Ιερογλυφικά στον ήλιο – Κεφάλαιο 9

Posted by: Maria Atalanti

Published on: 02/07/2024

Back to Blog

  Η ιστορία της Νεφέλης

Η άφιξη της αστυνομίας περιέπλεξε ακόμα περισσότερο τα πράγματα, αντί να βοηθήσει την κατάσταση. Οι αστυνομικοί δεν μιλούσαν αγγλικά και έτσι ήταν ανάγκη ένας από το πλήρωμα να κάνει τη μετάφραση. Το γεγονός ότι μιλούσαν σε δυο γυναίκες, που σε μια μουσουλμανική χώρα δεν είχαν και μεγάλη υπόσταση, ήταν επίσης ένα αρνητικό στοιχείο. Ρώτησαν τι έγινε, ρώτησαν ποια είναι η ηλικία του Χανς, εξέτασαν την καμπίνα του, δεν βρήκαν κάτι που να υπονοεί ότι υπήρξε κάποια βίαιη συμπλοκή και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο Χανς έφυγε οικειοθελώς. Είπαν θα εξετάσουν τις αναχωρήσεις στο αεροδρόμια για να δουν αν έφυγε με το γκρουπ των Αμερικανών και αποχώρησαν.

Όση ώρα η Νεφέλη μιλούσε με τους αστυνομικούς, η Σοφία είχε καθίσει σε ένα μικρό δωμάτιο με δυο πολυθρόνες και ένα τραπεζάκι που έβλεπε προς τον ποταμό. Φαίνεται ότι προοριζόταν για άτομα που ήθελαν να έχουν κάποια ιδιωτικότητα για να μελετήσουν ή να μιλήσουν. Κοίταζε έξω και δεν ήταν βέβαιη ούτε για τις σκέψεις της, ούτε για τις αποφάσεις της. Το όλο σκηνικό της φαινόταν σουρεαλιστικό. Η εξαφάνιση του Χανς, η αστυνομία, η ίδια σε ένα ποταμόπλοιο στο Νείλο και τόσα ανεξήγητα μυστήρια.

-Μήπως ονειρεύομαι σκεφτόταν. Μήπως θα ξυπνήσω και όλα αυτά είναι ένας εφιάλτης. Δεν είναι δυνατό να το ζω εγώ αυτό! Η Νεφέλη δεν μου έχει μιλήσει ακόμα για να καταλάβω έστω και λίγο τι συμβαίνει. Από την άλλη είναι πολύ ψύχραιμη. Οποιαδήποτε άλλη μητέρα θα έκλαιγε, θα φώναζε, θα είχε καταρρεύσει. Αυτή στέκει σαν βράχος και προσπαθεί, παρά τις τόσες δυσκολίες, να χειριστεί τα πράγματα χωρίς δράμα. Αυτό δεν βοηθά με τους Αιγύπτιους αστυνομικούς που την κοιτάζουν με καχυποψία. Μήπως όντως ο Χανς έφυγε οικειοθελώς και η ίδια το ξέρει;

Με την αποχώρηση των αστυνομικών, η Νεφέλη φαινόταν για πρώτη φορά να τα έχει χαμένα. Δεν ήξερε πώς να συνεχίσει. Εκείνη τη στιγμή κτύπησε το κινητό της τηλέφωνο. Ήταν από την πρεσβεία της Κύπρου στο Κάιρο. Τους είχε ειδοποιήσει η διοργανώτρια του ταξιδιού και τηλεφώνησαν για να βοηθήσουν. Η Νεφέλη μίλησε αρκετά μαζί τους και μόλις έκλεισε το τηλέφωνο γύρισε και είπε στη Σοφία:

-Με συμβουλεύουν να γυρίσουμε στο Κάιρο. Θεωρούν ότι η αστυνομία εδώ δεν θα κάμει τίποτε περισσότερο, εφόσον ήδη έχουν αποφασίσει ότι έφυγε οικειοθελώς και δεν είναι απαγωγή. Έπειτα δεν είναι απαραίτητο ο Χανς να βρίσκεται στο Ασσουάν. Από τη στιγμή που έχει εγκαταλείψει το πλοίο, μπορεί να βρίσκεται οπουδήποτε, ακόμα και εκτός Αιγύπτου. Στο Κάιρο θα με φέρουν σε επαφή με ανώτερα κλιμάκια της αστυνομίας και ίσως βοηθηθώ περισσότερο να ανακαλύψω τι έγινε. Αν χρειαστεί θα επιστρέψουμε ξανά εδώ.

Η Σοφία συμφώνησε, δεν μπορούσε άλλωστε να έχει και διαφορετική άποψη. Ακόμα ένοιωθε ότι βρισκόταν σε βαθύ σκοτάδι. Οι βαλίτσες τους ήταν ήδη έτοιμες, τις είχαν κατεβάσει από το λεωφορείο το πρωί, πριν το υπόλοιπο γκρουπ φύγει για το αεροδρόμιο. Ζήτησαν ένα ταξί και σε λίγο ήταν στη διαδρομή για το αεροδρόμιο του Ασσουάν. Η ναυτιλιακή εταιρεία είχε διευθετήσει και είχαν θέσεις στην επόμενη πτήση για το Κάιρο.

Όταν κάθισαν στο ταξί και ξεκίνησαν, η Σοφία αισθάνθηκε ότι ήταν ώρα να ρωτήσει:

-Όλα έχουν γίνει τόσο γρήγορα που προσωπικά δεν καταλαβαίνω τίποτε. Εσύ πιστεύεις ότι ο Χανς έχει φύγει οικειοθελώς ή τον έχουν απαγάγει.

Η Νεφέλη, σκέφτηκε λίγο πριν απαντήσει:

-Έχεις δίκαιο. Όλα φαίνονται πολύ παράξενα. Πρέπει να σου πω μια μεγάλη ιστορία για να μπεις λίγο στο νόημα. Όσον αφορά την ερώτησή σου, πραγματικά δεν ξέρω. Εκείνο που είμαι βέβαιη είναι ότι ο Χανς, ακόμα και αν ήθελε να φύγει με αυτούς, θα με ενημέρωνε, θα άφηνε ένα σημείωμα. Στην καμπίνα του δεν υπήρχε τίποτα. Εγώ μπήκα πρώτη μέσα όταν άνοιξε ο καμαρότος. Κοίταξα για κάποιο σημείωμα. Δεν βρήκα κάτι. Αυτό για μένα είναι η μεγαλύτερη ένδειξη ότι δεν είναι καθόλου φυσιολογική η εξαφάνισή του.

-Το είπες αυτό στους αστυνομικούς;

-Το είπα, αλλά αντιλαμβάνεσαι ότι η επικοινωνία δεν ήταν καθόλου εύκολη, με την μετάφραση και όλα αυτά. Εξ άλλου δεν ήταν πολύ πρόθυμοι να ακούσουν. Ήθελαν να ξεμπερδεύουν και να φεύγουν.

Η Νεφέλη έσφιγγε νευρικά το ένα χέρι της με το άλλο. Ήταν φανερό ότι βρισκόταν σε αγωνία παρά την φαινομενική της αυτοκυριαρχία. Η Σοφία πήρε τα χέρια της στα δικά της και τα έκλεισε τρυφερά.

-Μην φοβάσαι Νεφέλη. Θα βρούμε τον Χανς. Αν όντως τον πήραν παρά τη θέλησή του, θα βρει κάποιο τρόπο να σε ειδοποιήσει. Για να σε βοηθήσω όμως, πρέπει να μου εξηγήσεις τι συμβαίνει.

-Έχεις απόλυτο δίκαιο. Αλλά μου είναι δύσκολο να μιλώ για όλα αυτά. Στη πτήση για το Κάιρο, που θα είμαστε πιο ήσυχες, θα σου πω την ιστορία μου.

-Καλά, θα περιμένω.

Αφού πέρασαν την «επώδυνη» για τη Σοφία, διαδικασία των ελέγχων του αεροδρομίου και επιτέλους κάθισαν στις θέσεις τους στο αεροπλάνο, η Νεφέλη, χωρίς προλόγους, άρχισε να μιλά:

-Εγώ γεννήθηκα σε ένα ορεινό χωριό της Κύπρου. Ο παππούς μου ήταν ο ιερέας του χωριού. Μεγάλωσα με αυστηρές αρχές και τα πρότυπά μου ήταν των νεαρών κοριτσιών μιας άλλης εποχής. Όταν τελείωσα το σχολείο, ήθελα να σπουδάσω και με μεγάλη δυσκολία έπεισα τους γονείς μου να με στείλουν στη Γερμανία να παρακολουθήσω σπουδές αρχαιολογίας. Γιατί στη Γερμανία; Δεν ξέρω. Νομίζω δεν χρειάζονταν εξετάσεις και κάτι παρόμοια.

-Για ένα κορίτσι με τις δικές μου παραστάσεις η Γερμανία φάνταζε σαν άλλος πλανήτης. Όλα ήταν τόσο διαφορετικά από ότι ήξερα. Στην αρχή ήμουν αφοσιωμένη αποκλειστικά στις σπουδές μου, όμως σιγά – σιγά άρχισα να απελευθερώνομαι και να βγαίνω έξω με τους συμφοιτητές μου και να διασκεδάζω. Ήταν τότε που γνώρισα τον Γκονζάλες. Αυτός ήταν ένας φοιτητής από το Μεξικό, πολύ αντισυμβατικός και διασκεδαστικός. Καμία σχέση με μένα. Τον ερωτεύτηκα παράφορα.

-Ο Γκονζάλες φυσικά είχε την απαίτηση να μένουμε μαζί, ο ρομαντικός έρωτας που είχα εγώ υπόψη μου, δεν υπήρχε ούτε στο λεξιλόγιό του, ούτε στις επιλογές του. Ήξερα ότι αν αρνιόμουν θα τον έχανα. Και ήταν πολλές αυτές που τον περιτριγύριζαν.

-Έτσι αρχίσαμε να συγκατοικούμε. Οι γονείς μου φυσικά δεν ήξεραν τίποτε. Για μένα τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα στην αρχή. Ο Γκονζάλες δεν μελετούσε ταχτικά, συχνά ξενυχτούσαμε και εγώ είχα αρχίσει να μένω πίσω στα μαθήματά μου. Στην Γερμανία, ναι μεν σε δέχονται χωρίς εξετάσεις, αλλά αν δεν περάσεις τα μαθήματά σου, σε αποβάλλουν. Εγώ ήμουν στο στάδιο της αποβολής, όταν αποφάσισα να διαβάζω και να μην ακολουθώ τον Γκονζάλες στα ξενύχτια του. Έτσι κατάφερα να περάσω το πρώτο έτος. Εκείνος, παρά την άστατη ζωή του, κατάφερε να περάσει το τρίτο έτος στο οποίο βρισκόταν. Πώς το έκανε; Ειλικρινά δεν ξέρω.

-Τέτοιοι τύποι έχουν τους τρόπους τους, απάντησε η Σοφία. Και συνήθως δεν είναι τόσο καθαροί. Για συνέχισε.

-Το δεύτερο έτος ξεκίνησε με τα ίδια δεδομένα. Εγώ είχα αρχίσει να κουράζομαι. Ο έρωτας που είχα για αυτό τον καρδιοκατακτητή έμοιαζε να ξεφτίζει. Ένοιωθα ότι η σχέση μας ήταν μονόπλευρη. Εγώ του έδινα την αγάπη μου και εκείνος με χρησιμοποιούσε να ικανοποιεί τις σεξουαλικές του ορέξεις. Και δεν ήμουν καθόλου βέβαια ότι μόνο εγώ του τις ικανοποιούσα.

-Σκεφτόμουν σοβαρά να τον εγκαταλείψω και να αφοσιωθώ στις σπουδές μου, όταν ανακάλυψα ότι ήμουν έγκυος. Το σοκ ήταν μεγάλο. Περπατούσα στους δρόμους χωρίς προορισμό και αν δεν σκεφτόμουν τους γονείς μου και τις αρχές με τις οποίες μεγάλωσα θα έβαζα στις επιλογές μου και την αυτοκτονία. Όμως κάτι τέτοιο ήταν εκτός θέματος. Όταν του το είπα, με κοίταξε αρκετά ενοχλημένος και μου είπε να μην ανησυχώ. Θα εύρισκε χρήματα για να τερματίσω την εγκυμοσύνη.

-Μάταια προσπαθούσα να του εξηγήσω ότι κάτι τέτοιο ήταν εκτός θέματος. Οι αρχές μου δεν μου επέτρεπαν να σκοτώσω μια ζωή. Τότε ήταν που μου είπε ότι σε μερικούς μήνες θα έφευγε για το Μεξικό. «Θα είσαι μόνη σου σε αυτό» κατέληξε. «Δεν θα καταστρέψω εγώ την καριέρα μου για μια εγκυμοσύνη!».

-Ήθελα τόσο πολύ να φύγω και να τον αφήσω όμως τα οικονομικά μου δεν ήταν καθόλου καλά για να νοικιάσω άλλο σπίτι. Ο γιατρός που επισκεπτόμουν μου είχε πει ότι η εγκυμοσύνη φαινόταν δύσκολη και θα έπρεπε να προσέχω, να μην κουράζομαι και να μην στενοχωριέμαι. Εγώ έκανα ακριβώς το αντίθετο. Σταμάτησα από το πανεπιστήμιο και άρχισα να εργάζομαι. Έπρεπε να μαζέψω χρήματα. Στους γονείς μου δεν είχα πει τίποτε και ούτε ήξερα πώς να διαχειριστώ αυτό το κομμάτι. Ένοιωθα μέσα μου ένα πλάσμα να μεγαλώνει και αυτό με γέμιζε δέος. Ήταν το μόνο καλό που είχα εκείνη τη περίοδο στη ζωή μου.

-Δηλαδή ο Χανς είναι γιος του Γκονζάλες; Ρώτησε η Σοφία.

-Όχι, όχι ο Χανς δεν είναι γιος του Γκονζάλες!

-Επειδή μου είχες πει ότι μετά την γέννα σου δεν μπορούσες να κάνεις άλλα παιδιά.

-Θα σου εξηγήσω. Είναι αρκετά περίπλοκη η ιστορία. Μέναμε λοιπόν στο ίδιο σπίτι με τον Γκονζάλες, αλλά σχεδόν δεν μιλιόμαστε. Εκείνος ζούσε τη ζωή του και εμένα με άφηνε απλώς να χρησιμοποιώ το σπίτι του.

-Η εγκυμοσύνη προχωρούσε και ο γιατρός ήταν πολύ ανήσυχος. Μου σύστησε να γεννήσω σε ένα εξειδικευμένο κέντρο, αν ήταν να ζήσει το παιδί. Το κέντρο που μου σύστησε ήταν αρκετά ακριβό και εγώ δεν είχα αρκετά χρήματα. Έτσι δούλευα όλο και περισσότερο.

-Και τι δουλειές έκανες;

-Ότι εύρισκα. Πρόσεχα παιδιά, δακτυλογραφούσα κείμενα, απαντούσα τηλέφωνα, αντικαθιστούσα γραμματείς που έλειπαν, μετάφραζα επιστολές από τα ελληνικά στα γερμανικά, ακόμα και την καθαρίστρια έκανα.

-Και εκείνος αδιαφορούσε παντελώς;

-Κάπως έτσι. Ίσως εκείνη την εποχή να μου έδειχνε κάποιο σεβασμό. Για να μην σου τα πολυλογώ, κατάφερα να μαζέψω το ποσό για την κλινική. Για αργότερα δεν είχα δεκάρα, αλλά έλεγα ο Θεός είναι μεγάλος.

-Λίγες μέρες πριν γεννήσω, ο Γκονζάλες ήρθε ένα βράδυ και κάθισε μαζί μου. Ήταν παράξενα σοβαρός. «Ξέρεις θα φύγω για το Μεξικό την άλλη βδομάδα» μου είπε. «Σέβομαι αυτό που κάνεις και σε θαυμάζω αλλά εγώ δεν μπορώ να συμμετέχω. Ήταν δική σου απόφαση να κρατήσεις το παιδί.» Και έβγαλε από την τσέπη του και μου έδωσε 500 ευρώ. «Αυτά είναι από μένα, για την γέννα. Το ενοίκιο του σπιτιού είναι πληρωμένο για ακόμα δύο μήνες. Μπορείς να μείνεις εδώ μέχρι να δεις τι θα κάνεις.»

-Ήθελα να του πετάξω τα χρήματα στα μούτρα, αλλά τα είχα τόση ανάγκη, που τα πήρα και του είπα και ευχαριστώ. Μου έδωσε τη διεύθυνση και το τηλέφωνό του στο Μεξικό, για να επικοινωνήσω μαζί του, αν υπήρχε ανάγκη. Σε τρεις μέρες έφυγε χωρίς να με αποχαιρετήσει. Ίσως να ντρεπόταν, ποιος ξέρει.

-Όλες αυτές οι συγκινήσεις, οι ανασφάλειες, οι φόβοι, έφεραν την ώρα του τοκετού πιο γρήγορα από το αναμενόμενο. Πήγα μόνη μου, με ταξί στη κλινική. Κανείς δεν ήταν μαζί μου. Δεν θυμάμαι και πολλά από τις φρικτές ώρες που ακολούθησαν. Θυμάμαι απλά ότι μου είπαν ότι το παιδί μου δεν μπόρεσε να επιβιώσει του δύσκολου τοκετού. Ήτανε κοριτσάκι.

Τα μάτια της Νεφέλης έτρεχαν ασταμάτητα. Η Σοφία της κράτησε τα χέρια και την περίμενε να συνέλθει.

-Λυπάμαι που σε ανάγκασα να τα θυμηθείς όλα αυτά της είπε.

-Όχι, όχι. Θα μου κάνει καλό. Πρώτη φορά τα λέω σε κάποιο. Πρώτη φορά τα βγάζω από μέσα μου. Είναι για μένα κάθαρση.

Σε λίγο, όταν συνήλθε κάπως η Νεφέλη, συνέχισε τη διήγηση:

-Ήμουνα λοιπόν στο δωμάτιό μου και έκλαιγα απαρηγόρητα. Δεν ξέρω για τι έκλαιγα περισσότερο: για το γεγονός ότι έχασα το παιδί μου, για το ότι ήμουν εντελώς μόνη και απένταρη σε μια ξένη χώρα, για το τι θα έλεγα στους γονείς μου, για όλα μαζί, δεν ξέρω. Πάντως έκλαιγα ασταμάτητα. Ήμουν μόλις 21 ετών, Σοφία!

Τώρα πια και τα μάτια της Σοφίας έτρεχαν ασταμάτητά. Δεν μπορούσε να ξεχωρίσει ούτε και η ίδια γιατί έκλαιγε: για το δράμα που έζησε η φίλη της και της περιέγραφε μόλις τώρα ή για τη μητρότητα που η ίδια ποτέ δεν εμπειράθηκε. Παρόλα αυτά η Νεφέλη συνέχισε αποφασιστικά. Ήθελε να τελειώσει με αυτή την διήγηση:

-Όπως ήμουν σε εκείνη την άθλια κατάσταση, άνοιξε η πόρτα του δωματίου μου και μπήκε ένας κύριος. Ήταν γύρω στα 40, ψηλός, γεροδεμένος, ξανθός,  με πράσινα μάτια. Ήταν αναμφίβολα λυπημένος. Νόμισα ότι ήταν κάποιος γιατρός και ήρθε να με ενημερώσει για την κατάστασή μου και πότε θα έπρεπε να φύγω από την κλινική. Όμως αυτός ο κύριος με πλησίασε και κάθισε δίπλα μου στο κρεβάτι. Πήρε τα χέρια μου στα δικά του και μου είπε: «μην κλαις κοριτσάκι μου. Ο πόνος περισσεύει σήμερα σε αυτή την κλινική. Ας προσπαθήσουμε να τον αξιοποιήσουμε δημιουργικά».

-Τον κοίταζα έκπληκτη, χωρίς να καταλαβαίνω τι εννοούσε. Όμως εκείνο που με άφησε άφωνη ήταν η αύρα του. Με είχε σκεπάσει σαν μια ζεστή κουβέρτα, που κάλυπτε τη παγωμένη ψυχή μου και απάλυνε τις πληγές μου. Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω. Με έκανε να νοιώσω μια γλυκιά ασφάλεια. Ήταν ένα εντελώς πρωτόγνωρο το συναίσθημα για μένα. Και το είχα τόση ανάγκη εκείνη τη στιγμή!

-Μου είπε ότι το όνομά του ήταν Ότο Έμπερχαρντ και μόλις είχε χάσει τη γυναίκα του στο διπλανό δωμάτιο. Πριν πεθάνει όμως είχε γεννήσει ένα αγοράκι. Ένα αγοράκι, πολύ καχεκτικό και άρρωστο. Οι πιθανότητές του να ζήσει θα αυξάνονταν αν θήλαζε, έστω και για λίγες μέρες, μητρικό γάλα. Και εγώ ήμουν η μόνη που θα μπορούσε να του το προσφέρει. Πριν προλάβω να αφομοιώσω τι μου έλεγε, άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα ο γιατρός. Μόλις τον είδε μαζί μου θύμωσε. «Τι κάνετε εσείς εδώ; Σας είπα να μας αφήσετε εμάς να της μιλήσουμε πρώτα!» του είπε.

-Και άρχισε μια έντονη συζήτηση μεταξύ τους. Εγώ ούτε καν τους παρακολουθούσα. Η πρόταση του Ότο με είχε καθηλώσει. Χωρίς να καταλάβω ούτε και εγώ πώς, άκουσα τη φωνή μου να λέει:

-Φέρτε μου το παιδί να το θηλάσω!

-Και έτσι έγινα η μητέρα του Χανς, δίνοντάς του το πρωτόγαλα, την αγάπη μου και χαρίζοντάς του ζωή.

-Θεέ μου, είπε η Σοφία. Πόσο ποιητικά το λες! Ώστε ο Χανς δεν είναι γιος σου!

-Δεν ξέρω αν δεν είναι γιος μου. Για μένα είναι γιος μου. Τον κράτησα στην αγκαλιά μου, μόλις γεννήθηκε, τον τάισα με το γάλα μου, και ξέρεις κάτι: νομίζω μου τον εμπιστεύθηκε και η μητέρα του. Σίγουρα ο πατέρας του τον απόθεσε στα δικά μου χέρια όταν η μητέρα του έφυγε.

Οι δυο γυναίκες έμειναν για λίγο σιωπηλές. Η Σοφία ένοιωσε ένα απίστευτο σεβασμό για το σενάριο που έγραψε η ζωή, προφυλάσσοντας το παιδί από σχεδόν σίγουρο θάνατο.

-Ο Θεός είχε αποφασίσει τότε ότι ο Χανς θα έπρεπε να ζήσει, είπε στη φίλη της. Και τον εμπιστεύθηκε σε σένα. Μην φοβάσαι. Θα τον βρεις!

Πριν προλάβει η Νεφέλη να απαντήσει, ένοιωσαν και οι δύο το τράνταγμα που κάνει το αεροπλάνο κατά την προσγείωση. Είχαν φτάσει στο Κάιρο. Δεν είχαν αντιληφθεί πώς πέρασε η ώρα. Τώρα θα έπρεπε να αποβιβαστούν. Η συζήτηση σταμάτησε μέχρι εδώ.

 

4 responses to “Ιερογλυφικά στον ήλιο – Κεφάλαιο 9”

  1. Monica Andreou says:

    Ε, δεν το περίμενα αυτό! Πολύ μεγάλη ανατροπή! Περιμένω να δω πώς θα ξετυλιχτεί το κουβάρι!

    • Maria Atalanti says:

      Είναι όντως μια ιστορία με μεγάλες ανατροπές. Ελπίζω να εξακολουθήσει να σας αρέσει.

  2. Maria.Klerides says:

    Πάρα πολύ ενδιαφέρουσα η ιστορία σου Μαρία μου. Περιμένω τη συνέχεια.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *