Εξάλλου εύρισκε πολύ ενδιαφέρουσα τη δουλειά του και θα ήθελε να μάθει όσα περισσότερα μπορούσε για την ιστορία της Κύπρου. Ήταν για αυτή μια πολύ συναρπαστική προοπτική. Η συνύπαρξή τους στον αρχαιολογικό χώρο έκρυβε ένα ρομαντισμό, που τους ταίριαζε.

Είχε φυσικά να γράψει και το βιβλίο της. Δεν ξεχνούσε την υπόσχεσή της στην Εμινέ, ούτε την υποχρέωση της στο δάσκαλό της. Το υλικό που είχε στη διάθεσή της ήταν πλούσιο και με τις εμπειρίες που της χάριζε πλέον η καθημερινή παρουσία της στη Κύπρο, κατείχε ένα θησαυρό. Ο ρόλος της ήταν να διαχειριστεί αυτό τον θησαυρό σωστά και να δημιουργήσει ένα ελκυστικό βιβλίο, ενδιαφέρον για τον αναγνώστη και αληθινό. Στόχος της θα είναι  να διατηρήσει τη μνήμη του δασκάλου της για χρόνια. Είναι  το λιγότερο που θα μπορούσε να κάνει για αυτόν.

Δεν είχε αποφασίσει αν θα συμπεριλάμβανε δικά της βιογραφικά στοιχεία στο βιβλίο ή αν δεν θα πρόδιδε την ταυτότητά της. Ήξερε ότι είχε υποχρέωση να σεβαστεί και τη μνήμη των Άγγλων γονιών της. Τους χρωστούσε πολλά. Ίσως, μόλις τώρα να κατάλαβε πόσα πολλά τους χρωστούσε. Αν ο αγαπημένος της δάσκαλος την έβγαλε από την αθλιότητα, αυτοί τροφοδότησαν το όχημα που την οδήγησε μέχρι εδώ. Έπρεπε να λάβει πολύ σοβαρά υπόψη τις επιθυμίες τους.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα των αναμνήσεων, ο σύζυγός της, ο Λόρδος William Moore, εμφανίστηκε μπροστά της. Ένοιωσε ευγνωμοσύνη και για  αυτό τον άνθρωπο έστω και αν δεν εκπροσωπούσε τον ιδανικό σύζυγο, που επιθυμούσε. Μαζί του δεν έζησε την κλειστή ζωή μιας Αγγλίδας αριστοκράτισσας. Ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου και γνώρισε άλλους πολιτισμούς και ενδιαφέροντες ανθρώπους. Ο William άξιζε τον σεβασμό της για ότι ήταν και για ότι της πρόσφερε.

Τα ταξίδια της μνήμης στο παρελθόν αναπόφευκτα την οδήγησαν στον Αφέντη Σουλεϊμάν και στη ζωή στην οποία την καταδίκασε με την απληστία, τον αυταρχισμό του και τους άνομους πόθους του. Η καρδιά της ήταν άδεια  από συναισθήματα για αυτό τον άνθρωπο. Ήταν σαν να είχε πάθει ένα ατύχημα, αλλά σαν πέρασαν τα χρόνια το ατύχημα αυτό ήταν ανάξιο λόγου για να το θυμάται. Δεν μπορούσε να πει σε συγχωρώ, αλλά ούτε και σε μισώ. Ένα κενό.

Εγκατέλειψε την περιδιάβαση στο παρελθόν και άφησε το μυαλό της να πλανηθεί στη Πάφο και στην υπόσχεση που είχε δώσει στην Εμινέ ότι θα την επισκεφθεί. Το είχαν συζητήσει με τον Kristian και ήταν μία προτεραιότητα για αυτούς να ταξιδέψουν στη Πάφο με την πρώτη ευκαιρία. Φυσικά, θα έπρεπε πρώτα να εξασφαλίσουν το αυτοκίνητο της αποστολής, γιατί στη Πάφο δεν υπήρχε καμιά συγκοινωνία, ιδιαίτερα στα βουνά. Αυτή η επίσκεψη είχε μια ιερότητα για τη Μαρία και δεν θα ήθελε να γίνει σαν ένα βιαστικό πέρασμα. Επιθυμούσε να γνωρίσει τον τόπο και τους ανθρώπους του. Η παρουσία του Kristian θα της έδινε την δύναμη να διαχειριστεί τη συγκίνηση που θα της προκαλούσε η γη που γεννήθηκε και από όπου κατάγονταν οι γονείς της.

Στο νου της ήρθαν η κόρη και ο γαμπρός της. Δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερη τύχη η Αλεξάνδρα της από αυτό τον υπέροχο άνθρωπο, τον James! Ήταν τόσο λογικός, τόσο μετρημένος, τόσο καλός σύζυγος και πατέρας. Το μόνο αγκάθι ήταν ότι βρίσκονταν μακριά της. Όμως έλπιζε ότι σύντομα η Κύπρος θα αποκτούσε αεροπορική σύνδεση με το Λονδίνο και θα μπορούσε να τους βλέπει πιο συχνά. Και πού ξέρεις; Είπαμε οι διαδρομές της ζωής είναι απροσδόκητες. Θα μπορούσε ίσως να τους οδηγήσουν κατά ‘δω!

Χαμογέλασε με αμφιβολία για αυτή την αισιόδοξη σκέψη της και σηκώθηκε.

Όλα αυτά φυσικά ήταν οι δικές της επιθυμίες και οι δικοί της προγραμματισμοί. Ήξερε ότι οι άνθρωποι άλλα σκέφτονται και άλλα η ζωή τους παρουσιάζει. Μέχρι τώρα όμως είχε μάθει και είχε αντιληφθεί ότι τα σενάρια της ζωής είναι πιο ενδιαφέροντα από τις στενόμυαλες προσδοκίες των ανθρώπων.  Φτάνει να έχεις την υπομονή. Δεν έρχονται τα γεγονότα με την ταχύτητα ή με τον τρόπο που εμείς θα επιθυμούσαμε.

Είχε αποκτήσει και υπομονή και εμπιστοσύνη. Ήταν ευτυχισμένη. Είδε την πορεία της ζωής της να εκτυλίσσεται μέσα από μονοπάτια ανώμαλα και διαδρομές απροσδόκητες. Όμως όλα αυτά, μαζί με τη δική της αποφασιστικότητα,  την οδήγησαν εδώ. Στην πατρίδα της. Η εμφάνιση του Kristian στη ζωή της ήταν ένα δώρο πέραν από τα όνειρα και τις προσδοκίες της. Ένα φιλοδώρημα της ζωής. Συμπλήρωνε τις αδυναμίες της και χρωμάτιζε την καθημερινότητά της.

Πήγε στη βιβλιοθήκη της και πήρε την ποιητική συλλογή του Κωστή Παλαμά, «Ο Δωδεκάλογος του γύφτου». Αυτό το βιβλίο το διάβαζε συχνά και κάθε φορά εύρισκε καινούργια νοήματα. Ήταν τόσο βαθυστόχαστο, τόσο λυρικό. Σκέφτηκε ότι για να μπορέσει ο Παλαμάς να το γράψει, πέραν από τη μεγάλη έμπνευση και την ποιητική δεινότητα, είχε εντρυφήσει στα βαθύτατα στρώματα της ανθρώπινης σκέψης και διανοητικής ικανότητας. Ήταν ένα αριστούργημα.

Άνοιξε το βιβλίο σε ένα σημείο που είχε πάντοτε σημειωμένο με ένα σελιδοδείκτη και διάβασε:

 

Όσα βουνά κι αν ανεβείτε,

απ’ τις κορφές τους θ’ αγναντεύτε άλλες κορφές

ψηλότερες, µιαν άλλη πλάση ξελογιάστρα·

και στη κορφή σα φτάστε την κατάψηλη,

πάλε θα καταλάβετε πως βρίσκεστε

σαν πρώτα κάτω απ’ όλα τ’ άστρα

 

Έτσι ένοιωθε αυτή τη στιγμή. Είχε ανεβεί σε μια κορυφή της ζωής της αλλά ήξερε πως πέρα από τον ορίζοντα την περίμεναν άλλα τοπία με άγνωστες ομορφιές, αλλά και αγκάθια που θα της μάτωναν τα πόδια. Αυτή είναι η ζωή του κάθε ανθρώπου, γεμάτη κορυφές αλλά και γκρεμούς. Γεμάτη προσδοκίες, αλλά και απογοητεύσεις. Ότι όμως και να ερχόταν, θα το αντιμετώπιζε.

Διάβασε ένα άλλο απόσπασμα από το Δωδεκάλογο του Γύφτου. Αυτό της έδινε τη δύναμη για να προχωρά μες τη ζωή, αγέρωχη και υπερήφανη, όπως κάθε άνθρωπος αξίζει να είναι:

 

Κι έσκυψα προς την ψυχή µου,

σα στην άκρη πηγαδιού,

κι έκραξα προς την ψυχή µου

µε το κράξιμο του νου·

κι από το πηγάδι το βαθύ,

σαν από ταξίδια, ξένη,

προς εμένα ανεβασμένη

ξαναγύρισε η φωνή.

– Είσαι ο µόνος, είσ’ ο ασύγκριτος,

είσαι ο χωριστός,

 

Η Μαρία έμεινε να συλλογίζεται τα λόγια που διάβασε. Άκουγε τις λέξεις να ηχούν, πραγματικά σαν να έβγαιναν από ένα βαθύ πηγάδι. Ταυτίστηκε για μια στιγμή και αισθάνθηκε ότι αυτή ήταν ο γύφτος που έψαχνε την ταυτότητά του, απορρίπτοντας αρχικά όλες τις αξίες και αποκαθιστώντας τις στη συνέχεια. Ίσως, τώρα να είχε φτάσει στο τέλος της αναζήτησης. Ίσως, η ζωή της σε αυτό το στάδιο, να μπορούσε να είναι ένα κεφάλαιο που κλείνει με την επωδό:

«Έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.»

Όμως ήξερε ότι δεν είναι έτσι. Είχε κατακτήσει αυτή την κορυφή και έμεναν ακόμα πολλές να κατακτήσει. Τώρα, που τα βαρίδια του παρελθόντος δεν την κυνηγούσαν πια και οι εφιάλτες είχαν σταματήσει, τώρα ήταν η ώρα να ατενίσει προς τις άλλες κορυφές και να μη διστάσει να προχωρήσει.

Οι εμπειρίες της ζωής της, είχαν πια μεταφραστεί σε χρόνια, που καμιά φορά μας μελαγχολούν, όμως αυτά είναι τα πλούτη μας για να προχωρήσουμε. Ναι, ήταν πλούσια από εμπειρίες. Είχε τα εφόδια για όλες τις μάχες που ίσως να ακολουθούσαν ή τη γαλήνη που ίσως να της πρόσφερνε η ζωή. Ήταν έτοιμη για όλα.

Έκλεισε τα μάτια και είδε τους κύκλους της ζωής της: η Μαρία μικρούλα στη Πάφο, η Μαρία υπηρέτρια, η Μαρία κόρη της αγγλικής οικογένειας, η Μαρία λαίδη, η Μαρία μητέρα, η Μαρία ερωτευμένη με τη ζωή και τη μάθηση και τώρα, τι ήταν τώρα;

Τώρα ήταν η Μαρία ευτυχισμένη. Αυτή την ώρα και αυτή τη στιγμή ένοιωθε πληρότητα. Τα είχε όλα. Και αν η ζωή αύριο της τα έπαιρνε πίσω, αυτή γνώριζε ότι είχε καταφέρει  να ανεβεί στη πιο ψηλή κορυφή.

Θυμήθηκε ένα ποίημα ενός άλλου Έλληνα ποιητή που αγαπούσε. Ψιθύρισε τους στίχους του Καβάφη, συνειδητοποιώντας ότι έμοιαζαν πολύ με τη δική της πορεία:

 

Πάντα στον νου σου να ‘χεις την Ιθάκη.

Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.

Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.

Καλύτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·

και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,

πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,

μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη

 

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι.

Χωρίς αυτήν δεν θα ‘βγαινες στον δρόμο.

Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.

Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,   

ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

 

Τη δική της Ιθάκη δεν την βρήκε φτωχική, αν και δεν μπόρεσε να βρει τους γονείς της. Ξεκίνησε από τον βαθύτερο γκρεμό και κατάφερε να ανεβεί  στη πιο ψηλή κορυφή.

Ήταν ένα υπέροχο ταξίδι!

 

Εδώ τελειώνει η ιστορία της Μαρίας. Εμείς, που την παρακολουθούσαμε εισβάλλοντας στο ύφασμα του χωροχρόνου και ταυτιστήκαμε μαζί της συνοδεύοντάς της στις περιπέτειές της, θα πρέπει να αποχωρήσουμε. Η συνέχεια ίσως να μη μας αφορά, ίσως ο καθένας από εμάς να μπορεί να την φανταστεί με τον τρόπο που θα επιλέξει.

Εκείνο που έχει σημασία είναι να εξετάσουμε τις περιπέτειες και τις αναζητήσεις της δικής μας ζωής, προσδιορίζοντας το ταξίδι πίσω στις ρίζες μας. Γιατί οι ρίζες μας δεν είναι οι θούριοι που μας μαθαίνουν στο σχολείο, ούτε οι παραπλανητικοί λόγοι κάποιων πολιτικών μας. Το ταξίδι αυτό είναι εσωτερικό. Θα πρέπει να μελετήσουμε την ιστορία μας χωρίς αφορισμούς και προκαταλήψεις. Μα πάνω απ’ όλα θα πρέπει να αγαπήσουμε την πατρίδα  μας για αυτό που είναι και με όλους τους ανθρώπους που την αποτελούν.

Έχουμε μία πολύ σοφή παροιμία στο τόπο μας που λέει:

«Άδρωπος (άνθρωπος) εν ο τόπος τζι’ ο τόπος γέρημος (έρημος

Δεν υπάρχει σημαντικότερη έκφραση της αρχαίας ανθρωποκεντρικής ελληνικής φιλοσοφίας από αυτό το ρητό. Ας μελετήσουμε και ας αγαπήσουμε λοιπόν  τους ανθρώπους του τόπους μας, όλους τους ανθρώπους,  γιατί αυτοί συνθέτουν την πατρίδα μας. Χωρίς τους ανθρώπους ενός τόπου ο τόπος είναι έρημος, ένα απλό τοπίο. Είναι οι άνθρωποι και τα έργα τους που διαμορφώνουν την έννοια της πατρίδας και την ποιότητα ενός τόπου.

Με αυτή τη σκέψη σας χαιρετώ και σας ευχαριστώ για την συντροφιά σας σε αυτό το ταξίδι. Υπήρξατε πολύτιμοι συνοδοιπόροι.

 

 

Μπορείτε να επισκεφθείτε τις πιο κάτω αναρτήσεις για ανάλυση των αποσπασμάτων από το «Δωδεκάλογο του Γύφτου»:

 

https://cosmosblog.io/δωδεκάλογος-του-γύφτου-1/

https://cosmosblog.io/σκέψεις-πάνω-στο-δωδεκάλογο/

Ιθάκη

 

 

13 responses to “Μαρία (Κεφάλαιο 21 – Επίλογος)”

  1. Μόνικα Ανδρέου says:

    Χαίρε Μαρία! Παρόλο που θα μας λείψει η συντροφιά σου, ο επίλογος είναι υπέροχος! Καλή διαδρομή, καλή συνέχεια σε όλους!!! Ευχαριστούμε Μαρία!

    • Maria Atalanti says:

      Ναι, η Μαρία έκαμε τη διαδρομή της και αποχώρησε. Συνέχισε τη ζωή της μέσα στα πλαίσια που αυτή επέλεξε. Όπως είδαμε όμως αυτό προϋποθέτει αγώνα, προσπάθεια και ετοιμότητα για αποδοχή των αποτελεσμάτων. Ας αφήσουμε την ιστορία της Μαρίας να καθοδηγήσει τις δικές μας επιλογές, ώστε στο τέλος να βρεθούμε και εμείς ενώπιον της αλήθειας της δικής μας ζωής. Μπορούμε!

  2. Μάρω Στυλιανού says:

    Μαρία μου, το ρητό που διάλεξες για τον επίλογο ήταν ό, τι καλύτερο και ταιριαστό για το μυθιστόρημά σου! Οι στίχοι από τον Δωδεκάλογο του Γύφτου και την Ιθάκη, μου έφεραν στον νου τα λόγια του λαϊκού μας ποιητή Παύλου Λιασίδη ¨Παν’ (πάνω) στον κουππέ (θόλος, κορυφή) της πομονής, εν ο σταυρός της νίκης”. Ήταν υπέροχο το ταξίδι που μας χάρισες και σ’ ευχαριστούμε πολύ!

    • Maria Atalanti says:

      Υπέροχος ο στίχος του Παύλου Λιασίδη! Δεν τον είχα υπόψη μου, είναι όμως εκφράζει με απαράμιλλη ακρίβεια τα αποτελέσματα της υπομονής.
      Ευχαριστώ για όλα Μάρω μου. Για την υποστήριξη, για τη συμπαράσταση και για τα καλά σου λόγια. Μπορεί η “Μαρία” να τελείωσε αλλά η επικοινωνία μεταξύ μας συνεχίζεται.
      Μείνατε στις θέσεις σας!

  3. Maria Leventi Klerides says:

    Πολύ όμορφο το μυθιστόρημά σου Μαρία μου. Υπέροχο το ταξίδι που κάναμε μαζί σου, ζώντας σε μια άλλη Κύπρο μέσα από τα μάτια της ηρωίδας σου. Εύστοχοι οι στίχοι και τα ρητά που παραθέτεις! Ακόμα μια φορά μπράβο για την προσπάθεια!

    • Maria Atalanti says:

      Ευχαριστώ πολύ Μαρία μου. Τα λόγια σας είναι για μένα ενθάρρυνση να προσπαθήσω ακόμα πιο πολύ! Και πάλι σε ευχαριστώ!

  4. ANDREAS MARKIDES says:

    Maria,
    Many congratulations! This has been a wonderful journey. Why don’t you consider publishing your story?
    A few last points from me:
    -Palamas and his many ”korifes”. My father must have quoted this to me a thousand times -urging me not to seek to ”go higher and higher”. Stay on one of the lower hills (he would say to me) as the higher you go, the greater the stones that will be thrown at you.
    -Cavafy’s ITHACA is a poem that my father used to read to me as a 10-year old on our verandah. I would be thinking: ”can I go and play football with the other kids” and he would be reading Ithaca to me. The poem has followed me all my life.
    -There was also mention of Pavlos Liasithis and I wanted to say that I had the pleasure of meeting him! It was straight after the Turkish invasion and he was living in one of the refugee camps outside Famagusta. I was a student at the English School at the time and I went to interview him for the school’s Greek magazine. I remember him as an old man with his ”vraka” trousers. He was very nice!

    Thank you very much for your wonderful story -and I look forward to the next one!
    ANDREAS

    • Maria Atalanti says:

      Ευχαριστώ Ανδρέα μου. Σκέφτομαι πραγματικά να το εκδώσω. Θα το δοκιμάσω αν και δεν ξέρω πόσο δύσκολο μπορεί να είναι.
      Βλέπεις ότι παρόλο που ζεις στην Αγγλία οι ρίζες όλων μας είναι οι ίδιες. Μεγαλώσαμε με Καβάφη και Παλαμά και μάθαμε να αγαπούμε την ποίηση.
      Μεγάλη τιμή που γνώρισες τον Λιασίδη. Αξίζει να μας πεις τι σου είπε.

  5. Georgia Gouti says:

    Το ταξίδι που εκανα με την Μαρία ήταν υπέροχο και το απόλαυσα. Ο επίλογος εξαιρετικός. Οι ποιητές μας είναι πάντα επίκαιροι. Χάρηκα που είχα την τύχη να το απολαύσω και πιστεύω ότι θα ταξιδέψουμε ξανά μαζί στο μέλλον

    • Maria Atalanti says:

      Ευχαριστώ πολύ Γεωργία μου. Ναι, υπόσχομαι ότι θα εξακολουθήσω να προσπαθώ να μοιράζομαι μαζί σας τις σκέψεις μου. Είστε για μένα μία εξαίρετη παρέα!

  6. Ροδούλα Σερδάρη says:

    Καταρχήν σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό το υπέροχο ταξίδι Μαρία μου. Σαν δώρο στάθηκε το χιόνι για να το διαβάσω όλο!
    Σ’ ευχαριστώ, για τη συγκίνηση που μου πρόσφερες μέσα απ’ αυτό το υπέροχο μυθιστόρημά σου!
    Μου άφησε μια γλύκα στην ψυχή, και μια χαρά. Μια αισιοδοξία! Χάρηκα για τη Μαρία! Αναπαύθηκα με τη δικαίωσή της.

    Συνέχισε να γράφεις. Μάλλον η ευαισθησία σου, το ανοιχτό μυαλό σου, και το ταλέντο σου, είναι το δικό σου δώρο Θεού!
    Σ’ ευχαριστούμε που το μοιράζεσαι μαζί μας!!

    Χαίρομαι που καταλαβαίνω πόσο μοιάζουμε στο μέσα μας, στις σκέψεις μας.

    • Maria Atalanti says:

      Ροδούλα μου σε ευχαριστώ!Ξέρεις η δικαίωση είναι ένα συναίσθημα που το ψάχνουμε όλοι άμεσα στη ζωή μας αλλά σχεδόν ποτέ δεν έρχεται την ώρα που εμείς το απαιτούμε. Βρίσκεται σε επαναλαμβανόμενους κύκλους και εμφανίζεται σε ανύποπτο χρόνο. Πρέπει να έχουμε υπομονή αλλά και ευρύτητα πνεύματος. Γιατί μπορεί να έρθει και να μην το αναγνωρίσουμε. Κάποτε οι επιθυμίες μας, μας θολώνουν την όραση.
      Το ξέρουμε όλοι από πείρα!

  7. Ροδούλα Σερδάρη says:

    Σωστά! Συμφωνώ απόλυτα!

Leave a Reply

Your email address will not be published.