Ιερογλυφικά στον ήλιο- Κεφάλαιο 4

Posted by: Maria Atalanti

Published on: 15/05/2024

Back to Blog

 Η αγορά του Ελ Χαλίλ

Στο πρόγευμα συνάντησε ξανά τον Χάνς, μόνο του. Κάθισε δίπλα του και με ανάλαφρο τόνο τον έπιασε κουβέντα. Τον ρώτησε τις εντυπώσεις του για το μέχρι τώρα ταξίδι τους και προς μεγάλη της έκπληξη, της απάντησε ευγενικά:

-Γνώριζα αρκετά πράγματα για την Αίγυπτο πριν έρθουμε εδώ. Δεν ξέρω αν σου το είπε η μητέρα μου, αλλά ο πατέρας μου ήταν αιγυπτιολόγος. Μου μιλούσε συνεχώς για τον αρχαίο αυτό πολιτισμό. Δεν έχω μάθει πολλά καινούργια πράγματα μέχρι τώρα, απλά ταυτίζω τις γνώσεις μου με τις αυθεντικές τοποθεσίες.

-Θα ήθελες να γίνεις και εσύ αιγυπτιολόγος;

-Δεν ξέρω ακόμα. Για αυτό όταν τελειώσει αυτή η εκδρομή θα μείνουμε με την μητέρα μου μερικές μέρες στο Κάιρο. Θα ήθελα να πάρω κάποιες αποφάσεις.

-Α, δεν το ήξερα ότι θα μείνετε στο Κάιρο, είπε ξαφνιασμένη η Σοφία.

-Νόμιζα ότι σου το είπε η μητέρα μου, είπε ο Χανς και γύρισε στο φαγητό του.

Εκείνη τη στιγμή έφτασε η Νεφέλη και η συζήτηση σταμάτησε. Παρόλο που δεν ήταν καμιά σπουδαία πληροφορία αυτό που είπε ο Χανς, η Σοφία ένοιωσε ότι κάτι περισσότερο συνέβαινε από ότι η ίδια γνώριζε και καταλάβαινε. Άφησε όμως το θέμα ως εκεί. Δεν ήθελε να πιέσει την φίλη της.

Φεύγοντας από το ξενοδοχείο, πήραν μαζί τους και τις αποσκευές τους, γιατί το απόγευμα θα ταξίδευαν αεροπορικώς για Λούξορ. Η πρώτη τους στάση ήταν στο National Museum  του Καΐρου, που επίσης είχε πρόσφατα λειτουργήσει. Εκεί υπήρχαν  εκθέματα από διάφορες εποχές της ιστορίας της Αιγύπτου και στο υπόγειο μια αίθουσα με μούμιες. Μέσα σε ένα περιβάλλον με χαμηλό φωτισμό, οι επισκέπτες από την Κύπρο συνάντησαν τις μούμιες, τους παντοδύναμους βασιλείς αλλά και βασίλισσες της Αιγύπτου, που χιλιετίες τώρα αναπαύονται στη σιωπή. Τα άψυχα αυτά σώματα ήταν αδύναμα και συρρικνωμένα. Έκανε εντύπωση που κάποιος μπορούσε να δει τα μαλλιά τους, ακόμα και το χτένισμά τους.

Η μούμια που σχολιάστηκε περισσότερο, ήταν αυτή του Ραμσή του Β’ του πανίσχυρου Φαραώ της Αιγύπτου, που είχαν δει το υπερμέγεθες άγαλμά του, την πρώτη μέρα στο Grand Museum του Καΐρου. Ένας βασιλιάς με ανάστημα θεού εκεί, κειτόταν μπροστά τους άφθαρτος μεν αλλά άσαρκος και αδύναμος, φέρνοντας στο νου ότι η ματαιότητα της υπερβολής δεν σε συνοδεύει μετά το θάνατο. Πέθανε στα 92 του χρόνια, σε αρκετά μεγάλη ηλικία για εκείνη την εποχή. Είχε αποκτήσει με τις πολλές συζύγους του, εκατό παιδιά. Ήταν ένας πολύ επιτυχημένος Φαραώ που φρόντισε να διατηρήσει την μνήμη του κτίζοντας πολλά μνημεία. Το πιο γνωστό είναι το  Αμπού Σιμπέλ, στη νότια Αίγυπτο, ένα από τα πιο καλά διατηρημένα ιερά της αρχαίας Αιγύπτου, αφιερωμένο στον ίδιο, στη γυναίκα του Νεφερτάρι και σε 4 θεότητες.

Και εδώ όμως η Νεφέλη της πρόσθεσε κάποια ενδιαφέρουσα πληροφορία.

-Ο Ραμσής ο Β΄ δεν ήταν σπουδαίος μόνο για τα μνημεία που άφησε και για τις γυναίκες που είχε. Κατά την περίοδο της βασιλείας του μεγάλη ξηρασία μάστιζε την περιοχή και μεγάλοι πολιτισμοί, όπως οι Ασσύριοι καταστράφηκαν. Οι Αιγύπτιοι επιβίωσαν. Σύγχρονοι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι έκαναν πειράματα με τις ποικιλίες των δημητριακών και καλλιεργούσαν τις πιο ανθεκτικές και αυτές που ήθελαν λιγότερο νερό. Κατάφεραν επίσης να αναπτύξουν μία μέθοδο υπολογισμού του νερού που θα έφερνε ο Νείλος – το Νειλόμετρο – κάθε χρόνο, για να ξέρουν πόσο μεγάλες εκτάσεις θα μπορούσαν να καλλιεργήσουν. Έτσι πέτυχαν να διατηρούν ικανοποιητικές ποσότητες τροφής για τις ανάγκες τους.

Η επόμενη στάση τους ήταν το παζάρι του Χαν Ελ Χαλίλ.  Η Σοφία το είχε ακούσει από το τραγούδι του Αλκίνοου Ιωαννίδη « Στην αγορά του Αλ Χαλίλι» και περίμενε να  δει κάτι πολύ εξωτικό και ανατολίτικο. Ήταν πραγματικά ένα ανατολίτικο παζάρι, αλλά με εμφανή τα σημάδια  της τουριστικής ατραξιόν. Απίθανο να ερχόταν ένας Αιγύπτιος εδώ να ψωνίσει. Υπήρχαν τα πάντα, από ξηρούς καρπούς, μπαχαρικά, παραδοσιακές στολές, τσάντες, τσαντάκια, πήλινα αντικείμενα, μεταλλικά αντικείμενα και ότι μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου. Ακόμα και η μυρωδιά του χώρου ήταν ιδιαίτερη καθώς οι πωλητές έκαιγαν ανατολίτικα θυμιάματα για να διαφημίσουν τα εμπορεύματά τους.

Τα μαγαζάκια τους, πρόχειρα καταλύματα, το ένα πλάι στο άλλο, σχηματίζοντας δαιδαλώδη δρομάκια, έκαναν τη Σοφία προς στιγμή να νοιώσει ότι θα μπορούσε να χαθεί. Ακολουθούσε τη Νεφέλη και τον Χανς, με δυσκολία ανάμεσα στο πλήθος. Η ίδια δεν ήθελε να αγοράσει κάτι, όμως θυμήθηκε την γειτόνισσά της την Ελπίδα, που πότιζε τις γλάστρες της και σκέφτηκε ότι ήταν μια καλή ευκαιρία να της πάρει ένα δώρο. Όμως δεν τολμούσε να σταματήσει μόνη της κάπου, απλά ακολουθούσε τη Νεφέλη και περίμενε πού θα ψώνιζε εκείνη για να επιλέξει και η ίδια το δώρο της.

Οι πωλητές ήταν πιεστικοί και επίμονοι στη προσπάθειά τους να αναγκάσουν τους τουρίστες που κυκλοφορούσαν να αγοράσουν τα προϊόντα τους. Μιλούσαν στα αραβικά, μερικές λέξεις στα ισπανικά ή στα αγγλικά ή στα ελληνικά, ότι ήξεραν τέλος πάντων, μέχρι να πετύχουν την γλώσσα των τουριστών που είχαν μπροστά τους. Οι επισκέπτες από την Κύπρο είχαν σαφή οδηγία από τον ξεναγό τους να παζαρέψουν την τιμή, γιατί αυτή ήταν η κουλτούρα της χώρας και έτσι γίνονταν οι συναλλαγές. Πράγμα περίπλοκο για την Σοφία, που δεν είχε ξανακάνει κάτι τέτοιο στη ζωή της. Πρόσεξε ότι σχεδόν όλα τα προϊόντα ξεκινούσαν από σαράντα ευρώ και κατέληγαν στα δέκα, στα πέντε, ακόμα και στα τρία. Εξαρτιόταν από το πόσο δεινός ήταν ο αγοραστής στο παζάρεμα.

Σε κάποια στιγμή η Νεφέλη μπήκε σε ένα μαγαζάκι που είχε μεταξύ άλλων, σκακιέρες διακοσμημένες γιατί ήθελε να αγοράσει μια για να παίζουν με τον Χανς. Εκείνες που της έδειχνε ο πωλητής δεν την ικανοποιούσαν και ήταν έτοιμη να φύγει, όταν αυτός πρότεινε να την πάρει στα πισινά δωμάτια για να της δείξει περισσότερη ποικιλία. Η ίδια δεν ήθελε να τον ακολουθήσει και εκείνος επέμενε. Είχε καταντήσει πολύ φορτικός και όταν η Νεφέλη ξεκίνησε να φύγει, την άρπαξε από το χέρι. Η Νεφέλη το τράβηξε αλλά εκείνος την κρατούσε σφιχτά.

Με έκπληξή της, είδε η Σοφία τον Χανς να σηκώνει το μπαστούνι του και να τον κτυπά στο χέρι. Εκείνος έβγαλε μια κραυγή και την άφησε. Αμέσως όλοι τους βγήκαν από το μαγαζί και απομακρύνθηκαν κακήν κακώς. Ήταν τότε που με την άκρη του ματιού της είδε η Σοφία, την ξανθιά γυναίκα να παρακολουθεί από μακριά και να εξαφανίζεται.

-Σύμπτωση; Σκέφτηκε, ποιος ξέρει;

Δεν είπε τίποτα πάντως. Δεν ήθελε να περιπλέξει περισσότερο την κατάσταση. Όπως ήταν αναστατωμένοι όλοι τους αποφάσισαν να πάνε σε ένα καφέ που τους προτάθηκε από τον ξεναγό για να φάνε κάτι και να ηρεμίσουν. Εκεί συνάντησαν και άλλα άτομα από το γκρουπ τους, που έπαιρναν ένα ελαφρύ γεύμα και τους διηγήθηκαν την πρόσφατη εμπειρία τους. Έγινε μεγάλη συζήτηση και όλοι ξαφνιάστηκαν για τον βίαιο τρόπο που χρησιμοποίησε ο πωλητής. Ναι μεν ήταν αφόρητα πιεστικοί στη προσπάθειά τους να πουλήσουν τα προϊόντα τους, όχι όμως να φτάνουν και σε τέτοιες μεθόδους!

-Πολύ περίεργη συμπεριφορά, συμπέραναν όλοι.

-Τέλος καλό, όλα καλά, είπε η Νεφέλη για να σταματήσει τη συζήτηση. Ας το ξεχάσουμε. Ήταν μια άτυχη στιγμή.

Όση ώρα συζητούσαν η Σοφία κοίταζε γύρω της, αφενός για να δει αν τους ακολούθησε η ξανθιά γυναίκα αφ’ εταίρου για να μελετήσει τη διακόσμηση του χώρου, που εξέφραζε την αιγυπτιακή αισθητική και παράδοση. Τουλάχιστον έτσι υπέθετε.

Την ξανθιά γυναίκα δεν την εντόπισε. Το καφέ – εστιατόριο ήταν αρκετά μεγάλο, με χαμηλό φωτισμό, χαρακτηριστικό των περιοχών με πολύ ψηλές θερμοκρασίες που προσπαθούν να διατηρήσουν μια δροσερή ατμόσφαιρα εσωτερικά. Τα γκαρσόνια ήταν ντυμένα με παραδοσιακές στολές και φορούσαν ένα κόκκινο φέσι στο κεφάλι τους. Το πάτωμα ήταν διακοσμημένο με γεωμετρικά μαυρόασπρα σχήματα, που στη μέση σχημάτιζαν ένα λουλούδι με καρδιά στο χρώμα της ώχρας. Το ταβάνι κοσμούσε  ένα ξυλόγλυπτο γεωμετρικό μοτίβο και τα παράθυρα είχαν ένα μεταλλικό πλέγμα σε τετράγωνα σχήματα.. Υπήρχαν χαμηλοί καναπέδες με χαμηλά τραπεζάκια, καθώς επίσης και ξύλινα τραπέζια με ξύλινες καρέκλες. Στους τοίχους υπήρχαν φωτογραφίες, ίσως των ιδρυτών του καφέ, και μεγάλοι καθρέφτες, αλλά κατά τα άλλα το σύστημα παραγγελιών και πληρωμών ήταν οργανωμένο με ηλεκτρονικό τρόπο και μοντέρνες μεθόδους. Οι περισσότεροι θαμώνες ήταν φανερό ότι ήταν ξένοι.

-Ένα «παραδοσιακό» καφέ για τουρίστες, σκέφτηκε. Είναι όμως πολύ όμορφο και άρτια οργανωμένο.

Ο Χανς ήταν πολύ περιποιητικός προς την μητέρα του, σαν να την νοιαζόταν περισσότερο, μετά το περιστατικό. Ήπιαν όλοι τους τον υπέροχο χυμό από γκουάβα, που βρίσκεις παντού στην Αίγυπτο και έφαγαν φαλάφελ, ένα ντόπιο έδεσμα, σαν κεφτεδάκια, καμωμένα με κουκιά.

Βγαίνοντας από το καφέ, η Νεφέλη δήλωσε ότι δεν είχε καμιά διάθεση να επιστρέψει στα στενά δρομάκια με τα μικροσκοπικά μαγαζιά που οδηγούσαν σε κρυφούς χώρους, στο πίσω μέρος τους. Συμφώνησαν να περπατήσουν στην Πλατεία με το τέμενος, κοντά στο σημείο που θα τους έπαιρνε το λεωφορείο τους. Υπήρχαν και εκεί μαγαζιά καθώς και πλανόδιοι πωλητές. Επιτέλους η Σοφία κατάφερε να αγοράσει ένα πορτοφόλι για την κυρία Ελπίδα. Θεωρώντας ότι είχε εξαντλήσει όλες τις ικανότητες για παζάρεμα – ιδιότητα που μόλις τώρα είχε αποκτήσει – το πήρε μόλις 10 ευρώ από 40 που ήταν η αρχική τιμή. Με έκπληξή της έμαθε αργότερα ότι οι υπόλοιποι είχαν αγοράσει τρία στη τιμή των 10 ευρώ!

-Δεν κάνω εγώ για παζάρεμα! σκέφτηκε.

Σιγά – σιγά μαζεύτηκε όλη η ομάδα και πήραν το λεωφορείο για το αεροδρόμιο. Η Σοφία βρήκε την ευκαιρία να μιλήσει με τη Νεφέλη για να σχολιάσουν το περιστατικό στην αγορά. Εκείνη όμως δεν φαινόταν να θέλει να συνεχίσει να μιλά για αυτό, έτσι η Σοφία σώπασε. Μέσα της όμως σκεφτόταν ότι ο πωλητής, εκτός από την επιμονή του να την κάνει να ψωνίσει, ίσως ήθελε να την απαγάγει γιατί είναι τόσο εντυπωσιακή. Ήξερε ότι στους Άραβες αρέσουν πολύ οι ωραίες γυναίκες.

-Τι ανοησίες είναι αυτές! θύμωσε με τον εαυτό της. Πώς θα την έκλεβε αφού ήμασταν όλοι εκεί; Αν όμως την παρέσερνε στα πίσω δωμάτια, πού θα τους βρίσκαμε εμείς σε εκείνο το λαβύρινθο; Έπειτα είναι και εκείνη η ξανθή γυναίκα που εμφανίζεται κάθε λίγο και λιγάκι. Είναι τυχαίο ή παίζει κάποιο ρόλο;

-Σταμάτησε αυτές τις σκέψεις! Είπε αυστηρά στον εαυτό της. Προσπάθησε να απολαύσεις το ταξίδι! Καλού κακού όμως θα την έχω από κοντά, όταν είμαστε ανάμεσα σε πλήθος, κατέληξε.

Η πτήση τους ήταν σύντομη, μιας ώρας περίπου, αλλά η πορεία τους ήταν εντυπωσιακή. Όπως το αεροπλάνο κατευθυνόταν προς το Λούξορ, νότια δηλαδή του Καΐρου, την ώρα που ο ήλιος χάνεται στον ορίζοντα, μπορούσαν να δουν στα δεξιά τους ένα πορτοκαλί ηλιοβασίλεμα και στην αριστερή πλευρά τους, μία κόκκινη πανσέληνο να αναδύεται. Αυτό το θέαμα διάρκεσε σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού. Ήταν μαγεία!

-Σε αυτή τη χώρα από τα πανάρχαια χρόνια οι άνθρωποι λάτρεψαν τον ήλιο και το φως του, είπε η Νεφέλη. Είναι μια ώρα που ταξιδεύουμε και δεν βλέπουμε τίποτε άλλο από την ομορφιά των ουρανίων σωμάτων. Είναι φυσικό οι άνθρωποι να έχουν συνδεθεί με τον έναστρο ουρανό και να ταυτίζουν τα μνημεία τους με τα αστέρια. Ξέρεις, θεωρούσαν ότι ο θεός Όσιρις προερχόταν από τον αστερισμό του Ωρίωνα. Και όπως σου έχω πει οι τρεις πυραμίδες της Γκίζας ταυτίζονται με τις ακριβείς θέσεις των τριών αστεριών που βρίσκονται στη ζώνη του Ωρίωνα.

-Τι εννοείς «στη ζώνη» του Ωρίωνα;

-Ο Ωρίωνας είναι ένας αστερισμός που αποτελείται από οκτώ βασικά αστέρια και πολλά μικρότερα, που αν τα συνδέσεις μεταξύ τους με νοητές γραμμές, μοιάζουν με άνδρα τοξοβόλο που έχει προτεταμένο το τόξο του. Στη μέση του άνδρα, εκεί που βρίσκεται η ζώνη, υπάρχουν τα τρία άστρα που οι θέσεις τους αντιστοιχούν με τις πυραμίδες της Γκίζας. Και το εκπληκτικό είναι ότι σε ανάλογες θέσεις, έχουν τοποθετήσει και οι Αζτέκοι τις πυραμίδες τους, στο Τεοτιουακάν στο Μεξικό.

-Εντυπωσιακό! Χιλιάδες μίλια μακριά, αντίστοιχα κτίσματα, αντίστοιχες χωροθεσίες!

-Αν αρχίσει κάποιος να μελετά αστρονομία, αρχαιολογία, ιστορία, ακόμα και μαθηματικά καταλαβαίνει ότι όλα συνδέονται μεταξύ τους και δημιουργούν μια μαγική και υπέροχη εικόνα του κόσμου μας, που δεν περιλαμβάνει απλά τη γη, αλλά ολόκληρο το σύμπαν.

-Τι ωραία που τα θέτεις! Ίσως αν μπορέσουμε να δούμε αυτή τη μεγάλη εικόνα να πάψουμε να φανατιζόμαστε με τις θρησκείες μας, με τις πατρίδες μας, με τα εγωκεντρικά θέλω μας και να συγκεντρωθούμε σε αυτόν τον υπέροχο κόσμο που μας περιβάλλει.

-Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται ρομαντικά και ανέφικτα, όμως αν σκεφτούμε πως ότι κάνει ο άνθρωπος το κάνει για να νοιώσει πλήρης και ευτυχισμένος και τις περισσότερες φορές παγιδεύεται στα πλοκάμια που ο ίδιος στήνει, χωρίς να βρίσκει αυτό που ψάχνει, η πρόταση αυτή είναι μια καλή εναλλακτική.

-Αυτό είναι πραγματικά που μου έλειψε στη ζωή. Η αναζήτηση, η περιπέτεια, το άλλο, πέραν από το κατεστημένο.

Εκείνη τη στιγμή η Νεφέλη πήρε το χέρι της Σοφίας στο δικό της και της είπε:

-Το ταξίδι αυτό είναι η ευκαιρία σου! Φαίνεται ότι θα είναι περιπετειώδες και μυστήριο. Να δούμε λοιπόν αν θα το απολαύσεις!

Η Σοφία χαμογέλασε και δεν είπε τίποτε. Ήδη διαισθανόταν ότι πέραν από την περιήγηση στη χώρα της Αιγύπτου διαδραματιζόταν και μια άλλη ιστορία που ακόμα δεν μπορούσε να προσδιορίσει. Όμως ήταν έτοιμη για την περιπέτεια, Να μην σου πω ότι την προσδοκούσε.

Εκείνο το βράδυ στο δείπνο κάθισαν με μερικά άλλα άτομα από το γκρουπ τους. Ήταν ο Μιχάλης και η Άννα και οι δύο συνταξιούχοι τραπεζικοί υπάλληλοι, καθώς και η Μαρία που ήταν επίσης συνταξιούχος δασκάλα. Η υπόθεση αναπόφευκτά επικεντρώθηκε στην πρωινή περιπέτεια της Νεφέλης.

Οι απόψεις έδιναν και έπαιρναν. Ο Μιχάλης έλεγε ότι θα έπρεπε να καλέσουν την αστυνομία. Στην Άννα η όλη ιστορία φάνταζε πολύ περίεργη, γιατί οι Μουσουλμάνοι δεν αγγίζουν συνήθως τις ξένες γυναίκες. Η Μαρία όμως εξέφρασε εκείνο που όλοι σκέφτονταν και κανείς δεν έλεγε: ότι η Νεφέλη είναι μια πολύ όμορφη γυναίκα και οι προθέσεις του Αιγυπτίου θα μπορούσε να είναι πολύ πιο δόλιες, από το να προσπαθεί να της πουλήσει μια σκακιέρα.

Η Νεφέλη τους άκουγε ευγενικά και ψύχραιμα. Δεν φαινόταν να την ευχαριστεί η συζήτηση αλλά έκρυβε τα αισθήματά της. Ο Χανς έδειξε φανερά ότι ενοχλήθηκε και σηκώθηκε από το τραπέζι. Έτσι σιγά – σιγά η κουβέντα σταμάτησε και άρχισαν όλοι να σχολιάζουν τι είχαν δει την ημέρα που πέρασε.

Τα αισθήματα της Σοφίας ήταν ανάμεικτα. Μέσα της είχε μια ανησυχία για την φίλη της, καταλάβαινε ότι κάτι απροσδιόριστο συνέβαινε, όμως ένοιωθε και μια εμπιστοσύνη και μια βεβαιότητα ότι όλα θα πάνε καλά.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *