Ιερογλυφικά στον ήλιο – Κεφάλαιο 11

Posted by: Maria Atalanti

Published on: 06/07/2024

Back to Blog

 Η Τζαμίλα Φαρούκ

Το άλλο πρωί, μόλις σηκώθηκαν, η Νεφέλη βρήκε ένα μήνυμα από την διοργανώτρια του ταξιδιού που την ρωτούσε αν είχαν καμία εξέλιξη. Ενώ σκέφτοταν τι να απαντήσει, η Σοφία της πρότεινε:

-Κοίταξε Νεφέλη, δεν γνωρίζουμε καθόλου ποιοι έχουν απαγάγει τον Χανς ή αν έχει φύγει μαζί τους, τελοσπάντων, και δεν ξέρουμε ποιες θα μπορούσε να είναι οι προθέσεις τους ή αν παρακολουθείται το τηλέφωνό σου, ή στο κάτω – κάτω, ποια είναι η Τζαμίλα Φαρούκ. Προτείνω το εξής: Η διοργανώτρια του ταξιδιού είναι ένα κάπως ουδέτερο πρόσωπο, που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη Κύπρο και όχι εδώ. Θα της στείλω ένα σύντομο μήνυμα από το τηλέφωνό μου, ενημερώνοντάς την πού θα βρισκόμαστε σήμερα, μαζί με το τηλέφωνο της κυρίας Φαρούκ. Κάθε πρωί και κάθε βράδυ θα της στέλλω εγώ ένα μήνυμα για το πού είμαστε και έτσι θα ξέρει ότι είμαστε καλά. Σε περίπτωση που δύο συνεχόμενες φορές δεν πάρει μήνυμα από εμάς, σημαίνει κάτι συμβαίνει και θα πρέπει να ειδοποιήσει την αστυνομία.

-Συμφωνώ, πραγματικά με εντυπωσιάζεις! Έχεις αστυνομικό δαιμόνιο!

-Έχω διαβάσει αρκετά αστυνομικά μυθιστορήματα, αλλά αυτή η περιπέτεια έχει ενεργοποιήσει τον εγκέφαλό μου. Νοιώθω σαν να είμαι 30 χρονών!

-Μακάρι να ένοιωθα και εγώ έτσι. Ο δικός μου εγκέφαλος έχει μαγκώσει. Με δυσκολία σκέφτεται.

-Μην ανησυχείς καλή μου φίλη. Σκέφτομαι εγώ για σένα.

Πριν φύγουν για το σπίτι της κυρίας Φαρούκ, η Νεφέλη επικοινώνησε και με τις δύο πρεσβείες και πήρε πανομοιότυπη απάντηση: δεν υπήρχε κανένα νεότερο και από έλεγχο που έγινε στο αεροδρόμιο, ο Χανς δεν έχει φύγει από την χώρα, όπως και αριθμός Αμερικανών από το γκρουπ που έμεναν μαζί στο πλοίο. Φαίνεται ότι εξακολουθούν να βρίσκονται στην Αίγυπτο.

Στις 10 ακριβώς ο οδηγός της κυρίας Φαρούκ τις παρέλαβε από το ξενοδοχείο και τις οδήγησε σε ένα  αριστοκρατικό προάστειο του Καΐρου, την Ηλιούπολη. Εδώ το Κάιρο είχε μια άλλη όψη. Δεν υπήρχαν οι άθλιες πολυκατοικίες, αντίθετα οι πολυκατοικίες ήταν περιποιημένες, υπήρχαν χώροι πρασίνου, δενδροστοιχίες, εμπορικά κέντρα, επαύλεις, ξενοδοχεία, ορθόδοξες εκκλησίες, πολυτελή τζαμιά και γενικά έδινε την εντύπωση μιας κοσμοπολίτικης πόλης. Όπως έμαθαν αργότερα, η πόλη κτίστηκε εκεί, που το 1910 είχε κτίσει  μια πολυτελή κατοικία ο βαρόνος Εντουάρ Λούις Ιωσήφ και σιγά – σιγά, ανεγέρθηκαν και άλλα οικοδομήματα δημιουργώντας  την πόλη που είναι σήμερα.

Η κατοικία της κυρίας Φαρούκ ήταν έξω από το πολύβουα κέντρο της πόλης. Θα ήταν προτιμότερο κάποιος να την ονομάσει ένα μικρό παλάτι και όχι κατοικία. Φαινόταν αρκετά μεγάλη. Σίγουρα διέθετε πολλά δωμάτια. Αφού μπήκαν σε ένα περιφραγμένο χώρο με ψηλό κιγκλίδωμα, διασχίσαν ένα υπέροχο κήπο με φοίνικες και άλλα παραδοσιακά φυτά. Η κατοικία ήταν νεοκλασικού στυλ με αψίδες και εντυπωσιακά αραβικά μοτίβα, Τα παράθυρα ήταν ξυλόγλυπτα και η βεράντα της εισόδου ήταν διακοσμημένη με πολύχρωμα πλακάκια, ενώ στις δυο πλευρές της σκαλιστής εξώθυρας ξεχώριζαν δύο εντυπωσιακά βιτρό.

Η κυρία Φαρούκ τις περίμενε στην είσοδο. Ήταν μια ψηλή, επιβλητική κυρία, με γκρίζα μαλλιά, κοντά στα εξήντα πέντε. Φορούσε μια εντυπωσιακή μεταξωτή κελεμπία, σε βαθύ γαλάζιο, με κεντήματα από χρυσοκλωστή. Τις καλωσόρισε εγκάρδια και τις οδήγησε στο σαλόνι.

Το σαλόνι, όπως άλλωστε και όλοι οι χώροι, ήταν  ψηλοτάβανο, με περίτεχνες, γύψινες διακοσμήσεις και βαρύτιμους πολυελαίους. Το πάτωμα ήταν καλυμμένο με χαλιά. Χαλιά υπήρχαν και στους τοίχους, δίπλα από έργα τέχνης. Στο δωμάτιο δέσποζε ένα τεράστιο τζάκι, διακοσμημένο με κεραμικά πλακάκια. Ήταν αρχές του Μάρτη και στο Κάιρο υπήρχε σχετικό κρύο, έτσι στο τζάκι ήταν έκαιγε μια χαμηλή φωτιά που πρόσδιδε ζεστασιά στο χώρο. Η επίπλωση ήταν αραβικού στυλ με ντιβανοκασέλες, μαξιλάρες και χαμηλά τραπεζάκια, όλα σε ζεστά χρώματα, διακοσμημένα με γούστο. Από τα παράθυρα μπορούσες να δεις τον κήπο.

Στην αρχή υπήρχε μια σχετική αμηχανία και από τις δύο πλευρές. Πρώτη η κυρία Φαρούκ έσπασε τον πάγο ρωτώντας τις, τι θα ήθελαν να πιούν, τσάι ή καφέ. Ζήτησαν τσάι, γιατί είχαν πάρει καφέ στο ξενοδοχείο. Σε λίγο η υπηρέτρια έφερε το τσάι και το απόθεσε στο τραπεζάκι, μαζί με μερικά βουτήματα.

Πρώτη μίλησε η Νεφέλη:

-Κυρία Φαρούκ, ευχαριστούμε που μας δεχθήκατε στο σπίτι σας, όμως όπως ξέρετε δεν ήρθαμε εδώ για κοινωνική επίσκεψη. Ο Χανς, ο γιος μου και εγγονός σας, έχει χαθεί και θα θέλαμε τη βοήθειά σας για τον βρούμε. Δεν γνωρίζουμε τίποτα η μια για την άλλη και ίσως θα ήταν καλύτερα να αρχίσω εγώ, λέγοντάς σας ποια είμαι και πώς κατέληξα να γίνω η μητέρα του Χανς, του εγγονού σας.

Χωρίς συναισθηματισμούς αυτή τη φορά, η Νεφέλη διηγήθηκε όλα όσα είχε πει στην Σοφία το προηγούμενο βράδυ. Ήταν φανερό ότι ήταν η σειρά της κυρίας Φαρούκ να συγκινηθεί, όταν άκουσε με ποιο τρόπο η Νεφέλη έσωσε τον εγγονό της από πιθανόν θάνατο.

-Σε ευχαριστώ για ότι έκανες για τον εγγονό μου, είπε στο τέλος. Λυπούμαι πραγματικά που δεν γνώρισες την κόρη μου για να μπορέσεις να μου μιλήσεις για αυτή και τη σχέση της με αυτό τον άνδρα που την έκανε να αφήσει την οικογένειά της.

-Αυτός ο άνδρας, όπως τον αποκαλείτε, ήταν και δικός μου σύζυγος και μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι είχε αυτό το κάτι, που πολλές γυναίκες ψάχνουν στη ζωή τους. Την τρυφερότητα, την φροντίδα, την αγάπη, την δύναμη να αντιμετωπίζει κάθε κατάσταση και την γενναιότητα να αντικρύζει την αλήθεια κατάματα. Αυτός ο άνδρας, αγάπησε την κόρη σας με όλη του την καρδιά. Και, δυστυχώς για μένα, αυτή ήταν ο μεγάλος έρωτας της ζωής του. Την αγαπούσε βαθιά, μέχρι το τέλος της ζωής του.

-Δεν ξέρω τι να πω. Για μας ήταν αυτός που κατάστρεψε την οικογένειά μας.

-Ούτε και εγώ ξέρω αν τώρα είναι η ώρα, να κάνουμε αυτή τη συζήτηση, όμως σκεφτήκατε ποτέ ότι ίσως η δική σας αρνητική στάση να της προκάλεσε τόσο πόνο, που δεν μπόρεσε να παλέψει άλλο;

Η Σοφία κατάλαβε ότι τα πνεύματα είχαν οξυνθεί και αυτό δεν θα ήταν καθόλου καλό για το πρόβλημα που είχαν μπροστά τους να λύσουν. Έτσι πριν προλάβει η κυρία Φαρούκ να απαντήσει, επενέβη εκείνη.

-Σας παρακαλώ, κυρία Φαρούκ. Μιλήστε μας για σας, για την κόρη σας, για τον σύζυγό σας. Καταλαβαίνοντας η μια την άλλη, θα βρούμε τον τρόπο να ενεργήσουμε όλες για το καλό του Χανς. Το παρελθόν το έλυσε η ίδια η ζωή.

Η κυρία Φαρούκ έμεινε για λίγο σιωπηλή. Τα μάτια της ήταν υγρά. Όταν μίλησε η φωνή της ήταν σταθερή αλλά ήταν φανερό πως το μέσα της δονούσε η συγκίνηση.

-Έχετε δίκαιο. Αυτή η ιστορία λύθηκε πριν χρόνια με τρόπο οδυνηρό για όλους μας. Τουλάχιστον μαθαίνω ότι αυτός ο άνδρας, που αγάπησε η κόρη μου, ήταν αξιόλογος.

-Ότο ήταν το όνομά του, είπε η Νεφέλη.

Ναι, ο Ότο ήταν αξιόλογος και αγάπησε την κόρη μου και όπως φαίνεται τον αγάπησε και εκείνη. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Θα σας μιλήσω για μένα και την οικογένειά μου, με την ελπίδα, ίσως καταλάβετε και τη δική μας θέση. Όπως γνωρίζετε είμαστε μουσουλμάνοι. Στη δική μας παράδοση οι έρωτες δεν πολυχωρούν. Συνήθως οι γάμοι γίνονται με συνοικέσια, Όχι πάντοτε φυσικά, γιατί ο έρωτας είναι μέσα στη φύση του ανθρώπου και πάντοτε υπήρχαν παρασπονδίες. ‘Όπως και να έχει στην δική μου περίπτωση δεν συνέβηκε κάτι τέτοιο. Εγώ κατάγομαι από μια πολύ πλούσια οικογένεια της Αιγύπτου. Για την εποχή μου και για την γυναικεία φύση μου, είχα μορφωθεί αρκετά, γιατί και ο πατέρας μου είχε προοδευτικές ιδέες. Για αυτό μιλώ τόσο καλά αγγλικά.

-Όταν έγινα 20 χρονών και έκριναν οι γονείς μου ότι ήρθε η ώρα να παντρευτώ, μου διάλεξαν τον Ντάριους Φαρούκ, ένα μορφωμένο νέο, από πλούσια οικογένεια, κατάλληλο για μένα και την θέση μου στη κοινωνία. Τον παντρεύτηκα και ξεκινήσαμε μαζί την οικογένειά μας. Ο Ντάριους, ήταν δυναμικός, όπως λες ότι ήταν ο Ότο, ήταν όμως και φιλόδοξος και κάτω από κάτω από κάποιες συνθήκες θα μπορούσε να γίνει και πολύ σκληρός. Αρχικά γέννησα ένα γιο, τον Ναμπίλ μου και ύστερα έμεινα έγκυος με δίδυμα. Η γέννηση των διδύμων υπήρξε πολύ δύσκολη και δεν μπόρεσα να κάμω άλλα παιδιά. Ξέρετε εμείς οι μουσουλμάνοι, συνήθως κάνουμε πολλά παιδιά.

-Οπωσδήποτε, γέννησα τον Σαγιέτ και την Ντάλια. Ο Ντάριους είχε μια απίστευτη αδυναμία στη Ντάλια. Της έκανε όλα τα χατίρια, δεν μπορούσε να την χάσει και ενώ με τα αγόρια ήταν πολύ αυστηρός, η Ντάλια τον έκανε ότι ήθελε. Με την αδυναμία που της είχε θα μπορούσε να εξελιχθεί σε πολύ κακό παιδί, όμως εκείνη ήταν ένας άγγελος.

-Ναι, από τις φωτογραφίες της που έχω δει, έχω εντυπωσιαστεί από την καθαρότητα του βλέμματός της, είπε η Νεφέλη

Με την ανάμνηση της κόρης της, η Τζαμίλα ήταν φανερό ότι είχε συγκινηθεί για τα καλά. Τα δάκρυά της έτρεχαν ασταμάτητα, όμως συνέχισε την διήγησή της:

-Όταν ήρθε η ώρα να πάνε στο δημοτικό σχολείο, ο Ντάριους δεν ήθελε να στείλει την Ντάλια σε σχολείο με άλλα παιδιά. Τότε επενέβηκα εγώ και πρότεινα να φέρουμε στο σπίτι ιδιωτική δασκάλα γιατί το παιδί θα έπρεπε να μορφωθεί. Με χίλια ζόρια δέχθηκε και τότε προσέλαβα μια Γερμανίδα δασκάλα, που ήξερε και γαλλικά και αγγλικά. Η Ντάλια ήταν πολύ καλή μαθήτρια. Είχε μεγάλη έφεση στη μάθηση, όπως εγώ άλλωστε. Η Γερμανίδα την δίδαξε τα πάντα καθώς και πολλά που αφορούσαν την αρχαία Αίγυπτο. Η Ντάλια τη λάτρευε. Φυσικά, ύστερα κατάλαβα ότι το γεγονός ότι δεν την στείλαμε σχολείο για να έρθει σε επαφή με άλλα παιδιά, δεν ήταν καλό για την κοινωνικοποίησή της.

-Έχετε δίκαιο, είπε η Σοφία. Ξέρετε, ήμουν δασκάλα και πιστεύω ότι το σχολείο είναι ένας πολύ καλός χώρος για να μάθουν τα παιδιά πώς να αντιμετωπίζουν την κοινωνία και τους διαφορετικούς χαρακτήρες που την απαρτίζουν.

-Πολύ σωστά τα λέτε κυρία Σοφία. Έτσι το παιδί μου, όταν βρέθηκε στη Γερμανία, αγάπησε τον πρώτο που βρήκε μπροστά της.

-Σας παρακαλώ, μίλησε και πάλι η Νεφέλη. Ο Ότο δεν ήταν ο πρώτος που βρήκε μπροστά της. Μπροστά της ήταν ένα τσούρμο ανώριμοι φοιτητές με ωραία πρόσωπα και αθλητικά κορμιά, όμως αυτή αγάπησε τον Ότο. Ο Ότο ήταν πολύ ιδιαίτερος άνθρωπος. Κρίμα που χάσατε την ευκαιρία να τον γνωρίσετε!

Η Τζαμίλα Φαρούκ γύρισε στη Νεφέλη και της μίλησε ήρεμα και κάπως απολογητικά:

-Νεφέλη μου, μπορώ να σε αποκαλώ έτσι, είσαι στην ηλικία της κόρης μου, αν ζούσε. Δεν θέλω να προσβάλω τον Ότο, ούτε που τον γνώρισα. Απλώς θα ήθελα να καταλάβετε και εσείς, εμάς.

Και συνέχισε:

-Ο μεγάλος μου ο γιος, ο Ναμπίλ, έμοιαζε περισσότερο του πατέρα του και ασχολήθηκε από μικρός με τις επιχειρήσεις. Τώρα ζει στην Αλεξάνδρεια με την οικογένειά του και δραστηριοποιείται στις εισαγωγές – εξαγωγές.

-Τα δυο μικρά όμως, είχαν μοιάσει σε μένα και είχαν έφεση στα γράμματα. Ενδιαφερόντουσαν για την ιστορία της αρχαίας Αιγύπτου και ήθελαν και τα δυο να σπουδάσουν κάτι σχετικό. Ο Ντάριους δεν ήθελε να αφήσει την Ντάλια να πάει να σπουδάσει. Ήταν ενάντια σε ότι πίστευε και σε κάθε αρχή που είχε. Ο αδελφός της, ο Σαγιέτ θα πήγαινε να σπουδάσει στην Αμερική, όμως για το Ντάριους η Αμερική ήταν η χώρα της διαφθοράς και δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσει τη Ντάλια να πάει εκεί. Τότε εγώ προσπάθησα να βρω μια άλλη λύση και επιλέξαμε την Γερμανία γιατί αφ’ ενός γιατί η Ντάλια μιλούσε άπταιστα γερμανικά και αφ’ ετέρου ήταν και η Γερμανίδα δασκάλα της εκεί, σε περίπτωση που θα χρειαζόταν κάτι.. Δυστυχώς ο Σαγιέτ δεν ήξερε Γερμανικά και δεν μπορούσε να την ακολουθήσει στη Γερμανία.

-Εκείνη την εποχή ο άνδρας μου είχε υπουργοποιηθεί, ήταν τρομερά πολυάσχολος και έτσι μπόρεσα ευκολότερα να διευθετήσω τις σπουδές της Ντάλιας στην Γερμανία. Κατά κάποιο τρόπο, του «γελάσαμε».

-Στην αρχή είχαμε καθημερινή επικοινωνία, όμως σιγά – σιγά η Ντάλια αραίωνε τα τηλεφωνήματά της. Είχα αρχίσει να ανησυχώ μέχρι που μια μέρα πήρα ένα γράμμα που μου έλεγε ότι είχε παντρευτεί με ένα Γερμανό καθηγητή και ότι ήταν έγκυος.

-Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες αλλά ήταν σαν να έσκασε βόμβα μεγατόνων στο σπίτι μας. Εγώ είχα λιποθυμήσει μόλις διάβασα το γράμμα, ο Ντάριους μόλις γλύτωσε το εγκεφαλικό και αμέσως επέρριψε όλες τις ευθύνες σε μένα και τις προοδευτικές ιδέες μου.

-Μα δεν είχε κάνει και κανένα έγκλημα! Είπε η Νεφέλη.

-Για μια μουσουλμανική οικογένεια με τις δικές μας αρχές, αυτό ήταν ένα έγκλημα. Παντρεύτηκε κρυφά, χωρίς την έγκριση του πατέρα της, ένα μη μουσουλμάνο και μας το ανακοίνωσε σαν ένα τετελεσμένο γεγονός. Δεν είχαμε κανένα λέγειν για αυτό που έγινε! Την συνέχεια την γνωρίζετε. Ο Ντάριους την αποκλήρωσε αμέσως, εμένα μου απαγόρευσε να έχω οποιαδήποτε επικοινωνία μαζί της, μάλιστα για κάποιο χρονικό διάστημα με κλείδωσε στο δωμάτιο, χωρίς τηλέφωνο, σαν φυλακισμένη.

Σε αυτό το σημείο η φωνή της Τζαμίλα έσπασε. Οι αναμνήσεις αυτές της προκαλούσαν αφόρητο πόνο.

-Ειλικρινά δεν χρειάζεται να συνεχίσετε. Έχουμε καταλάβει, της είπε η Σοφία. Για το δικό σας κόσμο και το δικό σας πολιτισμό, αυτό ήταν κάτι απαράδεκτο και ασυχώρετο.

-Προπάντων ήταν ασυγχώρητο για τη δική μας οικογένεια. Άλλοι, ίσως μπορούσαν να το αποδεχτούν καλύτερα. Δυστυχώς όμως, αυτή η ιστορία, είχε και μια άλλη παράπλευρη απώλεια, συνέχισε η Τζαμίλα. Ένα άλλο θύμα, για το οποίο ο Ντάριους δεν έμαθε ποτέ.

Αναστέναξε βαθιά και συνέχισε:

-Όπως σας είπα έχω και δύο γιους. Ο ένας, ο μεγάλος μου, ο Ναμπίλ έμοιασε σε όλα στον πατέρα του, συντηρητικός, απόλυτος και φιλόδοξος. Αυτός συσστρατεύτηκε πλήρως με τον Ντάριους και καταδίκασε τις πράξεις της Ντάλιας χωρίς δεύτερη σκέψη.

-Ναι, θυμάμαι που μου το είχε πει ο Ότο. Την πήρε τηλέφωνο και της μίλησε πολύ άσχημα. Ήταν ένας από τους λόγους που έπεσε σε κατάθλιψη, είπε η Νεφέλη.

-Το καημένο το παιδί μου! Είπε η Τζαμίλα. Πόσο πόνο της προκαλέσαμε με την στενοκεφαλιά μας! Οπωσδήποτε, ο άλλος μου γιος, ο Σαγιέτ, που ήταν δίδυμος με τη Ντάλια, όπως σας είπα, είχε πάει να σπουδάσει στην Αμερική. Εκεί ερωτεύτηκε μια Αμερικανίδα και σκεφτόταν συνεχώς πώς να μας το πει. Όταν συνέβησαν τα γεγονότα με τη Ντάλια, κατάλαβε ότι ήταν σχεδόν αδύνατο να μας ανακοινώσει κάτι τέτοιο. Έτσι συνεχώς το ανέβαλε. Η Αμερικανίδα όμως δεν περίμενε και πολύ. Τον εγκατέλειψε.

-Αυτό του στοίχισε πολύ. Όταν επέστρεψε στην Αίγυπτο, ο άντρας μου προσπάθησε να τον παντρέψει με διάφορες κοπέλες από την κοινωνική μας τάξη, αλλά αυτός ήταν ανένδοτος. Είχαμε εν τω μεταξύ μάθει και για το θάνατο της Ντάλιας κα όλα είχαν γίνει πιο περίπλοκα. Ο Σαγιέτ, έφυγε από το σπίτι. Τώρα εργάζεται σαν αρχαιολόγος στο Λούξορ. Μετά που χάσαμε τον πατέρα του έρχεται κάπου – κάπου και με βλέπει. Δεν παντρεύτηκε ποτέ.

Βαριά σιωπή είχε πέσει στο δωμάτιο. Πρώτη μίλησε η Νεφέλη

-Θα ήθελα να σας απολογηθώ για τον τρόπο που σας μίλησα κυρία Φαρούκ. Βίωσα και εγώ μια παρόμοια κατάσταση όταν έμεινα έγκυος εκτός γάμου. Δεν ήξερα πώς θα το πω στους γονείς μου, όχι γιατί θα αντιδρούσαν τόσο βίαια, αλλά γιατί θα τους προκαλούσα αφάνταστη θλίψη. Είναι μεγάλο λάθος να βάζουμε τις παραδόσεις και τα ήθη πάνω από τον άνθρωπο.

-Έχεις δίκαιο κόρη μου, αλλά τώρα είναι αργά.

Κοίταξε και έξω από το παράθυρο. Είχε αρχίσει να σουρουπώνει.

-Η μέρα φεύγει, είπε η Τζαμίλα. Νομίζω πρέπει να φάμε κάτι και θα ήταν καλό να μείνετε εδώ απόψε. Το σπίτι είναι τεράστιο, υπάρχουν χώροι για να σας φιλοξενήσω. Έπειτα ακόμα δεν έχουμε μιλήσει για τον Χανς.

Η Σοφία και η Νεφέλη κοιτάχτηκαν. Συναίνεσαν σιωπηλά και μίλησε η Νεφέλη και για τις δυο:

-Αγαπητή μου Τζαμίλα, μου επιτρέπει να σε αποκαλώ έτσι; Νομίζω είναι ώρα να αφήσουμε τις τυπικότητες. Ήταν ανάγκη να γνωριστούμε και να καταλάβουμε η μια την άλλη. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει εμπιστοσύνη διαφορετικά. Θα μείνουμε εδώ απόψε, αλλά αύριο θα σας μιλήσω για τον Χανς. Νομίζω είμαστε όλες συναισθηματικά πολύ κουρασμένες τώρα. Και αυτό που θα σας πω, χρειάζεται καθαρό μυαλό και ευθεία κρίση.

-Ξέρεις πού είναι ο Χανς; Ρώτησε η Σοφία.

-Όχι δεν ξέρω πού είναι ο Χανς. Υποψιάζομαι όμως με ποιους είναι ο Χανς. Και δεν θα είναι εύκολο να τους βρούμε.

Η Τζαμίλα δεν μίλησε. Ήταν όντως συναισθηματικά εξαντλημένη. Το μυαλό της δεν μπορούσε να χωρέσει άλλες συγκινήσεις.

-Και αύριο μέρα είναι, σκέφτηκε.

Το βράδυ, πριν κοιμηθεί η Σοφία, έστειλε μήνυμα στην διοργανώτρια του ταξιδιού:

-Απόψε θα κοιμηθούμε στο σπίτι της Τζαμίλας Φαρούκ. Η διεύθυνση είναι……….

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *