Ιερογλυφικά στον ήλιο – Κεφάλαιο 6

Posted by: Maria Atalanti

Published on: 23/05/2024

Back to Blog

 Ο Νείλος

Ο Νείλος! Πόσα είχε ακούσει για αυτόν, πόσα είχε διαβάσει! Θυμήθηκε η Σοφία το ποίημα του Σεφέρη «Ένας γέροντας στην ακροποταμιά» και σκόρπιοι στίχοι άρχισαν να ηχούν στο μυαλό της. Στίχοι που ζωντάνευαν καθώς το ποταμόπλοιό τους κυλούσε:

…το μεγάλο ποτάμι που βγαίνει από τις μεγάλες λίμνες τις κλειστές βαθιά στην Αφρική

και ήτανε κάποτε θεός κι έπειτα γένηκε δρόμος και δωρητής και δικαστής και δέλτα

που δεν είναι ποτές του το ίδιο, κατά που δίδασκαν οι παλαιοί γραμματισμένοι,

κι ωστόσο μένει πάντα το ίδιο σώμα, το ίδιο στρώμα, και το ίδιο Σημείο,

ο ίδιος προσανατολισμός.

Και πάρα κάτω:

…αυτό το νόημα που προχωρεί ανάμεσα σε βότανα και χόρτα

και ζωντανά που βόσκουν και ξεδιψούν και ανθρώπους που σπέρνουν και που θερίζουν

και σε μεγάλους τάφους ακόμη και μικρές κατοικίες των νεκρών.

Λόγια που κάποτε την συγκινούσαν με τον ρυθμό και τα νοήματα που μετέφερναν, μα τώρα πια ήταν εικόνες μπροστά της, ένα ζωντανό ποίημα που σεργιάνιζε στις όχθες του ποταμού απέναντί της.

Τα νερά ήταν καθάρια, στις όχθες έβοσκαν αγελάδες και οι αγρότες καλλιεργούσαν τη γη. Εδώ και εκεί έβλεπες αρχαίους τάφους σκαμμένους στους λόφους, ίσως όχι των Φαραώ αλλά των ανθρώπων που με τον ένα ή άλλο τρόπο συνέβαλαν στο μεγάλο πολιτισμό αυτής της χώρας.

Έβλεπε η Σοφία τα άλλα ποταμόπλοια με τους τουρίστες που ταξίδευαν μπροστά, πίσω τους, παράλληλα με αυτούς, έβλεπε τις φελούκες, αυτές τις βάρκες των ντόπιων με τα τριγωνικά πανιά, να δίνουν μια αυθεντική νότα διαχρονικότητας στο τοπίο. Έβλεπε και η καρδιά της γέμιζε εικόνες.

Μικρά πράσινα νησάκια στη μέση του ποταμού, γαλάζια νερά και η γαλήνη μιας άλλης εποχής. Ο πολιτισμός ήταν μακριά, οι άθλιες πολυκατοικίες του Καΐρου είχαν ξεχαστεί και η Σοφία δεν χόρταινε να αναπνέει ομορφιά και να γεμίζει ενέργεια.

Η ζωή στο ποταμόπλοιο ήταν υπέροχη. Δεν είχε εμπειραθεί ποτέ κάτι τέτοιο και ήταν ευτυχισμένη. Πέραν από τη φυσική ομορφιά του τοπίου, ήταν και η φροντίδα και η αφθονία των αγαθών που καθημερινά απολάμβανε. Πλούσια γεύματα, απογευματινό τσάι, καθημερινή καθαριότητα της καμπίνας, πολυτέλειες που δεν είχε στη ζωή της. Ποτέ κανείς δεν είχε ετοιμάσει κάτι για κείνη. Ακόμα και όταν ήταν άρρωστη ο Κυριάκος με απροθυμία της έφτιαχνε ένα τσάι. Δεν ήξερε αν ήταν κάτι που θα το επιθυμούσε για πάντα, όμως τώρα το απολάμβανε.

Πάνω στο ποταμόπλοιο, εκτός από το δικό τους γκρουπ ήταν ένα γκρουπ από τις Ηνωμένες πολιτείες και ένα γκρουπ από την Τουρκία. Μεγάλη εντύπωση αλλά και έκπληξη της προκάλεσε το γεγονός ότι ο Χανς έκανε παρέα με τους Αμερικανούς συνταξιδιώτες τους. Ενώ δεν είχε σχεδόν μιλήσει με κανένα από το δικό τους γκρουπ, η Σοφία πρόσεξε, ότι κάθε βράδυ μετά το δείπνο ο Χανς παρέμενε στο σαλόνι και κουβέντιαζε με τους Αμερικανούς.

-Ίσως να έχουν περισσότερα κοινά ενδιαφέροντα, σκέφτηκε.

Η ίδια είχε αρχίσει να κάνει παρέα και με τα άλλα άτομα από το γκρουπ τους. Ήταν όλοι πολύ ευχάριστοι και εύρισκε ότι είχε πολλά κοινά με τη Μαρία, που υπήρξε και εκείνη δασκάλα. Μιλούσαν για τη ζωή τους στο σχολείο, για την αγάπη τους για τα παιδιά και σχολίαζαν αυτό που έβλεπαν καθημερινά στους αρχαιολογικούς χώρους που επισκέπτονταν.

Στους αρχαιολογικούς χώρους λοιπόν, εκεί που έρχονταν σε επαφή με τους ντόπιους, η καρδιά των δύο πρώην δασκάλων σπάραζε. Παιδάκια, αυτά που θα έπρεπε τέτοια ώρα να βρίσκονται στο σχολείο, κυνηγούσαν τους τουρίστες για να τους πουλήσουν χάντρες και βραχιόλια για να βγάλουν το χαρτζιλίκι τους. Και όταν τους ρωτούσαν:

-School?

-No school, απαντούσαν.

Πάντως προς τιμή τους αυτά τα παιδιά, δεν δέχονταν ελεημοσύνη. Κάποιοι από το γκρουπ τους, τους πρόσφερναν χρήματα, μη θέλοντας να αγοράσουν κάτι και τα παιδιά αυτά τους κυνηγούσαν για να τους δώσουν έστω και ένα βραχιόλι.

Ο ξεναγός τους, τους είχε πει όταν τον ρώτησαν σχετικά, ότι τα παιδιά δίνουν μόνο εξετάσεις στο σχολείο και κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα το απόγευμα.

-Αμφίβολη μέθοδος, συζητούσαν η Σοφία με την Μαρία, ακόμα και αν είναι αλήθεια.

Οι ίδιες σαν δασκάλες, γνώριζαν την αξία της τάξης και της παρακολούθησης των μαθημάτων. Γνώριζαν επίσης πως κανένας λαός δεν μπορεί να πάει μπροστά αν οι πολίτες του δεν είναι μορφωμένοι.

Συζητούσαν μάλιστα μερικές φορές μήπως  η παρουσία τους, σαν δυτικοί τουρίστες με τα γεμάτα πορτοφόλια, ήταν πρόκληση στα μάτια αυτών των  φτωχών ανθρώπων. Από την άλλη όμως καταλάβαινε ότι όσο περισσότεροι τουρίστες έρχονται και όσα περισσότερα ξοδεύουν, τόσο πιο σύντομα οι πολίτες αυτής της χώρας θα ορθοποδήσουν.

Ένα απόγευμα που βρίσκονταν στο κατάστρωμα του ποταμόπλοιου και απολάμβαναν το απογευματινό τους τσάι, άκουσαν κάποιους να φωνάζουν:

-Hello, hello!

Με μεγάλη της έκπληξη η Σοφία αντιλήφθηκε ότι τους είχαν προσεγγίσει πέντε βάρκες με κουπί, όλες βαμμένες σε ένα φωτεινό σιέλ χρώμα, πάνω στις οποίες επέβαιναν ένας με δύο ντόπιοι. Η έκπληξή της μεγάλωσε όταν κατάλαβε ότι σκοπός τους ήταν να τους πουλήσουν την πραμάτεια τους που ήταν περίπου τα είδη που έβρισκαν έξω από τους αρχαιολογικούς χώρους, όπως τραπεζομάντηλα, σάλια, τσάντες και γενικά υφαντά αντικείμενα που δεν θα έσπαζαν.

Τα πετούσαν λοιπόν με δύναμη και αυτά προσγειώνονταν στο κατάστρωμα του πλοίου. Οι αγοραστές τα εξέταζαν και αν δεν τους άρεσαν τα επέστρεφαν πίσω. Φυσικά υπήρχε πάντοτε ο κίνδυνος αυτά να πέσουν στο νερό, πράγμα που συνέβαινε, όμως οι επιδέξιοι Αιγύπτιοι τα άρπαζαν πριν βουλιάξουν. Όλα τα είδη είχαν την σταθερή τιμή των 10 ευρώ. Ο τρόπος πληρωμής ήταν το ίδιο ακροβατικός. Σου πετούσαν ένα σακουλάκι με ένα βαρίδι μέσα και εσύ έβαζες τα δέκα ευρώ και τα πετούσες πίσω, πάντοτε με την πιθανότητα αυτό να πέσει στο νερό. Θα έπρεπε επίσης να στοχεύσεις την σωστή βάρκα για να μην πληρώσεις διαφορετικό πωλητή. Αυτό το περίπλοκο έργο το είχε αναλάβει ένας κύριος από το γκρουπ τους γιατί οι κυρίες ήταν πολύ δύσκολο να στείλουν το σακουλάκι με τα 10 ευρώ στο σωστό πωλητή, από ύψος 10 μέτρων περίπου!

Η Σοφία δεν χρειαζόταν οτιδήποτε από τα είδη που πουλούσαν οι ντόπιοι, αλλά εύρισκε τον τρόπο πώλησης τόσο μοναδικό και την προσπάθεια και τους κινδύνους που αντιμετώπιζαν οι πωλητές τόσο αξιοθαύμαστη που αγόρασε ένα τραπεζομάντηλο για να θυμάται αυτή τη μέρα. Δεν ήταν ούτε καν το χρώμα που θα επιθυμούσε αλλά ήταν πολύ μεγάλη ιστορία να το πετάξει πίσω και να της στείλουν κάποιο άλλο.

Κάποιες Αμερικάνες που τους είδαν να επιστρέφουν στις καμπίνες τους με τα αποκτήματά τους, ενδιαφέρθηκαν και εκείνες για αυτό το παράξενο τρόπο ψωνίσματος. Όταν τις είδαν αργότερα ήταν και οι ίδιες φορτωμένες με ένα σωρό προϊόντα που αγόρασαν από τους πλωτούς πωλητές. Μοναδική εμπειρία!

Ένα μεσημέρι τους παρείχαν γεύμα στο κατάστρωμα. Κάθισαν κάτω από τις τέντες που είχαν τοποθετηθεί εκεί και το προσωπικό ετοίμασε barbeque, καθώς και ένα σωρό άλλα συνοδευτικά, σαλάτες, πιλάφι, μουσακά, ντολμαδάκια, όλα εξαιρετικά νόστιμα. Το ποταμόπλοιο κυλούσε απαλά στα νερά του Νείλου και στις όχθες του έβλεπαν αγελάδες, γεωργούς να καλλιεργούν τη γη και φελούκες με ντόπιους να ταξιδεύουν. Η Σοφία νόμιζε ότι ζούσε ένα όνειρο.

Εκείνη τη μέρα, ο Χανς μόλις έφαγε πήγε να συναντήσει τους φίλους του, τους Αμερικανούς. Ήταν τότε που είδε τη Νεφέλη να δείχνει την δυσαρέσκειά της για την συμπεριφορά του. Η Σοφία πρόσεξε ότι απομακρύνθηκε από την ομάδα τους και άρχισε να συζητά μαζί του έντονα, αν και χαμηλόφωνα. Η όλη συζήτηση γινόταν στα γερμανικά και δεν μπορούσε να καταλάβει τι έλεγαν, όμως κατά κάποιο τρόπο απορούσε με τη συμπεριφορά της φίλης της.

-Αντί να χαίρεται που το παιδί βρήκε παρέα, θυμώνει; Σκεφτόταν. Κάτι παράξενο συμβαίνει με αυτούς τους δύο, τώρα είμαι βέβαιη. Αλλά τι;

Μια νύχτα, είχε διοργανωθεί στο ποταμόπλοιο Αιγυπτιακή βραδιά και οι επιβάτες μπορούσαν να φορέσουν κελεμπίες και άλλα αραβικού τύπου ενδύματα. Η Σοφία δεν είχε κάτι να φορέσει αλλά ούτε και θα τολμούσε να αλλάξει την συντηρητική της αμφίεση. Έτσι φόρεσε τα απλά της ρούχα για να εμφανιστεί στο δείπνο.

Την μεγάλη είσοδο εκείνο το βράδυ έκανε η Νεφέλη. Φορούσε μια μακριά λευκή κελεμπία με χρυσά κεντήματα και στο κεφάλι της ένα επίσης λευκό σάλι σαν τουρμπάνι. Ήταν πανέμορφη, αλλά δεν είναι αυτό που τους άφησε όλους άναυδους.

-Είσαι η ίδια η Νεφερτίτη! Αναφώνησε έκθαμβος ένας κύριος από το γκρουπ.

-Θεέ μου, τι ομοιότητα άρχισαν να σχολιάζουν οι κυρίες.

Πραγματικά, όπως προβαλλόταν ο λεπτός λαιμός της, όπως τονίζονταν  τα αμυγδαλωτά μάτια της, καθώς το τουρμπάνι στο κεφάλι της παρομοίαζε με το στέμμα της Νεφερτίτης, θύμιζε σίγουρα την πανέμορφη αυτή βασίλισσα.

-Μα πού βρήκες αυτή τη κελεμπία; Ρωτούσαν οι κυρίες. Δεν μοιάζει καθόλου με αυτές που αγοράσαμε εμείς από τους πλανόδιους πωλητές.

-Μα καλέ, αυτή είναι ολομέταξη! Διαπίστωσε η Άννα.

-Έχετε δίκαιο, απάντησε γελώντας η Νεφέλη. Την κελεμπία αυτή μου την έφερε ο σύζυγός μου, ο Ότο, σε ένα ταξίδι του στην Αίγυπτο πριν χρόνια. Είναι καμωμένη από το καλύτερο μετάξι και κεντημένη με χρυσοκλωστή. Ναι, έχετε δίκαιο, μοιάζω στη Νεφερτίτη. Ο Ότο, στις τρυφερές μας στιγμές με αποκαλούσε «Νεφερτίτη μου».

-Για αυτό, σκέφτηκε η Σοφία, την πρώτη μέρα που την είδα στο αεροδρόμιο νόμισα ότι κάπου την ήξερα. Μοιάζει πολύ με τη προτομή της Νεφερτίτης που βρίσκεται σήμερα στο Βερολίνο!

Δεν πρόλαβαν οι συνταξιδιώτες τους να συνέλθουν από την έκπληξη και έκανε την είσοδό του στο σαλόνι ο Χανς. Φορούσε και αυτός ένα πράσινο τουρμπάνι στο κεφάλι του και για ακόμα μια φορά η Σοφία είδε την πράσινη λάμψη στο βάθος των ματιών του.

-Έχει μια εξωτική ομορφιά σκέφτηκε. Τα μάτια του είναι αμυγδαλωτά και τα χαρακτηριστικά του συμμετρικά. Αν δεν είχε αυτό το πρόβλημα με το πόδι του θα ήταν ένας πολύ ωραίος άνδρας.

Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την σκέψη της, όταν άκουσε και πάλι τους συνταξιδιώτες της να σχολιάζουν μεγαλοφώνως:

-Θεέ μου, αυτός μοιάζει του Τουταγχαμών! Τι συμβαίνει μαζί σας;

-Μας πιάσατε είπε γελώντας η Νεφέλη. Τίποτα δεν συμβαίνει μαζί μας. Απλά έτυχε να έχουμε κάποια ομοιότητα και με την κατάλληλη ενδυμασία, αυτή η ομοιότητα επιτείνεται και προβάλλεται. Δεν την είχατε εντοπίσει πριν ντυθούμε έτσι.

Η όλη συζήτηση έγειρε και άλλα ερωτήματα σε αρκετά άτομα από το γκρουπ που ήθελαν να μάθουν περισσότερα πράγματα για τη Νεφερτίτη και τον Τουταγχαμών, ποια ήταν η σχέση τους και λοιπά.

-Μετά το δείπνο να έρθετε όλοι στο σαλόνι και θα σας πω ότι ξέρω, τους είπε η Νεφέλη. Ο σύζυγός μου, ο Ότο, ήταν αιγυπτιολόγος και γνωρίζω αρκετά για αυτούς τους δύο και την σχέση που είχαν μεταξύ τους.

Όταν τελείωσαν το δείπνο, όλα τα άτομα του γκρουπ, εκτός από τον Χανς, βολεύτηκαν στο σαλόνι και περίμεναν με αγωνία τη διήγηση της Νεφέλης. Εκείνη κάθισε σε μια καρέκλα στη μέση της παρέας, με το κεφάλι της αγέρωχο και το σώμα της ευθυτενές, σαν Αιγύπτια βασίλισσα και άρχισε να μιλά.

-Η Νεφερτίτη, που το όνομά της σημαίνει «μια όμορφη γυναίκα έρχεται», ήταν σύζυγος του Ακενατόν, του αιρετικού Φαραώ της Αιγύπτου, και έζησε μεταξύ 1370 μέχρι 1330 π.Χ., περίπου. Η καταγωγή της είναι άγνωστη, υπάρχουν αρκετές θεωρίες αλλά δεν αξίζει το κόπο να ασχοληθούμε. Ο Ακενατόν,,  ο αιρετικός Φαραώ όπως αποκαλείται, αρχικά ονομαζόταν Αμενχοτέπ Δ.  Η αλλαγή του ονόματός του σε Ακενατόν οφείλεται στο γεγονός ότι αποφάσισε να κτίσει μία νέα πρωτεύουσα και να αποστασιοποιηθεί από το μέχρι τότε θρησκευτικό και πολιτικό κέντρο των Θηβών και την παραδοσιακή λατρεία του Άμωνα και πολλών άλλων θεοτήτων. Ίδρυσε με αυτό τον τρόπο την πρώτη μονοθεϊστική θρησκεία στο κόσμο, στην οποία λατρευόταν ως μοναδικός θεός ο ηλιακός δίσκος Ατέν και το  βασιλικό ζεύγος, δηλαδή ο Ακενατόν και η Νεφερτίτη.

-Από τις τοιχογραφίες που έχουν διασωθεί, φαίνεται ότι ο Φαραώ είχε στο πλάι του τη Νεφερτίτη σαν συμβασιλέα-φαραώ και διοικούσαν μαζί. Μετά το θάνατό του η Νεφερτίτη κυβέρνησε την Αίγυπτο για μερικά χρόνια, γιατί ο Τουταγχαμών ήταν πολύ νεαρός για να αναλάβει την εξουσία.

-Και τώρα ας μιλήσουμε για τον Τουταγχαμών. Ποιος ήταν ο Τουταγχαμών; Νομίζω ότι όλος ο κόσμος τον έχει ακούσει. Όχι, γιατί ήταν τόσο σπουδαίος Φαραώ αλλά γιατί είναι ο μοναδικός τάφος Φαραώ που βρέθηκε μέχρι σήμερα ασύλητος. Τον ανακάλυψε ο Κάρτερ το 1922 και μέσα βρέθηκαν περισσότερα από 5.500 αντικείμενα, τα περισσότερα χρυσά. Ο Τουταγχαμών πέθανε σε ηλικία 19 χρονών. Παρόλο που υπάρχουν διάφορες εκδοχές για το λόγο θανάτους του, τίποτα δεν είναι σίγουρο.

-Ο Τουταγχαμών ήταν γιος του Ακενατόν, αλλά όχι γιος της Νεφερτίτης, κατά την επικρατούσα άποψη. Σήμερα, όπως πιθανόν να γνωρίζετε, η επιστήμη κάνει τεστ DNA στις μούμιες για να καθορίσει τη συγγένεια που έχουν μεταξύ τους οι διάφοροι βασιλείς. Πολύ συχνά ανακαλύπτουν ότι υπάρχει αιμομιξία γιατί παντρεύονταν αδελφές με αδελφούς, ξαδέλφια με ξαδέλφες για να διατηρήσουν την συνέχεια της οικογένειας στο θρόνο. Δεν γνώριζαν φυσικά ότι αυτό προκαλούσε ασθένειες, αργότερα το διαπίστωσαν. Ίσως μια αναπηρία που είχε ο Τουταγχαμών στα πόδια να προερχόταν από την αιμομιξία.

-Πολλές φορές οι αρχαιολόγοι είχαν ανακαλύψει μούμιες που δεν γνώριζαν σε ποιο ανήκαν και για χρόνια έμεναν ανώνυμες, όπως μία μούμια που ανακαλύφθηκε το 1898 μαζί με δύο άλλες, μίας μεγαλύτερης γυναίκας και ενός αγοριού, στη κοιλάδα των βασιλέων,. Η μούμια αυτή ονομάστηκε «η νεαρή γυναίκα» σε σύγκριση με τις άλλες δύο. Μετά τις πρόσφατες εξετάσεις DNA που έγιναν, διαπιστώθηκε ότι η συγκεκριμένη μούμια ανήκει στην μητέρα του Τουταγχαμών και η μεγαλύτερη μούμια στην γιαγιά του Τάι, που ήταν σύζυγος του Φαραώ Αμενχοτέπ Γ΄.

-Η «η νεαρή γυναίκα», φαίνεται ότι είχε ένα βίαιο θάνατο και πέθανε σχετικά νέα. Εδώ οι αρχαιολόγοι διχάζονται. Κάποιοι λένε ότι η μούμια αυτή ανήκει στην Νεφερτίτη, της οποίας ο τάφος δεν βρέθηκε ποτέ, οπόταν αυτή ήταν η μητέρα του Τουταγχαμών. Κάποιοι άλλοι όμως διαφωνούν με αυτή την άποψη και επιμένουν ότι  άλλη σύζυγος του Ακενατόν ήταν η μητέρα του Τουταγχαμών και η Νεφερτίτη ήταν μητριά του.

-Πω, πω μπέρδεμα είπε η Άννα, μοιάζει με σαπουνόπερα του Χόλυγουντ η όλη υπόθεση. Φαντάζομαι τον τίτλο της ταινίας: «Ποια ήταν η μητέρα;»

-Μην το λες για αστείο! Σχολίασε η Μαρία. Πάντοτε οι διάσημοι προκαλούν ενδιαφέροντα θέματα για συζήτηση. Και τότε οι διάσημοι ήταν οι Φαραώ.

-Ναι. Απάντησε η Νεφέλη. Και εμείς τους σχολιάζουμε 3,500 χρόνια μετά. Θα θυμάται κανείς τους αστέρες του Χόλυγουντ 3.500 χρόνια μετά; Μάλλον αδύνατο.

Εκείνη την ώρα είχε αρχίσει να παίζει μουσική και οι επιβάτες άρχισαν να χορεύουν σε ανατολίτικους ρυθμούς. Σε μια στιγμή η Νεφέλη σηκώθηκε και ζήτησε κάτι από τον υπεύθυνο της μουσικής. Σε λίγο ακούστηκε ένας διαφορετικός ρυθμός, περισσότερο μυστηριακός παρά ανατολίτικος και η Νεφέλη άρχισε να χορεύει. Ο χορός της δεν ήταν αισθησιακός αλλά έμοιαζε περισσότερο με τελετουργικό, έτσι όπως θα φανταζόταν κάποιος τις αρχαίες ιέρειες να λικνίζονται σε ένα ναό.

Όλοι κάθισαν και την κοίταζαν εκστατικοί, καθώς το σώμα της κινείτο αργά, η κελεμπία της κυμάτιζε αέρινη και τα χέρια της σαν φίδια διέγραφαν σχήματα στον αέρα. Ήταν ένα θέμα εξαίσιο, που κανείς ποτέ του δεν είχε ξαναδεί.

‘Όταν τελείωσε όλοι χειροκρότησαν με ενθουσιασμό και οι ερωτήσεις έπεσαν απανωτές:

-Πού έμαθες να χορεύεις έτσι, τι χορός είναι αυτός, τι συμβολίζει και πολλά άλλα.

-Έμαθα να χορεύω στη Γερμανία σε μια σχολή που δίδασκε αρχαίους μυστηριακούς χορούς, απάντησε η Νεφέλη. Θα μπορούσε να είναι αιγυπτιακός, θα μπορούσε να είναι αρχαίος ελληνικός. Ταιριάζει όμως τόσο με την ατμόσφαιρα εδώ! Για αυτό σας τον χόρεψα.

Εκείνο το βράδυ η Σοφία, ξάπλωσε και στο μυαλό της στριφογύριζαν πολλά ερωτηματικά. Τόσα πολλά που δεν μπορούσε να τα βάλει σε τάξη.

-Γιατί η Νεφέλη προκάλεσε με το ντύσιμο και το χορό της το ενδιαφέρον των συνταξιδιωτών τους, ενώ μέχρι τώρα προσπαθούσε να περνά απαρατήρητη; Γιατί ο Χανς φάνηκε να εκνευρίζεται με τη συμπεριφορά της μητέρας του; Ποιο ήταν το μυστικό που έκρυβαν αυτοί οι δύο; Μήπως ήταν η ομοιότητά τους με τη Νεφερτίτη και τον Τουταγχαμών; Όμως αν ήταν έτσι γιατί το εξέθεσαν σε δημόσια θέα; Όχι, κάτι άλλο είναι, κατέληξε. Προς το παρόν δεν μπορούσε να καταλάβει τι. Θα περίμενε…

 

7 responses to “Ιερογλυφικά στον ήλιο – Κεφάλαιο 6”

  1. Monica Andreou says:

    Περιμένουμε και εμείς! Ωραία η περιδιάβαση στην Αίγυπτο, παλιά και νέα!

    • Maria Atalanti says:

      Ελπίζω και εύχομαι η αναμονή να αξίζει τον κόπο και να σας αποζημιώσει. Το ποίημα αυτό του Σεφέρη γράφτηκε το 1942 στο Κάιρο. Είναι τόσο εκπληκτικό να ανακαλύπτει κανείς ότι το μόνο που έκανε ο ποιητής περιέγραφε εικόνες που έβλεπε και συγχρόνως εμβάθυνε στα νοήματα του κόσμου.

  2. Monica Andreou says:

    Ξέχασα να πω ότι μου άρεσε πολύ το ποίημα του Σεφέρη! Δεν το ήξερα…

  3. Maria.Klerides says:

    Μαρία μου όλο και εντεινεις το μυστήριο με παράλληλη διήγηση για τα όσα συμβαίνουν στα ποταμόπλοια. Μου κινείς πάρα πολύ το ενδιαφέρον για αυτή τη χώρα.

    • Maria Atalanti says:

      Τα ταξίδια σε μια χώρα είναι μια διαδρομή που μπορεί να μας φέρει πολλή πληροφόρηση και ίσως κούραση αλλά μπορεί να μας δώσει την ευκαιρία να εμβαθύνουμε στα μυστικά του κόσμου. Και τα μυστικά του κόσμου βρίσκονται στις καρδιές των ανθρώπων.

  4. Andreas Markides says:

    Beautiful writing -and thank you for reminding me of Seferis and his excellent poetry!

    • Maria Atalanti says:

      Ευχαριστώ πολύ Ανδρέα μου. Δεν μπορώ να το αρνηθώ. Ο Σεφέρης είναι ο αγαπημένος μου ποιητής.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *