Ιερογλυφικά στον ήλιο- Κεφάλαιο 3

Posted by: Maria Atalanti

Published on: 14/05/2024

Back to Blog

  Η Αλεξάνδρεια

Την άλλη μέρα ξεκίνησαν για την Αλεξάνδρεια. Αυτή τη πόλη της Αιγύπτου, έκτισαν οι Έλληνες, ανέπτυξαν οι Έλληνες και όλη η ιστορία της  συνυφαίνεται με τον ελληνισμό. Για την Αλεξάνδρεια ήξερε πολλά και η Σοφία, δεν περίμενε να της μιλήσει η Νεφέλη, αν και θα την ευχαριστούσε να μάθει κάτι περισσότερο.

Το ταξίδι ήταν μεγάλο, τρεις περίπου ώρες να πάνε και άλλες τόσες να επιστρέψουν. Το τοπίο ήταν πολύ ενδιαφέρον, γιατί όπως ταξίδευαν κατά μήκος του Νείλου, γύρω τους ήταν πράσινη, καλλιεργημένη γη, δεν υπήρχαν οι άθλιες πολυκατοικίες του Καΐρου, ο ουρανός ήταν γαλάζιος και ένα αίσθημα ευφορίας πλημμύρισε την Σοφία.

Οι συνταξιδιώτες της, ταυτιζόμενοι πλήρως με το σύνδρομο του μαθητή που πάει εκδρομή, τραγουδούσαν έλεγαν ανέκδοτα και άκουγαν το ξεναγό που τους εξηγούσε τι έβλεπαν στο δρόμο τους. Ήταν μια πολύ ευχάριστη ατμόσφαιρα, που της θύμιζε τις σχολικές εκδρομές και την χαρά των παιδιών.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, βρήκαν την ευκαιρία οι δύο γυναίκες να μιλήσουν για τις ζωές τους. Η Σοφία είπε στη Νεφέλη για το γάμο με τον Κυριάκο, για τη μονότονη ζωή που έζησε δίπλα του, αλλά και για το γεγονός ότι της άφησε ένα καλό κομπόδεμα που της επέτρεπε τώρα να κάνει αυτό το ταξίδι. Της μίλησε επίσης για τα χρόνια που ήταν δασκάλα και για την αγάπη που είσπραττε από τα παιδιά.

-Αυτή η αγάπη κατέληξε είναι ότι πολυτιμότερο πήρα στη ζωή μου και ευγνωμονώ τον Θεό για αυτό.

-Ο Ότο, είπε η Νεφέλη, σίγουρα δεν ήταν φανατικά θρησκευόμενος, ούτε στενόμυαλος. Ήταν πολύ έξυπνος, δυναμικός αλλά και αρκετά αυταρχικός. Πέρασα μια πλούσια ζωή δίπλα του, τίποτα δεν μου έλειψε, αλλά πάντοτε στη σκιά του. Είχα μια πολύ δύσκολη γέννα και μετά δεν μπορούσα να κάνω άλλο παιδί. Έτσι ότι πολυτιμότερο έχω είναι ο Χανς. Μην τον βλέπεις έτσι, μοναχικό και ανέκφραστο, φταίει η εφηβεία, το γεγονός ότι έχασε τον πατέρα του αλλά και το πρόβλημα που έχει με το πόδι του. Μέχρι τα δώδεκά του ήταν πολύ χαρούμενο και γλυκό παιδί. Μετά άρχισε να αισθάνεται μειονεκτικά, να νομίζει ότι είναι ένα τέρας και άλλα παρόμοια.

-Πόσο χρονών είναι τώρα ο Χανς;

-Πριν λίγες μέρες έκλεισε τα δεκαοκτώ. Αλλά βασικά είναι ακόμα έφηβος. Τουλάχιστον έτσι συμπεριφέρεται.

-Ναι, τα αγόρια αργούν να ωριμάσουν, συμφώνησε η Σοφία. Ακόμα και μέχρι τα 25, να μην σου πω, είναι έφηβοι.

-Ελπίζω να το ξεπεράσει νωρίτερα, είπε η Νεφέλη γελώντας. Δεν θα αντέξω ακόμα τόσα χρόνια!

Η συζήτηση αυτή έκανε την Σοφία να αναθεωρήσει την άποψή της ότι ο Χανς ήταν υιοθετημένο παιδί.

-Είναι φανερό ότι τον γέννησε η Νεφέλη, σκέφτηκε. Ίσως να μοιάζει στους γονείς της. Ποιος ξέρει;

Η είσοδος στη πόλη της Αλεξάνδρειας από μία τεράστια πύλη που έγραφε το όνομα της πόλης στα αραβικά, έκανε την Σοφία να συγκεντρωθεί στο τοπίο γύρω της και να αφήσει τις σκέψεις. Ο ξεναγός τους, τους είπε ότι παλαιότερα η ονομασία της πόλης στη πύλη ήταν γραμμένη με λατινικούς χαρακτήρες και αυτό ήταν πιο εντυπωσιακό. Της έδινε μια κοσμοπολίτικη υπόσταση που εξέφραζε την πραγματική καταγωγή της και την ιστορία της.

Ο ουρανός ήταν γαλάζιος και το φως λαμπερό, προδιαθέτοντάς τις για κάτι ευχάριστο. Πέρασαν αρχικά από μια βιομηχανική περιοχή, που έδινε το αίσθημα της ανάπτυξης και συνεχίζοντας έφτασαν στο κέντρο της πόλης. Θα μπορούσε κανείς να δει την παλιά της αίγλη να καθρεφτίζεται στα επιβλητικά κτήρια που κοσμούσαν τους δρόμους, αλλά τώρα πια η εγκατάλειψη και η έλλειψη συντήρησης τα είχαν μετατρέψει σε ετοιμόρροπα οικοδομήματα. Ένοιωσαν και πάλι την καρδιά τους να σφίγγεται. Ήταν κρίμα, πολύ κρίμα.

Επισκέφθηκαν αρχικά το Πατριαρχείο και αργότερα το σπίτι του μεγάλου Έλληνα ποιητή της Αλεξάνδρειας  Καβάφη. Ο τελικός τους προορισμός ήταν αυτό που η Σοφία περίμενε με αγωνία: Η νέα βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.

H Bibliotheca Alexandrina, όπως ονομάζεται, είναι ένα εντυπωσιακό κτήριο, κτισμένο παράλληλα με τη θάλασσα της Μεσογείου, περίπου εκεί που κάποτε ήταν η αρχαία βιβλιοθήκη της πόλης που κτίστηκε από τον Πτολεμαίο Α’, τον Σωτήρα. Είναι ένα μοντέρνο συγκρότημα που αποτελείται από το κτήριο της βιβλιοθήκης, ένα αστεροσκοπείο και μουσείο. Σχεδιάστηκε από το  νορβηγικό αρχιτεκτονικό γραφείο Snohetta. Είναι οι ίδιοι αρχιτέκτονες που σχεδίασαν και την περίφημη Όπερα του Σύδνεϋ. Η οροφή είναι στρογγυλή, γυάλινη και επικλινής προς την πλευρά της θάλασσας, ώστε να μοιάζει με ηλιακό δίσκο ο οποίος αναδύεται από το έδαφος, βασικό στοιχείο του αρχαίου αιγυπτιακού πολιτισμού. Το κεντρικό αναγνωστήριο, μια υπόστυλη, κλιμακωτή αίθουσα εμπνευσμένη από τη φαραωνική αρχιτεκτονική, είναι η μεγαλύτερη αίθουσα ανάγνωσης στον κόσμο. Στον τοίχο από γρανίτη που περιβάλλει το κτήριο έχουν χαραχθεί δείγματα από όλες τις μορφές γραφής που είναι γνωστές στον κόσμο.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που τους έδωσε ο ξεναγός τους η ανέγερση της βιβλιοθήκης έγινε με την συνδρομή της UNESCO καθώς και πολλών κρατών παγκοσμίως, μεταξύ των οποίων και της Ελλάδας.

-Νομίζω δεν υπάρχει πιο συγκινητική κίνηση από το να συμβάλει η ανθρωπότητα στη συγκέντρωση και διατήρηση της γνώσης. Η γνώση είναι το πολυτιμότερο απόκτημα του ανθρώπου διαχρονικά και όταν όλοι συμβάλουν στη συντήρησή της, χωρίς εθνικούς και θρησκευτικούς αποκλεισμούς είναι μεγαλειώδες, είπε η Σοφία.

-Συμφωνώ απόλυτα, απάντησε η Νεφέλη. Εμένα με συγκίνησε ο εξωτερικός τοίχος με τα δείγματα γραφής από όλο τον κόσμο. Είναι ωσάν κάθε φυλή της ανθρωπότητας να καταθέτει τη παρουσία της με τα σύμβολα μάθησης που διαθέτει.

-Είμαι πραγματικά ευτυχισμένη που μπόρεσα να έρθω! Είπε η Σοφία. Ελπίζω μια μέρα η βιβλιοθήκη αυτή να μπορέσει να συγκεντρώσει όλη τη γνώση του κόσμου, όπως ήταν και η αρχαία βιβλιοθήκη. Άραγε σήμερα που να βρίσκονται τα περισσότερα κείμενα της ανθρώπινης νόησης;

-Θεωρώ στο Βατικανό, απάντησε η Νεφέλη. Κάποτε διάβασα ότι κάτω από το κτήριο υπάρχουν επτά ή εννέα όροφοι – δεν θυμάμαι ακριβώς – με συγγράμματα από όλο το κόσμο και από όλες τις εποχές. Όμως δεν μπορεί να έχει πρόσβαση ο καθένας. Τα διαφυλάσσουν για δικούς τους σκοπούς.

-Φυσικά, όποιος έχει τη γνώση, έχει και τη δύναμη. Μην το ξεχνάς αυτό! Και οι θρησκείες παντού, θέλουν να διατηρούν τη δύναμή τους και την επιβολή τους στα πλήθη.

Το εσωτερικό της βιβλιοθήκης ήταν φωτεινό, εξ αιτίας της γυάλινης οροφής . Ήταν ένας ενιαίος χώρος που ανέβαινε κλιμακωτά, με επίπεδα, ώστε όλοι οι αναγνώστες να έχουν φως . Τους χώρους της βιβλιοθήκης κοσμούσαν έργα τέχνης που αντιπροσώπευαν τους μεγάλους μύστες της γνώσης και της συγγραφής όλων των εποχών και όλων των φυλών. Ανάμεσά τους ήταν μια προτομή του Καβάφη, του μεγάλου αλεξανδρινού ποιητή, της «Ιθάκης» και του «Περιμένοντας τους βαρβάρους», ένα παγκάκι, σαν ανοικτό βιβλίο από έργο του Σαίξπηρ, καθώς και μια προτομή του αρχαίου Έλληνα Δημήτριου του Φαληρέως, ο οποίος καθοδήγησε τον Πτολεμαίο τον Α΄ να  δημιουργήσει την αρχαία βιβλιοθήκη και ανέλαβε τον εφοδιασμό και την ταξινόμηση των συγγραμμάτων που περιείχε. Υπήρχαν επίσης ισλαμικές επιγραφές, μοντέρνα έργα γλυπτικής και πολλά άλλα.

Η ομάδα των ταξιδιωτών από την Κύπρο ανεβοκατέβαινε στα διάφορα επίπεδα της βιβλιοθήκης και θαύμαζε τα έργα τέχνης. Η Σοφία και η Νεφέλη πήγαιναν μαζί και σχολίαζαν ότι έβλεπαν. Ο Χανς προχωρούσε και πάλι μόνος και σιωπηλός. Σε μια στιγμή η Σοφία παρατήρησε μια γυναίκα που τις κοίταζε. Ήταν μια ξανθιά κυρία, γύρω στα 40 – 45, με ίσια μαλλιά μέχρι τους ώμους, άχρωμη, χωρίς κανένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό. Εκείνο που την έκανε να την προσέξει ήταν γιατί είχε την εντύπωση πως είχε δει την ίδια γυναίκα και την προηγούμενη μέρα, όταν ήταν στο μουσείο και αργότερα στις πυραμίδες.

-Μην παραλογίζεσαι Σοφία, είπε στον εαυτό της. Όλοι οι τουρίστες στους ίδιους τόπους πάνε. Πιθανότατα να την είδες και χθες γιατί και το δικό της γκρουπ επισκέπτεται τα ίδια αξιοθέατα. Και αν ακόμα μας παρατηρεί, τι μ’ αυτό; Η Νεφέλη είναι τόσο εντυπωσιακή που όλοι την κοιτάζουν.

Και έβγαλε την σκέψη από το μυαλό της. Όμως σε κάποια βαθιά στρώματα του νου της εκείνη έμεινε να παραφυλάει.

Στο ταξίδι της επιστροφής η Νεφέλη βρήκε και πάλι την ευκαιρία να προσθέσει μερικές πληροφορίες σχετικά με την πόλη της Αλεξάνδρειας.

-Ξέρεις ότι γίνεται μεγάλη διαμάχη για το πού βρίσκεται ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου; Ρώτησε την Σοφία.

-Ου βέβαια! Απάντησε η Σοφία. Η Αλβελέρ λέει ότι βρίσκεται στη Βεργίνα, άλλοι λένε βρίσκεται στην Αλεξάνδρεια και άλλοι στην Αμφίπολη. Από ότι ξέρω όταν πέθανε ο Μέγας Αλέξανδρος στην Βαβυλώνα ξεκίνησε μια πομπή για να μεταφέρει το σώμα του στη Μακεδονία για ταφή, αλλά το έκλεψε ο Πτολεμαίος και το έθαψε στην Αλεξάνδρεια.

-Αυτή είναι η επικρατούσα άποψη και κατά κάποιο τρόπο είναι αρκετά τεκμηριωμένη. Υπάρχουν μαρτυρίες σε αρχαία συγγράμματα ότι μέχρι τον 4ο αιώνα μ.Χ. σημαντικοί άνθρωποι της αρχαιότητας, όπως ο Ιούλιος Καίσαρας επισκέφθηκαν τον τάφο στην Αλεξάνδρεια. Από την άλλη η σωρός που ανακαλύφθηκε στη Βεργίνα ανήκει σε άνδρα ηλικίας πέραν των 40 ετών, ενώ ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν μόλις 33 χρονών όταν πέθανε. Αλλά εγώ θα ήθελα να σου πω για μια άλλη ενδιαφέρουσα εκδοχή.

-Για πες, με έχεις ιντρικάρει!

-Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Υπάρχει ένας αιγυπτιολόγος με το όνομα Andrew Chugg, ο οποίος έχει μελετήσει πολύ το θέμα και έχει γράψει και σχετικό βιβλίο «The Lost Tomb of Alexander the Great».

-Σύμφωνα με τον Andrew Chugg, ο Μέγας Αλέξανδρος ο οποίος είχε ονομαστεί Φαραώ, είχε ταφεί αρχικά στη Μέμφιδα σε τάφο ενός Φαραώ ο οποίος είχε εξοριστεί από τους Πέρσες και πέθανε στο εξωτερικό. Στον τάφο αυτό βρέθηκαν αγάλματα αρχαίων Ελλήνων όπως του Ομήρου, αλλά και πολλών άλλων, πράγμα εξαιρετικά παράξενο για Αιγύπτιο Φαραώ. Αργότερα η σωρός του μεταφέρθηκε στην Αλεξάνδρεια και τάφηκε σε μαυσωλείο, όπου τον επισκέπτονταν, όπως σου είπα, αρχαία ιστορικά πρόσωπα.

-Ο Andrew Chugg καταθέτει αρχαίο χάρτη της Αλεξάνδρειας στον οποίο φαίνεται η θέση του τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Όταν κατά τον τέταρτο αιώνα μ.Χ. οι αναφορές για το Μέγα Αλέξανδρο σταματούν, αρχίζουν άλλες αναφορές για τον τάφο ενός άλλου σημαντικού προσώπου: του Ευαγγελιστή Μάρκου, ο οποίος επίσης πιστεύεται ότι τάφηκε στην Αλεξάνδρεια. Εδώ ο συγγραφέας παρουσιάζει ένα άλλο χάρτη, βυζαντινό αυτή τη φορά που δείχνει τη θέση του τάφου του Αποστόλου Μάρκου. Και μάντεψε! Αν βάλει κανείς τους χάρτες αυτούς τον ένα πάνω στον άλλο, ταιριάζει απόλυτα η θέση των δύο τάφων!

-Εκπληκτικό!

-Γνωρίζεις ότι όταν επικράτησε ο Χριστιανισμός, πολλά σημαντικά μνημεία της αρχαιότητας καταστράφηκαν σαν παγανιστικά και άλλα μετατράπηκαν σε Χριστιανικά. Πολύ πιθανόν ο τάφος του Αλέξανδρου να ξεχάστηκε και να «ανακαλύφθηκε» σαν τάφος του Ευαγγελιστή Μάρκου.

-Μα η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Η σωρός του Ευαγγελιστή Μάρκου μεταφέρθηκε αργότερα στη Βενετία και τοποθετήθηκε στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μάρκου εκεί. Ο Andrew Chugg επισκέφθηκε την Βενετία αλλά φυσικά δεν του επέτρεψαν να εξετάσει τη σωρό του Ευαγγελιστή Μάρκου. Βρήκε όμως εκεί μία σπασμένη μαρμάρινη πλάκα στην οποία απεικονίζεται μία ασπίδα με τον ήλιο της Βεργίνας και ένα μέρος από ένα δόρυ πολύ μακρύ, όπως η σάρισα των Μακεδόνων. Οι διαστάσεις της πλάκας αν επεκταθούν ταιριάζουν με τις διαστάσεις μίας σαρκοφάγου.

-Πολύ ενδιαφέροντα όλα. Θα ψάξω αυτό το βιβλίο όταν επιστρέψουμε.

-Φυσικά όλα αυτά προς το παρόν είναι θεωρίες, αλλά αξιόλογες θεωρίες.

Οι δύο κυρίες σώπασαν. Ο δρόμος της επιστροφής ήταν μακρύς και  είχε νυχτώσει. Στα αριστερά τους έβλεπαν το φεγγάρι που ανέτειλε κόκκινο και μεγαλοπρεπές. Πανσέληνος ή σχεδόν πανσέληνος. Η Σοφία δεν μπορούσε να σηκώσει το βλέμμα της από πάνω του. Η ομορφιά του έναστρου ουρανού πάντοτε την μάγευε, πόσο μάλλον με ένα τόσο λαμπερό φεγγάρι.

Θες η κούραση, θες η μαγεία του ουρανού έκανε όλους τους συνταξιδιώτες της να σωπάσουν. Η Σοφία, που δεν είχε ζήσει άλλη φορά τέτοια εμπειρία στη ζωή της, αλλά και με την ευαισθησία που την χαρακτήριζε, ένοιωσε μια κατάνυξη μέσα σε αυτό το λεωφορείο που ταξίδευε από την Αλεξάνδρεια στο Κάιρο.

-Θεέ μου, τι γεμάτη μέρα! Σκέφτηκε. Η καρδιά μου πλημμυρίζει από ευγνωμοσύνη για αυτή την εμπειρία που έζησα και προσδοκώ και σε άλλες επαφές με την ιστορία και τον πλούτο αυτής της χώρας .Όπου υπάρχει πολιτισμός εκεί είναι η καρδιά του ανθρώπου και η έδρα του Θεού. Μακάρι και ο Κυριάκος να μπορούσε να το αντιληφθεί αυτό. Θα ζούσαμε μαζί μια πολύ ενδιαφέρουσα και λιγότερο μουντή ζωή. Όμως, ας είναι καλά, μου άφησε τα χρήματα για την ζήσω εγώ.

Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκε ήρεμα. Η αγωνία και η ανασφάλεια που ένοιωθε τις πρώτες μέρες είχε ήδη φύγει. Ήταν και αυτή μια σύγχρονη ταξιδιώτισσα, που βημάτιζε συνειδητά στα χνάρια ενός αρχαιότατου πολιτισμού, όχι γιατί έτσι έτυχε αλλά γιατί έτσι επέλεξε. Ήταν πλήρης.

Στα όνειρά της εναλλάσσονταν εικόνες από την διαδρομή αλλά και από την βιβλιοθήκη. Στο βάθος παραφύλαγε εκείνη η γυναίκα με τα ξανθά μαλλιά και το εξεταστικό βλέμμα. Σαν ξύπνησε όμως την έδιωξε κακήν κακώς. Μια καινούργια μέρα ξεκινούσε. Η Σοφία άνοιξε τα κανάλια της ψυχής της για να υποδεχθεί τις νέες εμπειρίες.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *