Μαρία (Κεφάλαιο 13)

Posted by: Maria Atalanti

Published on: 28/11/2021

Back to Blog

(Η ιστορία αυτή είναι προϊόν μυθοπλασίας και κανένα από τα πρόσωπα δεν είναι υπαρκτό. Τα ιστορικά στοιχεία που περιλαμβάνονται είναι πραγματικά)

Λευκωσία φθινόπωρο 1926

Την επόμενη ημέρα η Μαρία ξύπνησε με δυνατό πονοκέφαλο. Παρόλα αυτά σηκώθηκε και ετοιμάστηκε προσπαθώντας να χαλαρώσει. Οι συγκινήσεις της προηγούμενης μέρας την είχαν φορτίσει και όσο και αν προσπαθούσε να δει τα πράγματα από τη θετική τους πλευρά, ένοιωθε κουρασμένη.

Τα λόγια του Δημήτριου, «Ήρθε η Μαρία, Αντώνιε. Ήρθε φίλε μου», αντηχούσαν στα αυτιά της όλο το βράδυ. Για πρώτη φορά αντιλήφθηκε πραγματικά πόσο μεγάλο ήταν το λάθος της να μη σπάσει το κατεστημένο και τα πρωτόκολλα και να ψάξει για το δάσκαλό της νωρίτερα. Δεν μπορούσε όμως, να αλλάξει τίποτα από το παρελθόν. Έπρεπε να δώσει όλη της την ενέργεια για βρει όσα περισσότερα στοιχεία μπορούσε, τώρα.

Μόλις ήρθε η κυρία Βασιλεία τη ρώτησε αν είχε ακουστά για  ένα δικηγόρο με το όνομα Ελευθέριος Κωνσταντίνου.

-Όχι, απάντησε η κυρία Βασιλεία. Δεν τον έχω ξανακούσει. Όμως ο γιος της αδελφής μου είναι δικηγόρος. Λέγεται Γεώργιος Αντωνίου και έχει γραφείο στο Μακρύδρομο την οδό Λήδρας. Αν υπάρχει δικηγόρος με αυτό το όνομα στη Λευκωσία θα τον γνωρίζει.

-Μπορείς σε παρακαλώ να μου δώσεις τη διεύθυνσή του; Θα ήθελα να τον ρωτήσω γιατί είναι πολύ σημαντικό για μένα να μάθω οτιδήποτε μπορώ για αυτό τον άνθρωπο.

Η κυρία Βασιλεία, πολύ διακριτικά δε ρώτησε τίποτε, απλά έγγραψε σε ένα χαρτάκι τη διεύθυνσή του Γεωργίου Αντωνίου.

Ο Kristian ήρθε γύρω στις 10:00 όπως είχαν συμφωνήσει. Η Μαρία τον ενημέρωσε για την πληροφορία που πήρε από την κυρία Βασιλεία και οι δυο βρήκαν σωστή κίνηση να τον επισκεφθούν άμεσα. Με αυτό τον τρόπο θα ξεκαθάριζε το τοπίο αν ο Ελευθέριος Κωνσταντίνου βρισκόταν στη Λευκωσία.

Οι αποστάσεις στην εντός των τειχών  Λευκωσία είναι τόσο μικρές που μετακινείσαι μέσα σε λίγα λεπτά από το ένα σημείο στο άλλο. Σε πέντε λεπτά βρίσκονταν έξω από το γραφείο του Γεωργίου Αντωνίου και κτυπούσαν την πόρτα. Άκουσαν από μέσα τη φωνή του δικηγόρου να φωνάζει «Εμπρός» και μπήκαν ελπίζοντας να βρουν μια άκρη στην αναζήτησή τους.

Ο Γεώργιος Αντωνίου, ήταν ένας νεαρός δικηγόρος, γύρω στα 35 χρόνια. Αρκετά ευπαρουσίαστος τους υποδέχθηκε με ένα πλατύ χαμόγελο και ρώτησε πώς θα μπορούσε να τους φανεί χρήσιμος.

-Ονομάζομαι Λαίδη Mary William Moore και αυτός είναι ο αρχαιολόγος Kristian Έζησα τα παιδικά μου χρόνια στην Κύπρο και είχα ένα δάσκαλο που τον έλεγαν Αντώνιο Φιλίππου. Ψάχνω στοιχεία για τον δάσκαλό μου και μου είπαν ότι πιθανόν να γνωρίζει κάποιος κύριος με το όνομα Ελευθέριος Κωνσταντίνου, που ίσως είναι δικηγόρος. Ήρθαμε κοντά σας με την ελπίδα να τον ξέρετε. Μας έστειλε η θεία σας, η κυρία Βασιλεία.

-Ώστε εσείς είστε η Αγγλίδα Λαίδη για την οποία εργάζεται η θεία μου. Μου έχει πει τα καλύτερα λόγια για σας. Μιλάτε πάντως άπταιστα ελληνικά.

-Ότι ξέρω το χρωστώ στον δάσκαλό μου τον Αντώνιο Φιλίππου και είναι πολύ σημαντικό για μένα να βρω τα στοιχεία που ψάχνω. Μήπως θα μπορούσαμε να μιλήσουμε στα αγγλικά για να καταλαβαίνει και ο Kristian;

-Μα βέβαια μπορούμε να μιλήσουμε αγγλικά! Γνωρίζω τον Αντώνιο Φιλίππου. Ήταν και δικός μου δάσκαλος. Εξαιρετικός άνθρωπος. Όλοι οι μαθητές του τον λάτρευαν. Φαίνεται ότι στη ζωή του είχε χάσει όλα τα αγαπημένα του πρόσωπα και ήταν πάντα μελαγχολικός. Όμως μέσα στην τάξη το βλέμμα του έλαμπε όταν δίδασκε. Από τα χείλη του η γνώση έρεε σαν γάργαρο νερό και δεν υπήρχε περίπτωση κάποιος μαθητής να μην αφομοιώσει τη διδασκαλία του.

-Ήταν μάλιστα ασυνήθιστα ρεαλιστής σε σχέση με τα γεγονότα στην πατρίδα μας. Θεωρούσε ότι θα έπρεπε να εκμεταλλευτούμε την παρουσία των Βρετανών στο νησί μας και να αποκομίσουμε όσα περισσότερα οφέλη μπορούσαμε. Δε συμφωνούσε με τους πατριωτικούς παιάνες που ξεστόμιζαν οι άλλοι. Πρώτα ή ύστερα οι Βρετανοί θα φύγουν, έλεγε. Τώρα πρέπει να τους πιέσουμε να μας οργανώσουν σαν κράτος, γιατί έχουν παράδοση σε αυτό τον τομέα, ενώ εμείς καμία. Οι απελευθερωτικοί αγώνες είναι για αργότερα. Οι Βρετανοί είναι ύπουλοι και αν φύγουν τώρα, θα μας διχάσουν. Μην ξεχνάτε το τουρκικό στοιχείο! Όμως κανείς δεν το άκουγε. Μερικοί μάλιστα τον είπαν ανθέλληνα. Τον άνθρωπο που όχι μόνο αφιέρωσε τη ζωή του στη διδασκαλία του ελληνικού πολιτισμού, εμπότισε και με αυτά τα ιδεώδη εκατοντάδες παιδιά!

-Πάντοτε οι θούριοι εμπνέουν τον λαό, κατέληξε. Ο ρεαλισμός δεν ενθουσιάζει τα πλήθη.

Η Μαρία χάρηκε που ο Kristian άκουσε και από κάποιο άλλο πόσο εξαιρετικός ήταν ο δάσκαλός της. Ξαναρώτησε όμως τον Γεώργιο Αντωνίου:

-Μήπως γνωρίζετε πού μπορώ να βρω τον Ελευθέριο Κωνσταντίνου;

-Αν ναι, ξέχασα τον Ελευθέριο. Τον γνωρίζω. Ήταν συμμαθητής μου. Είχε χάσει τους γονείς του μικρός και ο Αντώνιος Φιλίππου τον είχε βρει στο δρόμο να τριγυρνά άσκοπα και τον πήρε υπό την προστασία του. Ο Ελευθέριος ζούσε με τους παππούδες, αλλά στην πραγματικότητα αυτός που τον φρόντιζε ήταν ο Αντώνιος. Τον είχε σαν γιο του. Από ότι ξέρω του άφησε και χρήματα για να σπουδάσει. Εξαίρετος μαθητής. Έφυγε για το Λονδίνο, λίγο πριν τον πόλεμο, για σπουδές. Όμως για να είμαι ειλικρινής δε γνωρίζω τι έγινε μετά. Από ότι ξέρω δεν επέστρεψε στην Κύπρο.

-Μήπως θα μπορούσε να γνωρίζουν οι παππούδες του, εισηγήθηκε η Μαρία.

-Δε νομίζω να ζουν οι παππούδες του αλλά μπορώ να το ψάξω αν θέλετε. Έχω κάποιους παλιούς συμμαθητές που μπορεί να γνωρίζουν περισσότερα.

-Ευχαριστώ πάρα πολύ. Οποιαδήποτε πληροφορία θα ήταν χρήσιμη. Για οτιδήποτε αφορά ένα από τους δυο ή και τους δυο.

Ευχαρίστησαν τον Γεώργιο Αντωνίου και έφυγαν. Η Μαρία πρότεινε να περπατήσουν μέχρι την εκκλησία της Φανερωμένης και να δουν το νέο κτήριο του Παρθεναγωγείου Φανερωμένης που είχε ολοκληρωθεί πρόσφατα, με τη χορηγία της εκκλησίας Φανερωμένης.

Όσο περπατούσαν η Μαρία εξηγούσε στον Kristian για το Παρθεναγωγείο της Φανερωμένης, που ιδρύθηκε το 1859 από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Α΄. –

-Στην εποχή της Οθωμανικής κυριαρχίας στο νησί δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου εκπαιδευτικά ιδρύματα. Μόνο η εκκλησία μπορούσε να αναλάβει κάποιες πρωτοβουλίες, γιατί οι Οθωμανοί ουδόλως ενδιαφέρονταν για τη μόρφωση των κατοίκων. Οι Κύπριοι είναι γενικά πολύ φιλομαθείς και καταλάβαιναν ότι με τη μόρφωση τα παιδιά τους θα είχαν καλύτερες προοπτικές στη ζωή. Τα πρώτα σχολεία που ιδρύθηκαν αυτή την εποχή, απλά δίδασκαν τα βασικά, ανάγνωση, γραφή, στοιχειώδη μαθηματικά και θέματα που αφορούσαν τη θρησκεία. Όμως αυτά ήταν ικανοποιητικά, κάτω από τις συνθήκες για να έχουν τη δυνατότητα οι άνθρωποι να διαβάζουν κάποιο έγγραφο ή βιβλίο που θα έπεφτε στην αντίληψή τους. Από την ίδρυση του Παρθεναγωγείου φαίνεται ότι μορφώνονταν και κάποια κορίτσια, στοιχειωδώς τουλάχιστον.

Σαν έφτασαν στην εκκλησία της Φανερωμένης, η Μαρία πρότεινε να την επισκεφτούν. Εκεί βρήκαν τον ιερέα που τους ενημέρωσε ότι ο ναός κτίστηκε το 1872 πάνω στα ερείπια μιας παλαιότερης εκκλησίας. Λέγεται μάλιστα, ότι η συγκεκριμένη εκκλησία ήταν αυτή που το 1857 επέτρεψαν οι Τούρκοι να κτυπήσει η καμπάνα της, για πρώτη φορά σε όλη την Κύπρο, μετά από 300 χρόνια.

-Εδώ φυλάσσονται, όπως τους εξήγησε και τα λείψανα του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού και των άλλων επισκόπων που σκότωσαν οι Τούρκοι το 1821 για να προλάβουν και να αποτρέψουν εξέγερση των Ελλήνων της Κύπρου εναντίον τους, ως επακόλουθο της Ελληνικής Επανάστασης.

Η εκκλησία της Φανερωμένης είναι ο μεγαλύτερος ναός στην εντός των τειχών πόλη της Λευκωσίας. Μπαίνοντας μέσα ο Kristian και η Μαρία, ένοιωσαν μια ανάταση της ψυχής τους με τη μεγαλοπρέπεια που εκπέμπει ο χώρος και η αρχιτεκτονική της εκκλησίας. Στο θόλο, στο κέντρο του ναού είναι ζωγραφισμένος ο Παντοκράτορας, με δυτικότροπη τεχνοτροπία.

Βγαίνοντας έξω αντίκρισαν από την πίσω πλευρά της εκκλησίας  το Παρθεναγωγείο Φανερωμένης. Ένα μεγαλοπρεπές, νεοκλασικό, διώροφο κτήριο σε σχήμα Π, κτισμένο με πουρόπετρα. Έχοντας κολόνες και αέτωμα στην είσοδο, δέσποζε στη μικρή πλατεία – δρόμο, που το χώριζε από την εκκλησία. Ήταν μια πολύ όμορφη γωνιά της πόλης. Ο Kristian έβγαλε τη φωτογραφική του μηχανή και το αποθανάτισε. Ζήτησε και από τη Μαρία να σταθεί στην επιβλητική είσοδο του σχολείου και τη φωτογράφισε με φόντο το κτήριο.

-Πολύ γραφικό σημείο, σχολίασε.

Η Μαρία τον οδήγησε σε ένα μικρό ζαχαροπλαστείο παραδίπλα. Κάθισαν να πιούν το καφέ τους και να σχολιάσουν τις πληροφορίες που πήραν από τον κύριο Γεώργιο Αντωνίου. Μαζί με τους καφέδες, ζήτησαν  και μπακλαβάδες,  από το παιδί που ήρθε να πάρει την παραγγελία.

-Παρόλο που δεν έχουμε οδηγηθεί στον Ελευθέριο Κωνσταντίνου ακόμα, θεωρώ ότι έχουμε αρχίσει να ξετυλίγουμε το μίτο και πιστεύω σιγά- σιγά θα φθάσουμε στην άκρη, σχολίασε η Μαρία.

Ο  Kristian παρέμενε σιωπηλός και κάπως αφηρημένος, τρώγοντας μηχανικά τον σιροπιαστό μπακλαβά του.

-Συμβαίνει κάτι Kristian; Τον ρώτησε η Μαρία. Είσαι ασυνήθιστα σιωπηλός σήμερα. Μήπως είσαι άρρωστος;

-Όχι, όχι απάντησε ο Kristian. Απλά σήμερα το πρωί πήρα ένα τηλεγράφημα που με στεναχώρησε.

-Μήπως έπαθε κάποιος δικός σου κάτι; τον ξαναρώτησε η Μαρία.

-Όχι, ευτυχώς είναι όλοι καλά. Το τηλεγράφημα είναι από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Πρέπει να επιστρέψω πίσω το συντομότερο δυνατό. Αυτό με στενοχωρεί αφάνταστα, αφενός γιατί σου είχα υποσχεθεί ότι θα μείνω μαζί σου μέχρι να βρεις αυτό που ψάχνεις και αφετέρου γιατί δε θέλω να χάσω τη συντροφιά σου.

-Και μένα θα μου λείψεις Kristian, πραγματικά θα μου λείψεις όμως αυτός δεν είναι λόγος να στεναχωριέσαι. Θα τα καταφέρω και μόνη μου. Δεν είμαι δα και καμιά αδύναμη παιδούλα. Και το είδες. Οι άνθρωποι εδώ είναι πολύ φιλικοί και συνεργάσιμοι.

-Ίσως, δε μίλησα καθαρά. Όμως μέσα μου όλα είναι σαφή: Σε έχω ερωτευτεί Μαρία και θα ήθελα να σε πάρω μαζί μου. Να είμαστε για πάντα μαζί!

Η Μαρία αυτό δεν το περίμενε. Είχε καταλάβει ότι ο Kristian έτρεφε κάποια αισθήματα για αυτή. Ήταν πάντοτε τόσο τρυφερός και προστατευτικός απέναντί της, όμως δεν περίμενε αυτή τη στιγμή, στο μικρό ζαχαροπλαστείο, ερωτική εξομολόγηση. Βρέθηκε εντελώς απροετοίμαστη.

-Λες ότι με έχεις ερωτευτεί. Όσο και αν σου φανεί παράξενο, εγώ δεν έχω ποτέ ερωτευτεί. Τον άνδρα μου τον επέλεξα για λόγους άσχετους με τον έρωτα και εισέπραξα στη ζωή μου αυτό που διάλεξα. Ένα σύζυγο που με είχε σαν τρόπαιο. Μια γυναίκα δίπλα του που όλοι οι άνδρες θαύμαζαν, αλλά αυτού ήταν δική του. Δε ζήλευε με τη συνηθισμένη έννοια του όρου, γιατί ήξερε ότι εγώ δε θα τον απατούσα ποτέ, όμως απολάμβανε τη ζήλια των άλλων ανδρών που δε με είχαν. Θα σου πω μια σκέψη μου που δεν είπα σε κανένα, ούτε και πρόκειται να πω. Φοβάμαι πως η επιμονή του να στείλει την κόρη μας στο Λονδίνο ήταν μια ενδόμυχη επιθυμία του να με απολαμβάνει μόνο αυτός, ως τρόπαιο, και κανείς να μη μου αποσπά την προσοχή. Για τον ίδιο λόγο δεν ήθελε να κάμουμε και άλλα παιδιά. Ήταν δική του επιλογή αυτή η απόφαση.

-Αν αυτό που αισθάνομαι μαζί σου, η ασφάλεια, η ευτυχία, η επιθυμία να σε βλέπω κάθε στιγμή είναι έρωτας, τότε και εγώ είμαι ερωτευμένη μαζί σου. Όμως τώρα, φοβάμαι, δεν είναι καλή συγκυρία. Και αυτό με θλίβει αφάνταστα, γιατί θα ήθελα και εγώ να είμαστε πάντοτε μαζί. Είναι η αρχέτυπη επιθυμία του κάθε ανθρώπου να βρει το ταίρι του και να ζήσει όλη του τη ζωή μαζί του. Και νομίζω ότι εσύ είσαι το ταίρι μου, Kristian.

Ο Kristian πήρε τα χέρια της στα δικά του:

-Μαρία μου, γλυκιά μου Μαρία, το ξέρω ότι είσαι το ταίρι μου. Εγώ γνώρισα πολλές γυναίκες και θα αποκαλούσα τον εαυτό μου άντρα με παρελθόν. Όμως αυτό που αισθάνομαι για σένα, δεν είναι η απλή ερωτική έλξη, αυτό που περιγράφει ο Φρόιντ. Είναι σάμπως η παρουσία σου γεμίζει την ύπαρξη μου με γάργαρο νερό, που ξεδιψά όλες τις ανάγκες μου και ανεβάζει την ψυχή μου σε άλλο επίπεδο.

Ξαφνικά αντιλήφθηκαν ότι όλοι στο ζαχαροπλαστείο, από τους πελάτες, τον ιδιοκτήτη και τον νεαρό υπάλληλο, έστεκαν και τους κοίταζαν. Ένοιωσαν τόσο άβολα, ώστε σηκώθηκαν και έφυγαν.

Στο δρόμο ήταν και οι δυο σιωπηλοί. Σε μια στιγμή η Μαρία ρώτησε:

-Πότε πρέπει να φύγεις;

-Το συντομότερο. Κατ’ ακρίβεια αύριο γιατί έχει καράβι από το λιμάνι της Αμμοχώστου. Αν θέλεις όμως, μπορώ να το καθυστερήσω για μερικές μέρες και να πω ότι έχασα το καράβι.

-Όχι, απάντησε η Μαρία. Η καθυστέρηση θα κάμει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα. Το ξέρεις, Kristian, ότι πρέπει να φέρω σε πέρας αυτό που άρχισα. Το καταλαβαίνεις; Δεν είναι έτσι;

-Δυστυχώς, το καταλαβαίνω. Όμως κάποτε αυτό θα τελειώσει. Και θα βρεις την αλήθεια για τη ζωή σου και για το δάσκαλό σου. Εγώ θα σε περιμένω, όσο καιρό και αν χρειαστεί. Δεν είναι σχήμα λόγου αυτό. Το εννοώ.

-Το ξέρω ότι το εννοείς. Όμως ας μη δεσμευτούμε με υποσχέσεις που μπορεί να μην τηρήσουμε. Πίστεψέ με, μετά τη νεκρανάσταση που είχα όταν συνάντησα το δάσκαλο και τη γέννηση της κόρης μου, είσαι ότι ωραιότερο υπήρξε στη ζωή μου.

Μετά σώπασαν και οι δύο. Σαν έφτασαν στο σημείο που χώριζαν οι δρόμοι τους, η Μαρία για το σπίτι της και ο Kristian για το ξενοδοχείο του, σταμάτησαν ξαφνικά και μπροστά στα έκπληκτα μάτια των περαστικών αγκαλιάστηκαν. Έμειναν έτσι για λίγα λεπτά και μετά ο Kristian της είπε:

-Θα σου γράψω, Μαρία. Καλή επιτυχία με την αναζήτησή σου!

-Καλό ταξίδι, Σίγουρα θα ξανασυναντηθούμε!

Ο Kristian, άνοιξε το βήμα του για να μη δει η Μαρία, τα δάκρυα που γέμισαν τα μάτια του και χάθηκε στα στενά δρομάκια της Λευκωσίας.

Η Μαρία συνέχισε για το σπίτι της. Σαν έφυγε η κυρία Βασιλεία και έμεινε μόνη της δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα αναφιλητά της. Έφυγε ο σημαντικότερος άνδρας της ζωής της, μετά τον δάσκαλό της. Είναι η μοίρα μου άραγε σκέφτηκε, να χάνω όσους αγαπώ;

Όμως σύντομα συγκρότησε τον εαυτό της. Το μελόδραμα δεν ήταν ποτέ η επιλογή της. Προσπάθησε να βάλει τις σκέψεις της σε τάξη. Για πρώτη φορά στη ζωή της είχε μπροστά της τρεις δρόμους να ακολουθήσει:

Ο πρώτος δρόμος ήταν να συνεχίσει την αναζήτησή της. Αυτό ήταν σίγουρο ότι θα το έκανε. Το θέμα όμως είναι πού θα σταματούσε. Ακόμα και αν εύρισκε σύντομα τα στοιχεία που ήθελε, αυτά θα την οδηγούσαν σε άλλα στοιχεία και νέες αναζητήσεις. Ο γόρδιος δεσμός του παρελθόντος της δεν ήταν εύκολο να λυθεί. Και ύστερα ήθελε άραγε να φύγει από την Κύπρο; Τώρα που βρήκε την πατρίδα της, πόσο έτοιμη ήταν να τη χάσει;

Δεύτερη επιλογή της ήταν να επιστρέψει στο Λονδίνο για να βρίσκεται κοντά στην κόρη της και τα εγγονάκια που σύντομα θα αποκτούσε. Ίσως, κατά βάθος αυτό να το χρωστούσε στην κόρη της. Ήταν σίγουρα μια καλή επιλογή, που θα της χάριζε πληρότητα και ευτυχία.

Η πρόταση του Kristian, ήταν η ωραιότερη πρόταση που είχε δεχθεί στη ζωή της. Ήταν μια υπόσχεση για μια ήρεμη και ευτυχισμένη ζωή με τον άντρα που αγαπούσε, Προϋπόθεση φυσικά,  ότι θα εγκατέλειπε τις δύο προηγούμενες επιλογές της. Πόσο έτοιμη ήταν να το κάνει αυτό;

Η Μαρία ζαλίστηκε να σκέφτεται. Τι τραγική ειρωνεία! Διαπίστωσε. Σε όλη μου τη ζωή άλλοι έπαιρναν τις αποφάσεις για μένα και τώρα που έχω τη  δυνατότητα να αποφασίσω από μόνη μου, δεν ξέρω τι θέλω!

Έκλεισε για λίγο τα μάτια και τότε κατάλαβε ότι δεν ήταν ανάγκη να αποφασίσει. Η ζωή θα οδηγούσε τα βήματά της εκεί που θα πρέπει να πάει, άσχετα με τους δικούς της περίπλοκους συνειρμούς. Δε συμβαίνει το ίδιο και τώρα; Δεν οδηγεί τα βήματά της;

Παρά τις ανησυχίες της, η Μαρία κοιμήθηκε εκείνο το βράδυ ήρεμη. Όσο και αν ο χωρισμό της με τον Kristian της έφερε θλίψη στην καρδιά, η ερωτική εξομολόγηση του της χάρισε πληρότητα. Τα λόγια του:

…Είναι σάμπως η παρουσία σου γεμίζει την ύπαρξη μου με γάργαρο νερό, που ξεδιψά όλες τις ανάγκες μου και ανεβάζει την ψυχή μου σε άλλο επίπεδο,

αντηχούσαν σαν μουσική στο μυαλό της και τη νανούριζαν γλυκά. Η ζωή της είχε γυρίσει σελίδα.

 

 

Βιβλιογραφία: Αγνής Μιχαηλίδη: Χώρα, η παλιά Λευκωσία

Φωτογραφία: ( Παρθεναγωγείο Φανερωμένης) https://www.kathimerini.com.cy/gr/kypros/paideia/1-pws-i-faneromeni-metatrapike-se-kommati-istorias

 

8 responses to “Μαρία (Κεφάλαιο 13)”

  1. Μάρω Στυλισνού says:

    Τέλεια η εξέλιξη Μαρία μου. Ωστόσο εγώ κρατώ αυτό” η ζωή θα οδηγούσε τα βήματά της εκεί που θα πρέπει να πάει”…. Πόση αλήθει κρύβουν!

    • Maria Atalanti says:

      Καλήμερα Μάρω μου. Ναι, συχνά είμαστε ανυπόμονοι και δεν περιμένουμε την εξέλιξη των γεγονότων. Θέλουμε να τα βιάσουμε, νομίζοντας ότι θα πραγματοποιηθούν οι δικές μας επιθυμίες. Η ζωή όμως δεν εκβιάζεται.

  2. Μόνικα Ανδρέου says:

    Είναι καλό να ακούμε και μια φωνή για το κυπριακό μας θέμα που να μην είναι τυφλή! Όσο για την σχέση της Μαρίας με τον Kristian όμορφα την κρατάς με μέτρο και αξιοπρέπεια. Και τέλος, ναι, συμφωνώ αν είμαστε ανοικτοί στην πορεία που παίρνει η ζωή μας και στα γεγονότα που ξεπηδούν σαν από το πουθενά, τότε τα βήματά μας θα ακολουθούν σταθερά το σωστό μονοπάτι…

    • Maria Atalanti says:

      Είναι ενδιαφέρον νομίζω να προβληματιζόμαστε με την εξέλιξη της ιστορίας. Αυτός είναι άλλωστε και ο σκοπός της από κοινού μελέτης ενός κειμένου. Ακούγονται διάφορες απόψεις και μπορούμε να δούμε ότι υπάρχει και άλλη οπτική στα γεγονότα.

  3. Georgia Gouti says:

    Έχουν μεγάλο ενδιαφέρον τα ιστορικά στοιχεία που δίνεις για την Κύπρο. Εμπλουτίζουμε τις γνώσεις που έχουμε και η πλοκή της ιστορίας σου αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

    • Maria Atalanti says:

      Ευχαριστώ Γεωργία μου. Θεωρώ ότι είναι πιο εύκολο να μάθει κάποιος για την ιστορία της Κύπρου μέσα από ένα μυθιστόρημα που κινεί το ενδιαφέρον, παρά να ανοίξει ένα βιβλίο ιστορίας για να διαβάσει. Χαίρομαι που βρίσκετε ενδιαφέρουσα την ιστορία της Κύπρου έτσι που δίνεται μέσα από τη διήγηση.

  4. Georgia Gouti says:

    Αυτό είναι αλήθεια. Ένα βιβλίο ιστορίας μπορεί να είναι βαρετό εξαρτάται βέβαια πως είναι γραμμένο. Τα ιστορικά στοιχεία όταν είναι αληθινά σε μια ιστορία έχουν πραγματικό ενδιαφέρον . Πόσες φορές δεν έχουμε συναντήσει ιστορίες που έχουν παραποιηθεί ιστορικά στοιχεία;

    • Maria Atalanti says:

      Αυτό είναι αλήθεια. Πάντοτε στο τέλος κάθε κεφαλαίου αναφέρω τις πηγές μου και θα μπορούσατε να τις ακολουθήσετε για να μαθαίνετε περισσότερα.

Leave a Reply

Your email address will not be published.