Αποχαιρετισμός  στο Μίκη Θεοδωράκη

Posted by: Maria Atalanti

Published on: 03/09/2021

Back to Blog

 

Ποιος ήταν για μένα ο Μίκης Θεοδωράκης;

Ήταν αυτός που γέμιζε τα παιδικά μου χρόνια με μουσικές. Τραγούδια σαν το «Στρώσε το στρώμα σου για δυο» και το «Δόξα τω Θεώ», συνόδευαν τις μαθητικές μας εκδρομές, αν και δεν καταλαβαίναμε και πολύ τι έλεγαν. Είχαν όμως στη μουσική τους τον ρυθμό της ανθρώπινης καρδιάς και όπως τα τραγουδούσαμε ενωνόμαστε μεταξύ μας και με την καρδιά του κόσμου.

Ποιος ήταν για μένα ο Μίκης Θεοδωράκης;

Ήταν αυτός, που το 1975 μέσα σε εκείνο τον άθλιο πόνο του διαμοιρασμού της πατρίδας μας στα δυο, ήρθε μαζί με το Μάνο Χατζηδάκη και έκαναν εκείνες τις συναυλίες στο ΓΣΠ για να σταλάξουν στις πονεμένες ψυχές μας το βάλσαμο της μουσικής. Ο καθένας με το δικό του τρόπο. Μα όπως έχω ήδη πει, ο τρόπος του Θεοδωράκη ήταν κατευθείαν στην καρδιά. Ένας ρυθμός, ένας παλμός, μια οικουμενικότητα.

Ποιος ήταν για μένα ο Μίκης Θεοδωράκης;

Ήταν αυτός που, όταν το 2005 επισκέφθηκε το Δήμο Λευκωσίας, όπου εργαζόμουν, είχα την ευτυχία να παρευρεθώ στην εκδήλωση που έγινε προς τιμή του. Το σώμα του ήταν ήδη καταβεβλημένο και με δυσκολία κινείτο. Όμως εκείνο το πρόσωπο, πλαισιωμένο από τα λευκά του μαλλιά και εκείνη η φωνή γεμάτη ευγένεια και βάθος, με καθήλωσαν στην καρέκλα μου να κοιτάζω μία μορφή στο μεταίχμιο της εξαΰλωσης και της αγιότητας.

Και δεν εννοώ αγιότητας με τη θρησκευτική έννοια του όρου. Εννοώ αγιότητας με την έννοια της απόλυτης, κατά την ανθρώπινη δύναμη του, πνευματικής προσφοράς.

Χθες, 2 Σεπτεμβρίου 2021, αυτός ο άνθρωπος έφυγε από τη ζωή, όταν πια το υλικό σώμα του δεν ήταν σε θέση να κουβαλήσει άλλο το μεγαλειώδες πνεύμα του. Δε θεωρώ ότι είναι ώρα για κλάματα. Είναι ώρα για χαρά και ευγνωμοσύνη, γιατί τώρα αυτό το πνεύμα δε θα περιορίζεται πια σε ένα και μοναδικό σώμα. Θα διαχυθεί στο τόπο που τον γέννησε και θα εμποτίσει με το παλμό και τους ήχους της μουσικής του, κάθε άνθρωπο και κάθε πνεύμα που θέλει να συνταχθεί  με τον ρυθμό του.

Πνευματικοί άνθρωποι του μεγέθους του δε γεννιούνται συχνά. Και όταν γεννηθούν το μόνο που μπορούμε να αισθανόμαστε είναι ευγνωμοσύνη. Είμαι βέβαιη ότι στο ατελείωτο ταξίδι της ψυχής του στο σύμπαν, θα τη συνοδεύουν μουσικές με τον ρυθμό του κτύπου της ανθρώπινης καρδιάς.

 

Φωτογραφία: https://sputniknews.gr/20210902/mikis-theodorakis-i-teleytaia-toy-epithymia—poy-ithele-na-ginoyn-i-kideia-kai-i-tafi-toy-17259677.html

 

12 responses to “Αποχαιρετισμός  στο Μίκη Θεοδωράκη”

  1. Ροδούλα Σερδάρη says:

    Μαρία μου, με εκφράζεις απόλυτα!

    Εγώ στάθηκα στο “…με καθήλωσαν στην καρέκλα μου να κοιτάζω μία μορφή στο μεταίχμιο της εξαΰλωσης και της αγιότητας.”
    Και χάρηκα που το είδες κι εσύ!
    Παρατηρώντας τις φωτογραφίες του εχθές, είδα ότι το βλέμμα του όσο μεγάλωνε, γλύκαινε! Στις φωτογραφίες του σε προχωρημένη ηλικία, είναι τόσο φωτεινό και γλυκό ώστε καταλαβαίνεις το ύψος, τη λάμψη, και την ποιότητα της ψυχής!

    Όχι συλλυπητήρια, αλλά συγχαρητήρια μας αξίζουν, που έχουμε σαν συμπατριώτη μας τέτοιας ποιότητας άνθρωπο!

    Καλό του ταξίδι προς το φως!

    Σ’ ευχαριστώ!
    Μου δίνεις την άδεια να το κοινοποιήσω στο προφίλ μου στο facebook;

    • Maria Atalanti says:

      Ροδούλα μου ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Βεβαίως, μπορείς να το κοινοποιήσεις αν το επιθυμείς. Θα ήθελα απλά να κάνεις αναφορά στο https://cosmosblog.io

  2. MONIKA ANDREOU says:

    Πολύ όμορφο Μαρία μου! Γεννηθήκαμε με τα ακούσματα του Θεοδωράκη και η μουσική του συντροφιά στη ζωή μας, σημάδεψε πολύ σημαντικές στιγμές μας! Παιδικές χαρούμενες εκδρομές, βαθιά καλοκαίρια κάτω από τους ίσκιους της κληματαριάς, δροσερές καλοκαιρινές νύχτες του Αυγούστου, πόλεμο, προσφυγιά, διαδηλώσεις, κουράγιο στην απελπισία μας, “για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλεια πολλή…” αλλά προπαντός, όπως το λές και εσύ, εκείνη η μεγαλειώδης μορφή, εκείνο το φως που εξέπεμπε γέμιζε το σύμπαν και μας έπαιρνε και εμάς μαζί του όλο και πιο ψηλά!

  3. Μάρω Στυλιανού says:

    Μπράβο Μαρία μου, ξύπνησες ταυτόσημα συναισθήματα! Επέτρεψέ μου μόνον, αναφερόμενη στην επίσκεψη του αείμνηστου Θεοδωράκη στο Δήμο Λευκωσίας, να αναφέρω τι ένοιωσα τότε, συμπληρωματικά με τα όσα εσύ αναφέρεις. Στο αντίκρυσμα της επιβλητικής αυτής μορφής ήρθε στον νου μου ο στίχος που γράφτηκε για τον Μάνο Χατζηδάκη και τον περιέγραφε ως ” κυπαρίσσι αψηλό ” , πέραν του πνευματικού του μεγαλείου ασφαλώς. Όσον φορά τα τραγούδια του, με τα οποία όντως μεγαλώσαμε, στέκομαι ” Στο περιγιάλι το κρυφό” σε στίχους του νομπελίστα Σεφέρη και το οποίο εικάζεται ότι αναφέρεται σε γνωστή μαγευτική ακρογιαλιά της Ελεύθερης Αμμοχώστου! Θα ήθελα δε να σημειώσω ότι η μελοποίηση του συγκεκριμένου τραγουδιού από τον Θεοδωράκη έγινε μετά από αντιρρήσεις και επιφυλάξεις του Σεφέρη. Ο ποιητής τελικά συναινεί προς τούτο, εφιστώντας την προσοχή του συνθέτη σε μια άνω τελεία που υπάρχει στην τελευταία στροφή! Συγκεκριμένα επισημαίνει ότι μετά το “Πήραμε την ζωή μας” και πριν απο το “λάθος” χρειάζεται να μπει άνω τελεία, γιατί διαφορετικά αλλάζει εντελώς το νόημα του στίχου. Καλό του ταξίδι στην αιωνιότητα!!!

    • Maria Atalanti says:

      Μάρω μου σε ευχαριστώ για τις πρόσθετες πληροφορίες για τον Θεοδωράκη σε εκείνη την αξέχαστη επίσκεψή του στο Δήμο Λευκωσίας. Θα ήθελα απλά να προσθέσω ότι πρόσφατα έμαθα – δεν θυμάμαι ακριβώς από ποιο – ότι το “περιγιάλι το κρυφό” δεν έχει καμία σχέση με την Κύπρο γιατί το έγραψε πριν έρθει στην Κύπρο. Συγκεκριμένα, το ποίημα που ο τίτλος του είναι: Άρνηση, ανήκει στη συλλογή Στροφή που γράφτηκε το 1931, ενώ η πρώτη επίσκεψη του ποιητή στην Κύπρο έγινε το 1953. Πάντως, μέχρι πρόσφατα, είχα και εγώ αυτή την εντύπωση. Αξίζει όμως να γνωρίζουμε την αλήθεια.

  4. Ροδούλα Σερδάρη says:

    Σ’ ευχαριστώ!
    Θα το έκανα έτσι κι αλλιώς Μαρία μου!
    Γράφεις τόσο όμορφα, που πρέπει να σε γνωρίσει ο κόσμος.

  5. Μάρω Στυλιανού says:

    Σ’ ευχαριστώ Μαρία μου για την ενημέρωση/διόρθωση των πληροφοριών για το ” περιγιάλι το κρυφό”.
    Όντως πρέπει να γνωρίζουμε την αλήθεια.

    • Maria Atalanti says:

      Ευχαριστώ όλες σας για τη συμμετοχή στη συζήτηση. Δημιουργείται μια ευχάριστη παρέα!

  6. Tassou-Redor says:

    Maria mou bravo gia to minima sou pros ton Miki Theodoraki.
    Nai pragmatika me ta tragoudia tou opws kai tou Xadjidaki egw megalosa kai me syndrofevoun kathe mera.
    Einai glykes anamniseis mazi sas kai epanastatikes kravges gia tin eleftherwsi tis patridas mas kai perifania gia tin elliniki mas yparksi.Thelw na sou pw pws o Theodorakis me synodepse sta prota mou xronia stin Gallia .Kathe xronia erxotan gia synavlies na mas ypostiriksei ston agona pou kaname san fitites gia na akoustei to kypriako provlima sto eksoteriko.Nomizame oti me parelaseis kai ekdyloseis tha ksypnousame ton kosmo kai tha vriskame tropo gia tin eleutherosi tou topou mas. Niothame pio dynatoi kai xrisimoi mazi tou kai me tous anthropous pou mas akolouthousan. Itan magikes stigmes.
    Akoma ena megalo euxaristo Maria mou …

    • Maria Atalanti says:

      Άννα μου με συγκίνησες. Είναι αυτό που αισθάνομαι και εγώ, ότι η μουσική, ειδικά αυτή η μουσική, και όχι τα τραγουδάκια του συρμού που ακούμε σήμερα, έφτανε στα βαθύτερα στρώματα της καρδιάς μας και μας έδινε δύναμη να αγωνιζόμαστε και να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Θεωρώ πραγματικά ότι ο Θεοδωράκης ήταν μία σπάνια μορφή, που ελπίζω να θυμόμαστε και να μην είναι μια πρόσκαιρη αναλαμπή που θα σβήσει, όταν ο θόρυβος του θανάτου του καταλαγιάσει.

  7. Georgia Gouti says:

    Καλό ταξίδι να έχει στις γειτονιές του ουρανού. Μίλησε με το έργο του.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *