Ιερογλυφικά στον ήλιο – Κεφάλαιο 8

Posted by: Maria Atalanti

Published on: 18/06/2024

Back to Blog

Ταξίδι στη χώρα των Νουβίων

Οι μέρες πέρασαν ανάμεσα σε αρχαίους ναούς, άγνωστα ονόματα και καινούργιους θεούς. Είχαν φτάσει πια στο Ασσουάν, τελευταίο προορισμό στο ταξίδι τους. Η Σοφία δεν ήξερε αν τώρα  ήταν σοφότερη, αλλά σίγουρα ήταν πλουσιότερη σε εμπειρίες. Αυτός ήταν άλλωστε ο στόχος της όταν αποφάσισε να κάνει αυτό το ταξίδι. Να χρωματίσει τη ζωή της με εμπειρίες, να μπορέσει να αποκαλέσει τον εαυτό της ταξιδευτή.

Την τελευταία μέρα είχε οργανωθεί για αυτούς μια επίσκεψη με βάρκα στη χώρα των Νουβίων. Οι Νούβιοι  είναι μια αρχαιότατη φυλή που ζούσε στη περιοχή μεταξύ Αιγύπτου και Σουδάν. Κατά την περίοδο που άκμαζε η Βυζαντινή αυτοκρατορία είχαν αναπτυχθεί εμπορικές σχέσεις μεταξύ των δύο λαών, μέχρι που εκχριστιανίστηκαν, πριν τελικά σε μετέπειτα στάδιο, ασπαστούν τον Ισλαμισμό. Είναι περισσότερο μελαμψοί από τους Αιγυπτίους, έχουν σγουρά μαλλιά και λεπτά χαρακτηριστικά. Σύμφωνα με τον ξεναγό τους, η οικονομική τους κατάσταση είναι πολύ καλύτερη από αυτή των Αιγυπτίων γιατί ο τόπος που κατοικούν είναι εύπορος και σίγουρα δέχονται πολλούς τουρίστες.

Η περιοχή αυτή είναι περισσότερο γνωστή από το φράγμα του Ασσουάν. Το φράγμα αυτό κτίστηκε επί προεδρίας του του Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ με την βοήθεια της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Η κατασκευή του άρχισε το 1960 και παραδόθηκε για λειτουργία το 1970. Η δημιουργία του έλυσε πολλά προβλήματα που προκαλούσε ο Νείλος στη χώρα της Αιγύπτου. Τώρα μπορούν να ελέγχονται οι πλημμύρες του Νείλου και να αποθηκεύεται νερό για τις εποχές που η ροή του ποταμού είναι μειωμένη, με θετικές επιπτώσεις στη γεωργία και βιομηχανία. Συγχρόνως το φράγμα αυτό είναι υδροηλεκτρικό, παράγει δηλαδή το μισό της ηλεκτρικής ενέργειας που χρησιμοποιεί η χώρα.

Φυσικά ένα τέτοιο μεγάλο τεχνολογικό επίτευγμα έχει και αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον. Για να μπορέσει να κατασκευαστεί μετακινήθηκαν μνημεία και ναοί που βρίσκονται εκεί που δημιουργήθηκε η λίμνη καθώς και τα χωριά των Νουβίων που κατοικούσαν στην περιοχή. Η διείσδυση του νερού στα υπόγεια στρώματα της χώρας  διαφοροποιήθηκε ανάλογα με την εγγύτητά τους στο φράγμα, προκαλώντας ποικιλόμορφες επιπτώσεις. Αλλού το έδαφος δεν έχει τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά γιατί η λάσπη του ποταμού συγκρατείται από το φράγμα και αλλού, προς την Μεσόγειο, επέτρεψε στο νερό της θάλασσας να εισχωρήσει στα υπόγεια στρώματα, με αρνητικές συνέπειες.

Όμως η Σοφία και η παρέα της δεν ασχολήθηκαν με τις επιπτώσεις του φράγματος του Ασσουάν στη χώρα. Βολεύτηκαν στη βάρκα που τους παρέλαβε, που προς μεγάλη τους έκπληξη οδηγούσαν παιδιά γύρω στα 14 -15, απολαμβάνοντας την ομορφιά του ποταμού και τις πανέμορφες όχθες του. Τους προσπερνούσαν φελούκες με ντόπιους που μάλλον πήγαιναν στη δουλειά τους, καθώς και άλλες βάρκες όμοιες με τη δική τους που μετέφερναν άλλους τουρίστες.

Η Σοφία και η Νεφέλη κάθισαν πλάι- πλάι, όμως η Νεφέλη δεν μπορούσε να κρύψει την στενοχώρια της. Ο Χανς δεν τους είχε ακολουθήσει. Προτίμησε να παραμείνει στο ποταμόπλοιο. Η Σοφία προσπάθησε να την παρηγορήσει, λέγοντάς της ότι ήταν φυσικό να θέλει να μένει που και που μόνος του. Η Νεφέλη δεν σχολίασε τα λόγια της φίλης της, απλά προσπάθησε να κρύψει τα συναισθήματά της.

Σε μια στιγμή άκουσαν χαρούμενες παιδικές φωνές να τραγουδούν αγγλόφωνα τραγούδια και είδαν δύο παιδιά, μέσα σε κανό, να πλησιάζουν τη βάρκα τους, να πιάνονται από την κουπαστή και να επιδίδονται σε μια αυτοσχέδια συναυλία. Με αυτό το τρόπο, ζητούσαν και αυτά το κατιτίς τους από τους τουρίστες που επισκέπτονταν τη χώρα τους. Οι Κύπριοι ταξιδιώτες τους πρόσφεραν απλόχερα και ένας από τους κυρίους άρχισε να τραγουδά δυνατά, ενώ τα παιδιά τον κοίταζαν έκπληκτα. Ίσως να σκέφτηκαν ότι ήθελε και αυτός να τον πληρώσουν!

Όπως προσχωρούσαν, κατευθυνόμενοι νότια, το νερό του ποταμού ήταν εντυπωσιακά διαυγές. Έβλεπαν στις όχθες κάπου – κάπου μοναχικές αγελάδες να βόσκουν, όμως υπήρχαν και σημεία με βράχους και  πυκνή ποώδη βλάστηση που καθρεφτίζονταν στα νερά, δημιουργώντας πανέμορφες, συμμετρικές αντανακλάσεις. Στους λόφους γύρω έβλεπαν αρχαίους τάφους σκαμμένους στις πλαγιές, υπενθύμιση ότι βρίσκονταν στη χώρα της Αιγύπτου.

Στο βάθος, εκεί που ξεκινούσε η έρημος υπήρχαν οικισμοί σε χρώματα φωτεινά, στους οποίους κυριαρχούσε το μπλε – τουρκουάζ, ίσως κατοικίες για τους ντόπιους Νουβίους, ίσως για τουρίστες που θα ήθελαν να εμπειραθούν τη ζωή στην έρημο χωρίς τις σύγχρονες ανέσεις. Στα αριστερά τους, όπως ανέβαιναν το Νείλο υπήρχαν και μεγάλα ξενοδοχεία, για εκείνους που θα ήθελαν να ζήσουν με όλες τις συνηθισμένες πολυτέλειες. Σε ένα από αυτά, όπως πληροφορήθηκαν, είχε μείνει η Αγκάθα Κρίστι και είχε γράψει ένα από τα μυθιστορήματά της. Η περιοχή ήταν πανέμορφη και υποσχόταν ηρεμία και πλούσιο φυσικό περιβάλλον σε όποιο θα ήθελε να περάσει λίγες μέρες εκεί.

Η βάρκα κυλούσε ανάμεσα σε μικρά νησάκια στη μέση του ποταμού και όλο και πλησίαζαν προς το χωριό που θα επισκέπτονταν. Σε μια στιγμή αντίκρισαν στο βάθος ένα καραβάνι με καμήλες που ανέβαινε ένα αμμώδη λόφο. Ήταν πολύ μακριά για να συμπεράνουν αν οι ταξιδευτές ήταν ντόπιοι ή τουρίστες όμως έδινε και αυτό την εξωτική νότα του  σ’ ένα τοπίο, τόσο διαφορετικό από ότι ήξεραν.

Το χωριό των Νουβίων που θα επισκέπτονταν ήταν κτισμένο αμφιθεατρικά, με σύγχρονα υλικά, ξεκινώντας από το επίπεδο του ποταμού, και είχε έντονα φωτεινά χρώματα. Και εδώ κυριαρχούσε το μπλε – τουρκουάζ.

-Ίσως να είναι το χαρακτηριστικό χρώμα των Νουβίων, σκέφτηκε η Σοφία. Θυμάμαι και οι βάρκες που ήρθαν για να μας πουλήσουν τα προϊόντα τους στο ποταμόπλοιο είχαν αυτό το χρώμα.

Το χωριό, παρ’ όλους τους φολκλορικούς χρωματισμούς, που κυμαίνονταν από το μπλε – τουρκουάζ, μέχρι το ροζ και το κίτρινο ήταν καθαρά τουριστικό. Μικρά μαγαζιά με όλων των ειδών τα προϊόντα στις δυο πλευρές του δρόμου που οδηγούσε στο σπίτι που θα επισκέπτονταν. Καμήλες, στολισμένες με πολύχρωμα σιρίτια,  κυκλοφορούσαν παντού, προφανώς για να τις ενοικιάσουν οι τουρίστες για μια βόλτα στο χωριό.

Το σπίτι που επισκέφθηκαν ήταν σίγουρο ότι ήταν προορισμένο να δέχεται τουρίστες και να τους παρουσιάζει μια εικόνα της ζωής των Νουβίων. Εκτός από τα δωμάτια ενός σπιτιού, που ήταν όλα στη διάθεση των επισκεπτών, είχε και ένα μεγάλο χώρο, στεγασμένο με πρόχειρα υλικά, χρώματος μπλε – τουρκουάζ, και διακοσμημένο με πολύχρωμα σιρίτια και καλάθια να κρέμονται από το ταβάνι. Εδώ υποδέχονταν τα γκρουπ των τουριστών και τους πρόσφεραν τσάι.

Ένα άλλο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό και σίγουρα όχι συνηθισμένο, ήταν η ύπαρξη μικρών κροκοδείλων, μερικοί σε γυάλα για να τους βλέπουν οι τουρίστες και ένας λίγο μεγαλύτερος, με το στόμα του δεμένο, για να μπορούν να τον πιάνουν και να φωτογραφίζονται μαζί του. Η Σοφία σκέφτηκε ότι τα καημένα τα ζώα, πρέπει να ήταν πολύ τρομαγμένα με αυτή την επίδειξη στην οποία υποβάλλονταν.

Το πάτωμα στο χώρο της υποδοχής ήταν απλή άμμος, όμως ήταν τόσο καλά πακτωμένη και επίπεδη που νόμιζε κανείς ότι ήταν τσιμέντο ή πλακάκια. Στα υπόλοιπα δωμάτια υπήρχαν πλακάκια διαφόρων χρωματισμών σκεπασμένα με χαλιά ή υφαντά κιλίμια. Οι τοίχοι ήταν μπογιατισμένοι σε έντονα χρώματα, με προεξέχων φυσικά το μπλε – τουρκουάζ και ακολουθούσαν το κίτρινο και το ροζ. Όλα τα δωμάτια ήταν πολύ καθαρά και συγυρισμένα. Η εντύπωση που δινόταν πάντως ήταν ότι το σπίτι αυτό δεν κατοικείτο πραγματικά, ήταν απλά ένα πετυχημένο σκηνικό για τους τουρίστες.

Βγαίνοντας έξω από το σπίτι, οι ταξιδιώτες από την Κύπρο εισέβαλαν στα μαγαζάκια που βρίσκονταν παντού για να ψωνίσουν, εφόσον ήταν και η τελευταία τους μέρα. Μόνο η Νεφέλη είπε ότι ήταν κουρασμένη πολύ και κάθισε σε κάποια σκαλοπάτια, κάτω από μια σκιά.

Η Σοφία, παρόλο που δεν ήθελε να ψωνίσει κάτι, περπάτησε με τη Μαρία, την άλλη δασκάλα του γκρουπ και κοίταζαν τα πολύχρωμα προϊόντα που ήταν στοιβαγμένα  μέσα στα μαγαζάκια ή κρέμονταν έξω από αυτά. Παρατήρησαν πάντως ότι όλα εδώ ήταν κάπως πιο ακριβά από τις άλλες περιοχές της Αιγύπτου που είχαν επισκεφθεί.

Η Μαρία δεν κρατήθηκε και σε μια στιγμή σχολίασε:

-Παράξενη η συμπεριφορά της φίλης σου της Νεφέλης. Το πήρε κατάκαρδα που δεν ήρθε ο γιος της. Μου θυμίζει μια μητέρα που όταν το παιδί της πήγε στη πρώτη τάξη του δημοτικού, αυτή καθόταν έξω από το παράθυρο και περίμενε να βγούμε διάλειμμα, για να την βλέπει το παιδί και να μην κλαίει!

-Όχι, όχι, απάντησε η Σοφία. Η Νεφέλη δεν είναι τέτοια. Κάτι άλλο θα συμβαίνει.

-Δεν ξέρω, είναι πάντως περίεργη η συμπεριφορά της.

Η Σοφία, που δεν ένοιωθε καθόλου καλά να σχολιάζεται η φίλη της, άλλαξε αμέσως κουβέντα.

-Πρόσεξες αυτά τα παιδιά του σχολείου που ήρθαν εκδρομή σήμερα στο χωριό. Είναι τόσο καλοντυμένα και χαρούμενα! Δεν έχουν καμία σχέση με τα παιδιά που συναντήσαμε μέχρι τώρα.

-Ναι, είναι η άλλη όψη της Αιγύπτου. Δεν είναι όλοι φτωχοί και αυτό είναι καλό. Δέστε τα πώς ανεβαίνουν στις καμήλες και κάνουν βόλτα στο χωριό!

-Μου θυμίζουν τα δικά μας παιδιά όταν πηγαίναμε εκδρομή. Τα παιδιά είναι παντού τα ίδια!

-Φτάνει να έχουν τα ίδια μέσα, παρατήρησε η Μαρία.

-Έχεις δίκαιο. Η φτώχια κλέβει την ανεμελιά από τη ζωή τους.

Εκείνη τη στιγμή ο ξεναγός τους φώναξε να μαζευτούν γιατί είχε έρθει η ώρα της επιστροφής. Η Σοφία, παρά την κούρασή της, ένοιωσε μια λύπη μέσα της. Το ταξίδι απόψε θα τελείωνε. Θα γύριζε πίσω στην Κύπρο και στη μονότονη ζωή της.

-Όλα τα ωραία τελειώνουν κάποτε, σκέφτηκε. Τώρα όμως που έμαθα αυτό τον τρόπο ζωής θα ταξιδέψω ξανά. Αυτό θα είναι το πρώτο μου, αλλά όχι το τελευταίο μου ταξίδι. Μέχρι που το σώμα μου θα μπορεί να με στηρίζει, εγώ θα ταξιδεύω, αποφάσισε.

Στο δρόμο της επιστροφής, κοίταζε γύρω της και προσπαθούσε να απορροφήσει την ομορφιά, αλλά και την ιδιαιτερότητα του τοπίου.

-Τι παράξενο, σκέφτηκε. Αυτό που για τους ντόπιους είναι καθημερινότητα, για τους επισκέπτες είναι εξωτικό!

Μέσα της ένοιωσε ευγνωμοσύνη και ευχαρίστησε το Θεό, αλλά και τον Κυριάκο για αυτό το ταξίδι, σε αυτή τη γωνιά του πλανήτη μας, που της πρόσφερε γνώσεις αλλά και εμπειρίες.

Το βράδυ, μετά το δείπνο, τους δόθηκαν οι τελευταίες οδηγίες: θα ετοίμαζαν τη βαλίτσα τους, θα την έβγαζαν έξω από την καμπίνα τους και η ώρα τρεις το πρωί θα ήταν όλοι στη τραπεζαρία για να ξεκινήσουν στις 3.30 για το αεροδρόμιο.

Σε μια στιγμή, καθώς κυκλοφορούσε στους διαδρόμους του πλοίου, φάνηκε στη Σοφία ότι είδε μια ξανθιά γυναίκα να εξαφανίζεται πίσω από μια πόρτα. Δεν ήταν βέβαιη αν ήταν η ξανθιά γυναίκα που τους ακολουθούσε σε όλη τη διαδρομή. Αλλά θα μπορούσε να είναι. Η αλήθεια είναι ότι την είχε ξεχάσει από τότε που ανέβηκαν στο πλοίο, αλλά αυτό το επεισόδιο την έφερε ξανά στη μνήμη της

Το βράδυ, η Σοφία, από την αγωνία της ότι θα έπρεπε να ξυπνήσει πολύ πρωί, δεν κοιμήθηκε καθόλου. Πριν τις τρεις ήταν στην τραπεζαρία, όπου το προσωπικό τους είχε ετοιμάσει καφέ και τσάι. Όταν μαζεύτηκαν όλοι και ήταν έτοιμοι να ξεκινήσουν, διαπίστωσαν ότι ο Χανς δεν ήταν εκεί. Η Νεφέλη πήγε στην καμπίνα του να τον φωνάξει, αλλά αυτός δεν απαντούσε.

Έγινε μια μικρή σύγχυση, κάποιος από το προσωπικό έφερε αντικλείδι για να ανοίξουν την καμπίνα αλλά όταν μπήκαν μέσα ο Χανς δεν ήταν εκεί. Ούτε τα πράγματά του ήταν εκεί. Το κρεβάτι του ήταν στρωμένο σάμπως και δεν είχε ξαπλώσει καθόλου. Η Νεφέλη είχε γίνει κατάχλομη.

Ήταν φανερό ότι όλοι ταράχτηκαν με την απροσδόκητη κατάσταση που είχε δημιουργηθεί. Δεν μπορούσαν να καθυστερήσουν γιατί θα έχαναν το αεροπλάνο. Από την άλλη ένα μέλος της ομάδας είχε εξαφανιστεί. Ήταν κάτι που δεν μπορούσαν να αγνοήσουν. Η Νεφέλη δεν μιλούσε  Κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει αν σκεφτόταν ή αν τα είχε χαμένα.

Η υπεύθυνη του ταξιδιού προσπάθησε να βάλει τα πράγματα σε τάξη. Ζήτησε να μιλήσει με το άτομο που εργαζόταν στη βραδινή βάρδια και να το ρωτήσει αν είδε τον Χανς να φεύγει.

Μισονυσταγμένος εκείνος, του πήρε λίγο χρόνο να καταλάβει αλλά όταν αντιλήφθηκε για ποιο άτομο ρωτούσαν, απάντησε με βεβαιότητα:

-Ναι βέβαια. Έφυγε με το γκρουπ από την Αμερική. Δεν φαινόταν να τον πίεζε κανείς. Για αυτό δεν έδωσα σημασία. Νόμιζα ότι ήταν μέλος εκείνου του γκρουπ.

Η Νεφέλη εξακολουθούσε να μην μιλά, όταν η υπεύθυνη του ταξιδιού την πλησίασε κα την ρώτησε ευθέως:

-Νεφέλη μου, τα πράγματα είναι δύσκολα. Εμείς θα πρέπει να φύγουμε γιατί διαφορετικά θα χάσουμε την πτήση. Εσύ τι θέλεις να κάνεις; Θα ειδοποιηθεί βέβαια και η αστυνομία και εγώ θα ενημερώσω άμεσα την πρεσβεία μας στο Κάιρο για να στείλουν κάποιο να σε βοηθήσει, σε περίπτωση που θα ήθελες να μείνεις, μέχρι να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα.

Η Νεφέλη σηκώθηκε αργά και με μια απρόσωπη φωνή απάντησε:

-Σίγουρα θα μείνω. Πρέπει να δω τι έχει γίνει με τον Χανς. Σε ευχαριστώ για τη βοήθειά σου και για όλα. Θα επικοινωνήσω και εγώ με την πρεσβεία της Γερμανίας. Νομίζω ότι το πλοίο δεν θα αποπλεύσει μέχρι αύριο και θα ήθελα να παρακαλέσω να με αφήσουν να μείνω εδώ μέχρι τότε, για να μιλήσω και με την αστυνομία και να δω πώς θα προχωρήσω.

Η υπεύθυνη συνεννοήθηκε με τους αρμόδιους στο πλοίο και διευθετήθηκε η παραμονή της Νεφέλης εκεί, μέχρι την αναχώρηση.

Η Σοφία είχε μείνει άναυδη με αυτή την εξέλιξη. Όλοι οι φόβοι της είχαν επαληθευθεί. Το μυστήριο που περιφερόταν στην ατμόσφαιρα, η ξανθιά γυναίκα, η παράξενη συμπεριφορά του Χανς. Όλα. Το μυαλό της έτρεχε με χιλιόμετρα. Δεν προλάβαινε να παρακολουθήσει τις σκέψεις της. Ακόμα και η ίδια έμεινε έκπληκτη όταν άκουσε τον εαυτό της να λέει:

-Εγώ δεν θα φύγω. Θα μείνω μαζί με τη Νεφέλη, αν με θέλει.

Ήταν η πρώτη στιγμή από το συμβάν που η Νεφέλη έβγαλε συναίσθημα. Τα μάτια της άρχισαν να τρέχουν και αγκάλιασε την Σοφία, λέγοντας:

-Σε ευχαριστώ, ευχαριστώ πολύ! Όλα τα έξοδα από μένα. Και όποτε θελήσεις να φύγεις, θα είσαι ελεύθερη.

Η διοργανώτρια ήταν ανακουφισμένη που δεν θα άφηνε τη Νεφέλη μόνη της. Όταν όλοι έφυγαν, η Νεφέλη ρώτησε τη Σοφία πώς πήρε τέτοια απόφαση.

-Δεν ξέρω απάντησε η Σοφία. Ήταν εντελώς παρορμητικό. Εμένα δεν με περιμένει κανείς πίσω. Όταν αποφάσισα να κάνω αυτό το ταξίδι, ήθελα να αποκτήσω εμπειρίες για να έχω κάτι να πω στο Θεό μετά το θάνατό μου. Και αυτός με έστειλε στο δρόμο σου για να σου συμπαρασταθώ σε αυτή τη δύσκολη στιγμή. Αλλά θα πρέπει να μου εξηγήσεις τι συμβαίνει. Γιατί κάτι συμβαίνει, πολύ μεγαλύτερο από αυτό που εγώ καταλαβαίνω.

-Έχεις δίκαιο. Θα σου εξηγήσω. Και σε ευχαριστώ για ακόμα μια φορά που έμεινες. Ήδη νοιώθω τη ζεστασιά της παρουσίας σου.

Εκείνη τη στιγμή κάποιος από το προσωπικό τις ενημέρωσε ότι η αστυνομία θα έφτανε σε λίγο. Οι δυο γυναίκες κάθισαν, κρατώντας το χέρι η μια της άλλης και περίμεναν.

 

4 responses to “Ιερογλυφικά στον ήλιο – Κεφάλαιο 8”

  1. Monica Andreou says:

    Ωωω! Μετά την ομορφιά και τη γαλήνη της Νουβιας, το δράμα! Πράγματι μεγάλη ανατροπή, δεν το περίμενα!

    • Maria Atalanti says:

      Η έκπληξή σου με ευχαριστεί. Σου υπόσχομαι πολλές άλλες εκπλήξεις!

  2. Maria.Klerides says:

    Έχει μεγάλο ενδιαφέρον η ιστορία. Περιμένω τη συνέχεια.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *